ရယ္တတ္ဖုိ႔ပါ

 အေဖာ္မပါ

ေပ်ာ္စရာက ရွား။

ေတာ္ရာမွာ

ေဖာ္မရွာ ဒီလုိၾကည့္တယ္

ညဥ့္ထိေအာင္ ဟား။

 ၂၀၁၂ အပုိင္း (၁)

 ၂၀၁၂ အပုိင္း (၂)

  ၂၀၁၂ အပုိင္း (၃)

  ၂၀၁၂ အပုိင္း (၄)

  ၂၀၁၂ အပုိင္း (၅)

  ၂၀၁၂ အပုိင္း (၆)

.

"ေက်ာင္းအပ္ပြဲ" တဲ့

မုဒိတာေက်ာင္းအပ္ပြဲတဲ့။ သြားလုိက္ၾကဦးေနာ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေပါ့။ ဒီေက်ာင္းအပ္ပြဲကုိ ျမန္မာမုဒိတာ လူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ ဘေလာ့ကေန ကူးယူလာတာ။ ျပည္ပက အလွဴရွင္ေတြအေနနဲ႔ ေက်ာင္းအပ္ပြဲေန႔မွာ သာဓု တစ္လုံးတစ္၀ႀကီး ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းက အလွဴရွင္ ေစတနာရွင္ေတြအေနနဲ႔ကေတာ့ ကုိယ္တုိင္ သြားေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ ဆင္ႏႊဲႏုိင္ၾကပါတယ္။ မုဒိတာရဲ့ အသီးအပြင့္ေလးေတြေပါ့။ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ စကားမစပ္။ ဘေလာ့ေပၚ ေပ်ာက္ေနေပမဲ့ စာေတြ မဖတ္ဖူးလုိ႔ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ ဖတ္ေနက် ဘေလာ့ေတြရဲ့ ပို႔စ္အသစ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ကသုတ္ကယက္ ခပ္သြက္သြက္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ကုိယ္ မအားတာထက္ စိတ္မအားတာက ပို မအားသလုိ ျဖစ္ေနပါ၍။ ။

... 

 

ေက်ာင္းအပ္ပြဲ

အားလံုးမဂၤလာပါ..

မေတြ႔တာၾကာေတာ့ မုဒိတာရဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ အဆက္ၿပတ္သြားတာေတာင္ နည္းနည္းၾကာသြားၿပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ နိုင္ငံတကာမွ အလႈဳရွင္မ်ား၏ စုေပါင္းလႈဳဒါန္းမႈၿဖင့္ (29.8.2012)ရက္ေန႔တြင္ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ သာယာကုန္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးပညာသင္ၾကားေရးေက်ာင္း ေက်ာင္းေဆာင္ ဟာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကို ေရာက္ရွိခဲ့ၿပီ ၿဖစ္တာေၾကာင့္ အခုလာမဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မွာ ေက်ာင္းေဆာင္အား ေရစက္ခ်ၿပီး ဆရာေတာ္အား အပ္ႏွံေတာ့မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။အစီအစဥ္ကို ေအာက္မွာ ဆက္လက္ ဖတ္ရႈပါခင္ဗ်ား..

အခုလာမဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မနက္ ( ၉း၃၀ ) အခ်ိန္တြင္ ရန္ကုန္ၿမိ့ဳမွ ထြက္ခြာမွာ ၿဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းရွိ သဃာၤေတာ္မ်ား၏ ေန႔ဆြမ္းအခ်ိန္အမွီ သြားေရာက္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ နိုင္ငံၿခားေရာက္ရွိေနတဲ့ အလႈုရွင္မ်ားကိုယ္စား ၿမန္မာနိုင္ငံမွ မိသားစု၀င္ေတြလိုက္ပါၿပီး ကိုယ္တိုင္ေရစက္ခ်နိုင္ေအာင္လည္း စီစဥ္ေပး ထားပါတယ္။လိုက္ပါမည့္ ပရိတ္သတ္အေရအတြက္ကိုၾကည့္ၿပီး သင့္ေတာ္မည့္ ခရီးသည္ယာဥ္ကို စီစဥ္မွာၿဖစ္တဲ့အတြက္ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရစက္ခ် လႈဳဒါန္းလိုတဲ့ မည္သူမဆို  ေအာက္ပါ ဖံုးနံပါတ္မ်ားသို႔ဆက္သြယ္ၿပီး (၁၉.၁၀.၂၀၁၂-ေသာၾကာ) ရက္ေန႔ေနာက္ဆံုးထားၿပီး စာရင္းေပးၾကပါရန္ -ေလးစားစြာ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္..။

၁။ကိုေက်ာ္စြာစိုးၿမတ္ - 094 210 598 27  ၊ ( andrew189kc@gmail.com)
၂။ေဒၚအိအိစိုး- 095 152 463 ၊ ( ei.soe64@gmail.com )
၃။အဘီး - 094 200 874 35 ၊ ( phoeheadphyu@gmail.com )

ၿမိ့ဳနယ္သံဃာ့နာယကဆရာေတာ္နွင့္ ေက်ာင္းရွိသံဃာေတာ္မ်ားအား ေန႔ဆြမ္းဆပ္ကပ္မွာၿဖစ္ၿပီး လိုက္ပါမည့္ မုဒိတာအဖြဲ႔သားမ်ား၊ အလႈဳရွင္မ်ား နွင့္ ေက်ာင္းရွိ စာသင္သားကေလငယ္မ်ားအား ေန႔လည္စာၿဖင့္ ဧည့္ခံမွာ ၿဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား..။

 (၁)

(၂)

  (၃)

(၄)

 (၅)

 ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္..

ေလးစားစြာၿဖင့္

ၿမန္မာမုဒိတာလူငယ္မ်ားအဖြဲ႔ ( M.M.Y.G) ကိုယ္စား

ကိုရင္

07:56 (GMT) 

.

အလုပ္တစ္ျခား တစ္ျခားအလုပ္

နာရီမ်ားစြာ စာေတြၾကည့္ေတာ့

ပ်င္းဇာတိက ျပလာတယ္။

မ်က္စိေညာင္းကာ ေခါင္းေတြကိုက္လုိ႔

ေရႊဗုိက္ကလဲ နာလွတယ္။

ဇက္ေၾကာတက္ကာ ဂုတ္ေတြေလးေတာ့

ကုတ္ကုတ္ေလးဘဲ ေကြးခ်င္တယ္။

 ထုံက်င္ကိုက္ခဲ၊ အျဖစ္သဲ၊ စိတ္ဇြဲ အဲလုိၾကြယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ ဒုကၡသုကၡ တုပ္ကြေရာဂါတြယ္။

 ခါးေၾကာတင္းကာ ဒူးေတြကုိက္ေတာ့

မူးေ၀မုိက္လုိ႔ အံခ်င္တယ္။

ဆီး၀မ္းခ်ဳပ္ကာ အထုိင္မ်ားလုိ႔

ေျခလက္ဖ်ားေတြ ေအးလာတယ္။

ဦးေဏွာက္ရႊင္ေအာင္ ေကာ္ဖီေသာက္ေတာ့

တြင္တြင္ေပါက္လုိ႔ စိတ္ညစ္တယ္။

က်မ္းစာေတြေရး၊ မၿပီးေသး၊ ပူေဆြးဗ်ာပါၾကြယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ ဖယ္ၾကတြယ္ၾက ကယ္မပါဦးကြယ္။

စာၾကည့္တုိက္ကို ေန႔စဥ္သြားေတာ့

မီးရထားခ ေစ်းႀကီးတယ္။

အိမ္မွာေနကာ စာေတြက်က္ဖုိ႔

အင္တာနက္ကို အားကိုးတယ္။

ကြန္ပ်ဴတာကို ဖြင့္ကာလွစ္ေတာ့

ပုိ႔စ္အသစ္ေတြ ေတြ႔ရတယ္။

က်မ္းစာကုိထား၊ ဘေလာ့သြား၊ ဖတ္အား အဲလုိၾကြယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ မေလ်ာ့မေပါ့ ဘေလာ့ ခ်စ္ႀကိဳးတြယ္။

....

 
အပို လက္ေဆာင္။

မေန႔(၁.၉.၂၀၁၂)က အသိတစ္ေယာက္ ေမြးေန႔မွာ ၾကက္ဖုတ္ (ၾကက္မီးကင္) ေကၽြးခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ နန္ဒုိ(စ္) ဆုိတဲ့ ၾကက္ဖုတ္ဆုိင္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။ တစ္ျခားကိစၥေတြမွာ မအားဘူးလုိ႔ ျငင္းပယ္လုိ႔ အဆင္ေျပေပမဲ့ ဒါမ်ိဳးကိစၥက်ေတာ့ ျငင္းပယ္လုိ႔ မေကာင္းဘူးေလ။ အားနာစရာႀကီး။ း)

အာဖရိကကလား ေပၚတူဂီကလား မေျပာတတ္။ ေျမအုိးအလုံးႀကီးေတြ။ အလွ တင္ထားၾကတာ။

ဒါကလဲ သစ္သားစေတြကို ေကာ္နဲ႔ ကပ္ၿပီး ၀ုိင္း၀ုိင္းႀကီး ျဖစ္ေနဟန္တူရဲ့။ ဘာကုိ ကုိယ္စားျပဳမွန္းေတာ့ မေျပာတတ္။ စားပြဲေရွ့တည့္တည့္မုိ႔ ရုိက္ခဲ့တယ္။

 

ေဆာ့စ္မ်ိဳးစုံ ခ်ဥ္ ငန္ စပ္

 

ၾကက္ဖုတ္ေခၚ ၾကက္မီးကင္။ အေတာ္ေလး ခါးသက္သက္ ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ စားလုိ႔ေတာ့ ေကာင္းသား။

 

 

ဓါတ္ပုံေလး ေကာင္းေကာင္း ရုိက္ပရေစဦး ေျပာေပမဲ့ မရဘူး။ အတင္း အဓမၼျဖစ္ေနၾကတယ္။ လက္ေတြ ရႈပ္ယွက္ခတ္လုိ႔။

စားၿပီး ေသာက္ၿပီးေတာ့ စားပြဲေပၚမွာ အရုိးေတြကုိ ပုံလုိ႔။ ၾကည့္မေကာင္းလုိ႔ ဓါတ္ပုံ မရုိက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။

ေျပာရဦးမယ္။ အဲဒီ ၾကက္ကင္ဆုိင္ကုိ အိမ္ရွင္ အဘုိးအုိႀကီးကိုလဲ ဖိတ္ၾကားခဲ့တယ္။ စားၿပီးလုိ႔ ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ အဘုိးအုိက လက္က်န္ေလးကုိ ပါဆယ္ ထုတ္ခ်င္တယ္ဆုိၿပီး ဆုိင္မွာ ပါဆယ္အိတ္ ေတာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ စားပြဲေပၚရွိသမွ် ၾကက္ရုိးေတြ တစ္ခုမက်န္ ပါဆယ္အိတ္ထဲ တည့္ယူလာခဲ့တယ္။ ေဘးစားပြဲကလူေတြကေတာ့ ငဲ့ေစာင္းငဲ့ေစာင္းနဲ႔ ၾကည့္က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေလရဲ့။ အဘုိးအုိကုိ ဘာလုပ္ဖုိ႔ အရုိးေတြ ပါဆယ္ယူရတာလဲ ေမးၾကည့္ေတာ့ ေျမေခြးစာေကၽြးဖုိ႔တ့ဲ။ အံ့ေရာ။ ဒါေပမဲ့ ဒါလဲ ယူတတ္ရင္ကုသုိလ္ဘဲေပါ့။ မဟုတ္လား။ ။

.

က်ေနာ္ႏွင့္ "သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ရတာေပါ့"

"သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ရတာေပါ့"

ဒါက က်ေနာ္ေျပာေနက် လက္သုံးစကားပါ။ က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္မွာ စုစုေပါင္းမွ အိမ္သားက သုံးေယာက္ထဲရယ္။ အသက္ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီးက တစ္ေယာက္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးလကမွ ေရာက္လာတဲ့ အိမ္ငွား ေမာင္ေခြးကတစ္ေယာက္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ေပါ့။ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီးက အသက္ႀကီးသေလာက္ ခ်စ္သူခင္သူ ေပါမွေပါ။ ဟုိအိမ္က ထမင္းစားဖိတ္ထားလုိ႔၊ ဟုိၿမိဳ့က အကူအညီေတာင္းလုိ႔၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္မလုိ႔.... ဆုိၿပီး အိမ္ကေန ထြက္သြားရင္ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာမွ ျပန္ေရာက္လာတတ္တာ။ ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေခြး။ သူက ဇီးကြက္လုိမ်ိဳး။ ည တစ္ခ်က္တီးေက်ာ္ေလာက္မွ အလုပ္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္တတ္တာ။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေန႔ေန႔ညည က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲရယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေလးဖတ္လုိက္ အင္တာနက္ထဲ ေလ်ာက္လည္လုိက္နဲ႔ ၿပဳံးတစ္ခါ မဲ့တစ္မ်ိဳး ရက္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိ အသုံးခ်ၿပီး အိမ္မွာ တစ္ကုိယ္တည္း ေယာင္လည္လည္နဲ႔။ ဒီေတာ့ အသိမိတ္ေဆြေတြက ေမးၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရတာမ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ညဘက္ သရဲ ေျခာက္မွာ မေၾကာက္ဖူးလားတဲ့။ က်ေနာ္လဲ ေျပာေနက်အတုိင္း သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ရတာေပါ့ ဆုိတဲ့ အေပၚမွာ ေရးခဲ့တဲ့အတုိင္း ေျပာေနက်။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လဲ လူဆုိတာ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား။

သူတုိ႔ သရဲမေၾကာက္ဖူးလား ေမးမယ္ဆုိလဲ ေမးခ်င္စရာ။ အိမ္က ခပ္ႀကီးႀကီး။ ေနရတာက တစ္ေယာက္ထဲ။ ၿပီးေတာ့ ညႀကီးမင္းႀကီး။ ဘိလပ္ထုံးစံအတုိင္း အင္နာဂ်ီေဆ့ဗ္ လုပ္ထားေတာ့ က်ေနာ့္အခန္းထဲက မီးလုံးေလးကလြဲရင္ တစ္အိမ္လုံး ေမွာင္အတိ။ ဘိလပ္လုိ႔ ထင္ရက္စရာေတာင္ မရွိဘူး။ မွန္မွန္ေျပာရရင္ က်ေနာ္တုိ႔ တုံးဖလားရြာဦးေက်ာင္းကေတာင္ အခု က်ေနာ္ေနတဲ့ ဘိလပ္က အိမ္ထက္ ပုိၿပီး လင္းလင္းထိန္ထိန္ရွိေသးတယ္။ ဒါမ်ား ဘိလပ္တဲ့။

တစ္ည။ လက ခပ္မုိက္မုိက္။ တိမ္တုိက္ေတြက ခပ္ထူထူ။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္မွာ တိတ္ဆိတ္မႈအေပါင္းက မင္းမူေနၾကတယ္။ ေနာက္ တဖြဲဖြဲရြာေနတဲ့မုိးက ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲၿပီး ျဗဳန္းကနဲ သဲသဲမဲမဲ ရြာခ်ပါေလေရာ။ အိမ္ျပတင္းေပါက္ မွန္လည္တံခါးက တကၽြိကၽြိ။ တုိင္ကပ္နာရီႀကီးကလဲ ေခ်ာက္ခ်က္ေခ်ာက္ခ်က္နဲ႔။ အိမ္အျပင္ဘက္က အသံရွည္ရွည္ဆြဲအူေနတဲ့ ေတာေခြး အူသံကလဲ ၾကက္သီးထဖုိ႔ ေကာင္းမွေကာင္း။  လွ်ပ္စီး ဖ်က္ကနဲ လင္းလာခုိက္ ျပတင္းေပါက္မွ တဆင့္ ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းကလဲ သဲထိတ္ခ်င္စရာ။ အေဖာ္မပါ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတဲ့ က်ေနာ္။ မ်က္စိေလး ကလယ္ကလယ္န႔ဲ။ ထုိအခုိက္.........

သရဲေျခာက္ခံရကာနီးမွာ သရုပ္ေပၚေအာင္ ေဖာ္ျပေလ့ရွိတဲ့ သရဲဇာတ္လမ္းဆန္ဆန္ အထက္က စာပုိဒ္မ်ိဳးေတာ့ ဒီေနရာမွာ မေရးေတာ့ပါဘူး။ း)) က်ေနာ္က အုံးက်ဴးန္း သက္သက္ကုိသာ ခ်ေရးမွာပါ။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ခုေသာ ေႏြတစ္ညမွာ မထင္မွတ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ညမွာ ဘိလပ္ရဲ့ ရွားရွားပါးပါး ေႏြရာသီ ပူပူေႏြးေႏြးေလးကုိ အခြင့္အေရးယူၿပီး က်ေနာ္ အိပ္ယာ၀င္ခဲ့တယ္။ လအေတာ္မ်ားမ်ား ေအးခ်က္နာလွတဲ့ ဘိလပ္မွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေအးသက္သာဖို႔ တစ္ကုိယ္ေကာင္လုံး အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ထုပ္ပုိးထားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ထုပ္ပိုးထားတာေလးေတြ ေျဖပါရေစဦးေပါ့။ ေႏြရာသီကုိး။ ဒီလုိနဲ႔ အေပၚပိုင္းဗလာက်င္းၿပီး အိပ္ယာကုတင္ေပၚတက္ကာ နံရံဘက္ မ်က္ႏွာမူၿပီး က်ေနာ္ တုံးလုံးလဲွအိပ္လုိက္တယ္။ အခန္းထဲလဲ ေမွာင္အတိေပါ့။ အဲဒီလုိ ပုံစံနဲ႔ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ဆုိၾကပါစုိ႔။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ လန္႔ႏုိးလာခဲ့တယ္။ လန္႔မႏုိးဘဲ ေနပါ့မလား။ ဒီေလာက္ အရမ္းေအးစက္တဲ့ လက္ဖ၀ါးေအးေအးႀကီးနဲ႔ က်ေနာ့္ေက်ာျပင္တစ္ခုလုံးကို မိမိရရ လာတုိ႔ထိတာကိုး။  လန္႔လုိက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ တစ္ကုိယ္ေကာင္လုံးလဲ တရုတ္သုိင္းကားထဲကလုိ အတြင္းအား ျပင္းထန္လွတဲ့ ေရခဲလက္၀ါးျပင္နဲ႔ အရိုက္ခံလုိက္ရသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေအးေအးစက္စက္ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္းႀကီးကို ျဖစ္လုိ႔။

အိပ္ေရးမ၀ခင္ လန္႔ႏုိးလာရတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ေက်ာျပင္ကို အခုလုိ ေစာ္ကားေမာ္ကား လာတုိ႔ထိခံရတာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိပ္ ထြက္ၿပီး ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့လုိ႔ ႀကိမ္း၀ါကာ ေခါင္းရင္းက စာၾကည့္မီးကို ေထာက္ကနဲ ဖြင့္လုိက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဘာဆုိ ဘာမွ မေတြ႔ရ။ ဒါေပမဲ့ အသံကိုေတာ့ မသဲမကြဲ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ဟီး ဟီး ဟီး တဲ့။ အျမင္ကပ္လုိက္တာ။ ၿပီးေတာ့ အေငြ႔လုိလုိ အရိပ္လုိလုိ သ႑ာန္တစ္ခုက အခန္းျပင္ဘက္ တေရြ႔ေရြ႔ ေရႊ့လ်ားသြားေနသလုိ ျမင္မိလုိက္တယ္။ အဲဒီအခုိက္ တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အခန္းထဲ ေလသန္႔ေစဖုိ႔ ၃၆ မိနစ္တစ္ခါ ေအာ္တုိေပးထားတဲ့ စံပယ္နံ႔ စပေရးဗူးကလဲ ရွဴးကနဲ မႈတ္ထုတ္လာတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားေနပါတယ္ဆုိမွ အေရးထဲ သူကတစ္မ်ိဳး။ အိပ္ေရးမ၀တဲ့အတြက္ မူးေ၀ေ၀ ျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ကေလးေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မသိ။ ၾကက္သီးေတြထၿပီး ခႏၶာကုိယ္လဲ ေလထဲ ေရာက္သြားသလား ခံစားရတယ္။ နာရီကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ည တစ္နာရီ သုံးဆယ့္ငါးမိနစ္။

ေၾကာက္ေသးပန္းတယ္ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အိပ္ယာမ၀င္ခင္ ေသာက္ထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းအရွိန္ေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး။ အေပါ့စြန္႔ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ အခန္းတံခါး ဖြင့္ၿပီး ေရအိမ္သြားလုိက္တယ္။ က်ေနာ္က ဆီးသြားတဲ့အခါတုိင္း ဘိုထုိင္အိမ္သာေဘာင္ေပၚ ဆီးစက္ ေပမွာစုိးလုိ႔ ေဘာင္ေလးကို အေပၚ မ တင္ၿပီး ဆီးသြားေနက်။ အဲလုိန႔ဲ ဆီးသြားၿပီး ေရဆြဲခ်ကာ ေရအိမ္ထဲက ထြက္လာေတာ့ နားကြဲလုမတတ္ ဒိုင္း ဆုိတဲ့ အသံကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ေရအိမ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ အသံေပါ့။ က်ေနာ္လဲ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထခုန္ပစ္လုိက္တာ ေခါင္းနဲ႔ မုိးဘားနဲ႔ သြားထိေတာ့မလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေနာက္မွ အေျခအေနမွန္ သိရေအာင္ ေရအိမ္ထဲ ျပန္၀င္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခုနက မ တင္ထားတဲ့ အိမ္သာေဘာင္ကေလး ေအာက္ကုိ ျပန္က်ေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ဒါဆုိ အိမ္သာေဘာင္နဲ႔ အိမ္သာေၾကြခြက္ ရုိက္ခတ္သံေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒါ ေသြးရုိးသားရုိးမွ ဟုတ္ပါရ့ဲလား။ အဲဒီညက က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက ပထမအေတြ႔အႀကဳံ။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။

က်ေနာ္က ညစဥ္ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီးရဲ့ ဘုရားခန္းထဲ သြားၿပီး ဘုရားရွိခုိးေနက်။ ဘုရားရုပ္ပြါးေတာ္ ေရွ့မွာ ဘုရား၀တ္ျပဳတဲ့အခါ ထုိင္ဖုိ႔ အခင္းေလး ခင္းထားတယ္။ အဲဒီအခင္းေလးေပၚထုိင္ၿပီး ဘုရားရွိခုိး ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀ က်ေနာ္ ေန႔စဥ္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ လူေတြအတြက္ ပုိက္ဆံမကုန္ဘဲ ရတဲ့ ကုသုိလ္ဆုိလုိ႔ ဒါဘဲ ရွိတာမဟုတ္လား။ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီးကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ (အိမ္မွာ ရွိေနရင္) မနက္ေစာေစာ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ ထၿပီး တရားထုိင္ေနက်။ သူတစ္လွည့္ က်ေနာ္တစ္လွည့္ အဲဒီ အခင္းေလးေပၚ ထုိင္ၿပီး ဘုရား၀တ္ျပဳေနက်။ ဒီလုိနဲ႔ တစ္ညမွာ က်ေနာ္ ဘုရားရွိခုိးဖုိ႔အသြား အဲဒီအခင္းေပၚ လူတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတာကုိ မသဲတကြဲ ေတြ႔ရတယ္။ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အိမ္ရွင္အဘုိးႀကီးက ထုံးစံအတုိင္း အျပင္မွာ သြားအိပ္မယ္လုိ႔ ေျပာၿပီး ညေနပိုင္းကမွ ထြက္သြားတာေလ။ ဘုရားခန္းထဲ မ၀င္ခင္မုိ႔ လွ်ပ္စစ္မီးကလဲ ဖြင့္မထားဘူး။ မႈန္ျပျပ အျပင္ဘက္က လေရာင္အားေလးနဲ႔သာ အဲဒီ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ့ သူကုိ ျမင္ရတာ။

ဒါနဲ႔ အျမင္ရွင္းသြားေအာင္ ဘုရားခန္းမီးကုိ ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ဘာဆုိ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ရွင္းလုိ႔ လင္းလုိ႔။ က်ေနာ့္ မ်က္စိ အျမင္မွားခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္တန္ရာ။ ကဲ ကဲ ဘယ္သူမွ အခင္းေပၚ ထုိင္မေနဘူးဆုိရင္ေတာ့ ငါ ထုိင္ၿပီး ဘုရားရွိခုိးလုိက္ဦးမယ္ဆုိၿပီး အခင္းေလးေပၚ တက္ၿပီး ဒူးတုပ္ထုိင္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုလုံး ေျခဆုံးေခါင္းဆုံး အလြန္းႏူးညံ့တဲ့ ေရျမွဳပ္လုိလုိ ဂြမ္းဆုိင္လုိလုိ အရာ၀တၳဳတစ္ခုထဲ ထုိင္မိလုိက္သလုိလုိ ရွိန္းကနဲ ပိန္းကနဲ ျဖစ္လုိ႔။ ဘုရား ဘုရား။ မဟုတ္မွ လႊဲေရာ။ သရဲကုိယ္ေပၚမ်ား တက္ထုိင္မိေလသလား မသိ။ သူတုိ႔ခႏၶာကုိယ္က ေငြ႔ရည္သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ဒါက ဒုတိယ အေတြ႔အႀကဳံေပါ့။

ေနာက္တစ္ခုလဲ အဲဒီ ဘုရားခန္း အနီးမွာဘဲ။ ထုံစံအတုိင္း ညဘက္ ေရမုိးခ်ိဳးၿပီးတုိင္း က်ေနာ္ ဘုရားသြား ရွိခုိးေနက်ေလ။ ညတစ္ညမွာေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ မဲမဲ ဘုရားခန္းထဲ က်ေနာ္ ၀င္ခါနီးမွာ က်ေနာ့္အေပၚ ခပ္ေခြေခြလုိ အရာ၀တၳဳႏွစ္ခု ေရွ့ဆက္ေနာက္ဆက္ ျပဳတ္က်လာတယ္။ မီးမဖြင့္ရေသးေတာ့ ဘာမွ မျမင္ရဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ သြားၿပီ၊ ဒီတစ္ခါမွ တကယ့္ဒုကၡ၊ ဒါ ေျမြေတြ ျဖစ္ရမယ္ဆုိၿပီး ေရွ့မတုိးရဲ ေနာက္မဆုတ္ရဲဘဲနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္အေနအထားနဲ႔ အေတာ္ေလး ၾကာၾကာ ေနျဖစ္လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္ ကိုယ္အေပၚပိုင္းေပၚ ျပဳတ္က်ၿပီး ေျခေထာက္နားကုိ ဖုတ္ကနဲ က်သြားတာဆုိေတာ့ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ ၿပီးေတာ့ အေတြ႔အထိက တကယ့္ေအးစက္စက္ႀကီး။ အေမ တ မရ၊ အေဒၚ တ မရ အျဖစ္မ်ိဳး။ ငါးမိနစ္ေလာက္ထိ ဘာမွထူးျခားမလာတဲ့အတြက္ အရဲစြန္႔ကာ မီးခလုပ္ရွိရာ နံရံဆီ စမ္းတ၀ါး၀ါး သြားၿပီး မီးခလုပ္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အစားအစာေတြကို ဖုံးအုပ္ဖုိ႔ ၀ယ္ထားတဲ့ အုတ္ေဆာင္းႏွစ္ခုက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ။ ေအာ္... ေရခဲေသတၱာေပၚ တင္ထားတဲ့ အုတ္ေဆာင္းႏွစ္ခုကိုး။ ေရခဲေသတၱာက ဘုရားခန္းအ၀င္၀မွာ ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ ေျခေထာက္နင္းတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ျပဳတ္က်လာတာ ျဖစ္မွာပါေလ ဆုိၿပီး ေၾကာက္စိတ္ကုိ ေျဖေဖ်ာက္ၿပီး ဘုရားခန္း၀င္ကာ ဘုရား၀တ္ျပဳလုိက္တယ္။ ဒါ တုိက္ဆုိင္မႈ တစ္ခုေပဘဲလား။ ဒါက တတိယ အေတြ႔အႀကဳံ။

စတုတၳအေတြ႔အႀကဳံကေတာ့ က်ေနာ့္အခန္းထဲက တယ္လီဗီးရွင္းႀကီး မသိမသာ ဘယ္ညာ ယိမ္းထုိးေနတာပါဘဲ။ ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ျဖစ္မွန္းမသိဘူး။ ဘယ္ယိမ္းညာယိမ္းနဲ႔။ ဘီဘီစီ သတင္းကို က်ေနာ္ၾကည့္ေနရင္း တယ္လီဗီးရွင္းႀကီးက အဲဒီလုိ ျဖစ္ေနတာ။ ဒီ သရဲက မီးပိတ္ၿပီး က်ေနာ္ အိပ္တဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္မေနႏုိင္ေတာ့ဘူးထင္ပါ့။ ဘယ့္ႏွယ္။ တစ္ခန္းလုံးလဲ မီးေတြ ဒီေလာက္ လင္းေနတာ။ ၿပီးေတာ့ တယ္လီဗီးရွင္းလဲ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔  ဖြင့္ထားတဲ့ ဥစၥာ။ ငလ်င္လႈပ္လုိ႔ မ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းကင္ကေန အိမ္ေခါင္မုိးတည့္တည့္ ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံ အရွိန္ေၾကာင့္မ်ားလား။ အဲဒီလုိ စဥ္းစားၿပီး အခန္းထဲက စာအုပ္စင္၊ ဗီဒုိ၊ ကြန္ပ်ဴတာ တင္ခုံ စတဲ့ အရာ၀တၳဳေတြၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ လႈပ္လႈပ္မွ မလႈပ္။ ဘယ္ညာ က ေနတဲ့ တယ္လီဗီးရွင္းႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ေတာင္ ေခါင္းမူးခ်င္လာသလုိလုိ။ ဟုတ္ေနပါၿပီ။ ဒါ ငါ့ကို တစ္ေယာက္ ပ်င္းေနမွာ စုိးလုိ႔ အေဖာ္လုပ္ၿပီး လာေဖ်ာ္ေျဖေပးေနတာမ်ားလား ဆုိၿပီး အေဖာ္လာလုပ္ေပးတဲ့ သူ႔ကိုေတာင္ ေက်းဇူးတင္ရမလုိလုိ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ လုံး၀ မျဖစ္မိတာ အမွန္။

ေနာက္ ပဥၥမ အေတြ႔အႀကဳံ ေျပာျပရဦးမယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ နဲနဲ ၾကမ္းတယ္။ နဲနဲ ၾကမ္းဆုိ ဒီေကာင္နဲ႔ စကား ေတာ္ေတာ္ မ်ားလုိက္ရတယ္။ မမ်ားလုိ႔ မျဖစ္တဲ့ အေျခအေနမုိ႔ပါ။ ဒီလုိမွ မဟိန္းေဟာက္လုိက္ရင္ ဒီေကာင္ ဒီထက္ ပုိဆုိးလာဖုိ႔ဘဲ ရွိေတာ့တယ္။ တစ္ည မီးေတြ အားလုံး ပိတ္ၿပီး က်ေနာ္ နံရံဘက္ မ်က္ႏွာ မူၿပီး တေစာင္းအေနအထားနဲ႔ အိပ္လုိက္တယ္။ တေရးႏုိးလာေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ ေညာင္းညာလာတာနဲ႔ တေစာင္းအေနအထားကေန ပက္လက္လွန္ အေနအထား ေျပာင္းဦးမွဘဲ လုိ႔ စဥ္းစားၿပီး ပက္လက္လွန္အိပ္မယ္လဲ လုပ္ေရာ။ ခႏၶာကုိယ္က ဘာမွ လႈပ္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ တစ္ကုိယ္လုံး ခ်ဳပ္ထားသလုိ ခံစားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ကိုယ္လုံးလဲ ေလးလံလုိက္သမွ လြန္ေရာ။ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကုိင္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ ေခါင္းရင္းက စာၾကည့္မီးကို ဖြင့္မယ္လုပ္ျပန္ေတာ့လဲ လက္က လႈပ္မရ။ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ ကုတင္ေပၚမွာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးကုိ ျဖစ္လုိ႔။ 

ဒါနဲ႔ မီးဖြင့္လုိ႔ မရတာခ်င္းအတူတူ အာရုံယူၿပီး  ဘယ္သူမ်ား အခုလုိ က်ေနာ့္ကုိ ခ်ဳပ္ထားတာပါလိမ့္ဆုိၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာေရွ့တည့္တည့္မွာ မိန္းမမ်က္ႏွာနဲ႔ လူတစ္ေယာက္။ က်ေနာ့္ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္ၿပီး လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔။ သူ႔လက္ေတြ အားလုံးက က်ေနာ့္ကုိ ခ်ဳပ္ထားတယ္။ လက္က ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားႀကီး။ မ်က္ႏွာက ၿပဳံးစိစိနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ဟီး ဟီး ဟီး တဲ့။ ရယ္ျပေနေသးတယ္။ အျမင္ကပ္လုိက္တာ လြန္ေရာဘဲ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ အလြတ္ရေနတဲ့ ေမတၱသုတ္ကို အစအဆုံးရြတ္ၿပီး ဒီလူ ျမန္ျမန္ ထြက္သြားပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ေတာ့လဲ အခ်ီးႏွီး။ အၿပဳံးမပ်က္တဲ့အျပင္ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ဆုိၿပီးေတာင္ လုပ္ျပေနေသးတယ္။ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆုိၿပီး ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ စတဲ့ သေ၀မပါ ကိုးဂါထာကို ပါးစပ္က ရြတ္ၿပီး က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာ ေရွ့တည့္တည့္ ေရာက္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေလျပင္းျပင္းနဲ႔ ဖူးကနဲ ဖူးကနဲ မႈတ္ ပစ္လုိက္တယ္။ ဘုရားစာ အရွိန္ေၾကာင့္လား မသိဘူး။ က်ေနာ့္ အာရုံထဲမွာလဲ က်ေနာ့္ပါးစပ္က ထြက္သြားတဲ့ ေလဟာ အေၾကာင္းလုိက္ႀကီး ျဖစ္ေနၿပီး ေလဆာေရာင္ျခည္တန္းႀကီးလုိ အေနအထားမ်ိဳးနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာ တည့္တည့္ကုိ တုိက္ရုိက္သြားထိတယ္။

အဲဒီေတာ့မွ... သူက အမေလး အမေလး.. ဘယ္လုိ လုပ္လုိက္တာလဲ။ အဲဒီလုိ မလုပ္နဲ႔ေလ။ အမေလး။ အမေလး။ ေၾကာက္ပါၿပီ ေၾကာက္ပါၿပီ ဆုိၿပီး ငယ္သံပါေအာင္ စူးစူးရွရွ ေအာ္ဟစ္ပါေရာလား။ က်ေနာ္ေတာင္ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး အေတာ္ေလး သနားသြားမိတယ္။ ဒါနဲ႔ ဂါထာရြတ္ ေလမႈတ္တာကို ခဏနားၿပီး မင္းက ဘယ္သူလဲ ဒီမွာ ဘာလာလုပ္တာလဲ ဆုိေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ားကို အေဖာ္လာလုပ္တာေလတဲ့။ ဟ.. အေဖာ္လာလုပ္ရေအာင္ မင္းက လူမွ မဟုတ္ဘဲ ဆုိေတာ့ သိဘူးေလ ခင္ဗ်ားက သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ေတာင္ ရေသးတယ္ဆုိလုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားကုိ ၾကည့္ရတာလဲ ေန႔စဥ္ တစ္ေယာက္ထဲဘဲ ေနေနရတာဆုိေတာ့ ပ်င္းေနမလားဆုိၿပီး လာ အေဖာ္လုပ္တာေလတဲ့။ ကဲ မွတ္ကေရာ။ ေျပာလုိက္ခ်င္ဦး။ သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ရတာေပါ့ လုိ႔။

အဲဒီလုိ သူႏွင့္က်ေနာ္နဲ႔ ေျပာတဲ့ ဒုိင္ယာေလာ့ေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔  အခ်င္းခ်င္း အာရုံထဲကေန ေျပာေနၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္ ပါးစပ္က အသံ ထြက္ၿပီး ေျပာၾကသလားဆုိတာကိုေတာ့ က်ေနာ္လဲ ျပန္မစဥ္းစားတတ္ေတာ့ဘူး။ ေျပာၾကတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။  ငါ့ကို ခ်ဳပ္ထားတာ ျပန္ေျဖေပးဦးဆုိေတာ့ ျဗဳန္းဆုိ ေပါ့ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္း ေနာက္ထပ္ ငါ့ဆီကို ဘယ္ေတာ့မွ မလာေတာ့နဲ႔။ ငါ မင္းကို အလုိမရွိဘူး။ ငါ့ဖာသာ တစ္ေယာက္ထဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရတာကိုဘဲ ငါပိုႀကိဳက္တယ္။ မင္း ထပ္လာရင္ ငါ့ကို လာေႏွာင့္ယွက္တာနဲ႔ အတူတူဘဲ။ ဒီေတာ့ ငါလဲ ငါလုပ္သင့္တာ လုပ္ရမွာဘဲ လုိ႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ သိပ္မေကာင္းဘူး။ အဲဒီအခါ သူက ေျပာတယ္။ ငါက ဒီအိမ္မွာ ေနေနတာ။ ခင္ဗ်ားကုိ အၿမဲတမ္း ျမင္ေနရတယ္။ (က်ေနာ့္ကုိေတာ့ ခင္ဗ်ားတဲ့။ သူ႔ကုိသူေတာ့ ငါ တဲ့။ ဘယ္လုိ သရဲမွန္း နားမလည္ေတာ့ဘူး။) ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား သြားတာ လာတာ စားတာ အိပ္တာက အစ အကုန္ျမင္ေနရတယ္တဲ့။ ဗုေဒၶါ။ အဲဒါမွ တကယ့္ဒုကၡ။ သူေျပာမွဘဲ က်ေနာ့္ဖာသာ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိတဲ့အခါ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဒူးေပၚ ေပါင္ေပၚ ေနခဲ့ဖူးတာကို စဥ္းစားမိၿပီး ရွက္သလုိလုိေတာင္ ခံစားလာမိတယ္။

ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာတယ္။ ခင္ဗ်ား တကယ္ ငါ့ကို မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆုိရင္ ခင္ဗ်ား ေန႔စဥ္ ဘုရားရွိခုိးၿပီးတဲ့အခါတုိင္း ငါ့ကို သတိတရ အမွ်ေ၀ေပးပါ။ ဒါဆုိ ငါ ခင္ဗ်ားဆီကို မလာေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ေအာ္... သူေျပာမွဘဲ သတိရေတာ့တယ္။ ကုသိုလ္လုပ္ၿပီးတုိင္း အိမ္ေေစာင့္နတ္အပါအ၀င္ အိမ္အနီးအနားက မကၽြတ္မလြတ္တဲ့သူေတြ အားလုံးကို ရည္မွန္းၿပီး အမွ်ေပးေ၀သင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒါနဲ႔ဘဲ သူ ေတာင္းဆုိတဲ့ အတုိင္း က်ေနာ္ အမွ်ေ၀ ေပးလုိက္တာ ဒီေန႔ထိ ဘာဆုိ ဘာမွ မေတြ႔ရ မျမင္ရ မၾကားရေတာ့ဘူး။ ဒီလုိ ဆုိျပန္ေတာ့လဲ  နဲနဲေတာ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္သြားသလုိဘဲ။

က်ေနာ္လဲ  အသံဗလံ ဘာမွမၾကားရေတာ့မွ လြမ္းခ်င္သလုိလုိ၊ သတိရခ်င္သလုိလုိႀကီး။ ညစဥ္ ဘုရား၀တ္ျပဳသြားတဲ့အခါမွာလဲ ဘုရားခန္းထဲ သူမ်ား ႀကိဳတင္ လာထုိင္ေနေလမလား၊ ဘီဘီစီသတင္းၾကည့္ေနရင္းလဲ တယ္လီဗီးရွင္းႀကီးကို သူ လာလႈပ္ေနမလား၊ ညအိပ္ယာ၀င္တုိင္းလဲ က်ေနာ့္ ေက်ာျပင္ကို လက္၀ါးေေအးေအးႀကီးနဲ႔ လာတုိ႔ထိေလမလားဆုိၿပီး သတိရေနမိေသးတယ္။  ေအာ္.. ပဋိဃသံေယာဇဥ္ဆုိတာ ဒါကုိ ေခၚတာမ်ားလား။ သုိ႔ေပမဲ့ ဒီလုိ ပုံစံမ်ိဳးကိုေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ မေတြ႔ရ မျမင္ရ မၾကားရ အိပ္မက္ထဲေတာင္ ျမင္မမက္ရပါလုိ၏ ဆုိၿပီးေတာ့ေတာ့ ဆုေတာင္းထားတယ္။  ကဲ ကဲ ပို႔စ္လဲ အေတာ္ရွည္သြားၿပီ။ ေနာက္ဆုိ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ခင္ဗ်ားတစ္ေယာက္ထဲ ေနရတာ သရဲမေၾကာက္ဖူးလားလုိ႔ ေမးလာရင္ (သရဲေၾကာက္တတ္ရင္ေတာ့) သရဲေျခာက္ရင္ အေဖာ္ရတာေပါ့ ဆုိတဲ့ စကားလုံးမ်ိဳးကုိ လြယ္လင့္တကူ ျပန္မေျဖမိေစဖုိ႔ ဒီပို႔စ္ကို မအားလပ္တဲ့ ၾကားထဲက (အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔) ေရးလုိက္ရျခင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးႏုိင္ၾကပါေစ။ ။

သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။

ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)

အေပ်ာ္ဆုိတာရယ္...

ကမၻာေပၚမွာ ေရေတြႀကီးလုိ႔

ေျမႀကီးၿပိဳလုိ႔ ေသၾကျပန္။

ေတာမီးေလာင္ကာ မုန္းတုိင္းတုိက္ေတာ့

ရန္သူတုိက္ခုိက္ ေသဖုိ႔ဖန္။

၀မ္းေလ်ာေရာဂါ မုိင္းတြင္းပိလုိ႔

ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း ေသၾကျပန္။

မွန္းကာသာေတြး၊ ရွင္ဖုိ႔ေရး၊ ေသေဘးဘ၀၀္လွ်ံ။

အဲဒါေၾကာင့္ ေလာဘေဒါသ ေလွ်ာ့ၾကမွန္ဧကန္။

ဒီ ဒီဇင္ဘာ ၂၁ရက္မွာ

ကမၻာပ်က္မလား ပူရျပန္။

ေဗဒင္ဆရာ မမွားတြက္ရင္

ျပည္ရြာပ်က္ဖုိ႔ မွန္ေနျပန္။

လူမုိက္ဗာလာ အင္အားႀကီးလုိ႔

ဒီလုိနည္းနဲ႔  ပ်က္ဖုိ႔ဖန္။

သဘာ၀ေဘး၊ ကင္းဖုိ႔ေရး၊ ေရွာင္ေျပးမလြတ္ျပန္။

အဲဒါေၾကာင့္ ေလာဘေဒါသ ေလွ်ာ့ၾကမွန္ဧကန္။

အေပ်ာ္ဆုိတာ ခဏေလးမုိ႔

ဘ၀ေပးဖုိ႔ မထိုက္တန္။

တရားဓမၼာ ေအးရိပ္ေအာက္မွာ

ေခၽြးသိပ္ေဖ်ာက္ဖုိ႔ ခုိလႈံရန္။

ဓမၼေငြ႔ရည္ ခ်ိဳခ်ိဳေအးက

ပုိပိုေႏြးဖုိ႔ စြမ္းေဆာင္မွန္။

ေပ်ာ္မဲ့အစား၊ ရိပ္သာသြား၊ တရားရႈမွတ္ႀကံ။

အဲဒါမွ ေလာဘေဒါသ ေလွ်ာက်မွန္ဧကန္။

(၂၅.၀၈.၂၀၁၂ စေနေန႔ ညေန ၆ နာရီ ၄ မိနစ္)

.. 

လန္ဒန္ေႏြသရုပ္

(ကုိကို + ပ်ိဳပ်ိဳ + ေႏြ)

ေႏြပူ ေႏြေခါင္ လူပ်ိႀကီးတုိ႔

ကုိယ္လုံးတီးနဲ႔ ေနၾကတယ္။

ကညာမ်ိဳးစုံ ပ်ိဳေတြထဲက

မ်က္လုံးရြဲနဲ႔  ၾကည့္ၾကတယ္။ 

မ်က္လုံးဆုိတာ ငမ္းဖုိ႔လားကြဲ႔

ေခၽြးထြက္အားေၾကာင့္ ရွက္ဖူးကြယ္။ 

ပ်ိဳလဲအုိက္တယ္ ကုိကိုမ်ားရဲ့

အ၀တ္ပါးနဲ႔ ေနၾကည့္မယ္

ၾကည့္မယ္ ၾကည့္မယ္။ 

(ပ်ိဳပ်ိဳ + ကုိကို + ေႏြ)

ေႏြပူ ေႏြေခါင္ အပ်ိဳႀကီးမုိ႔

ကုိယ္လုံးတီးနဲ႔ ေနၾကည့္တယ္။

မဟာလူပ်ိဳ ဟုိငနဲက

မ်က္လုံးရြဲန႔ဲ ငမ္းေသးတယ္။

မ်က္လုံးဆုိတာ ငမ္းဖုိ႔လားဟဲ့

ေခၽြးထြက္အားေၾကာင့္ ရွက္ဖူးရယ္။

ရွင္လဲအုိက္ရင္ ပ်ိဳေမထားႏွင့္

အ၀တ္စားမဲ့ ေနၾကည့္ကြယ္။

ၾကည့္ကြယ္ ၾကည့္ကြယ္။

<0>  <0>
()
---

(၁၀၊၀၈၊၂၀၁၂၊ စေနေန႔ 

ညေန ၆ နာရီ ၂၇ မိနစ္)

မွတ္ခ်က္။

ဆရာမင္းသု၀ဏ္၏ သေျပသီးေကာက္ ကဗ်ာကုိ မွီးၿပီး လန္ဒန္ေႏြသရုပ္ကုိ ပုံေဖာ္ထားပါသည္။ း))))

ပ်ိဳလဲအုိက္တယ္ ကုိကိုမ်ားနဲ႔

အ၀တ္စားမဲ့ ေနၾကည့္မယ္။

ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္၏ ေဆးၿမီးတုိအစြမ္း

တစ္ေန႔ေသာအခါ....

ကၽြႏု္ပ္သည္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ နဂါးနီႏွင့္အတူ လန္ဒန္အုိလံပစ္ပြဲကုိ တီဗီကေန ၾကည့္လုိက္၊ ေက်ာင္းစာမ်ားကို ႏွစ္ဦး ျငင္းခုန္လုိက္ျဖင့္ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ စာလုပ္ရင္း တီဗီၾကည့္ရင္း ဇိမ္ရစ္ေနၾကေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြႏု္ပ္၏ (တစ္ပတ္မွ တစ္ခါသာ ျမည္တတ္ေသာ) လက္စြဲေတာ္ မုိဘုိင္းေလး ကလင္ ကလင္ ကလင္ဟု ထူးဆန္းစြာ ျမည္ထြက္လာေလ၏။ ကၽြႏု္ပ္သည္လည္း စကားေျပာမပ်က္ တီဗီၾကည့္မပ်က္ေစဘဲ မုိဘုိင္းေလးကို ေကာက္ကိုင္ ၾကည့္လုိက္ရာ ဖုန္းေခၚဆိုသူမွာ အမိျမန္မာႏုိင္ငံမွ အသိမိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ကို အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရေလ၏။ ျမန္မာကေန ဘိလပ္ကုိ ဖုန္းလွမ္းေခၚပုံေထာက္ရင္ေတာ့ ဧကဧကံ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥ ျဖစ္ရမယ္ ဟု တြက္ဆၿပီး ကပ်ာကယာ ဖုန္းကုိင္ရင္း သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ မ်က္ႏွာရိပ္ျဖင့္ ဖုန္းေျပာလုိက္ဦးမယ္ဟု အသိေပးကာ "ဟလုိ ဟလုိ"  ဟု (ျမန္မာနဲ႔ေျပာေနက်အတုိင္း) အသံၿပဲႀကီးျဖင့္ ျပန္ထူးလုိက္ရာ....

"သူႀကီးမင္း.. တုိးတုိး ေျပာစမ္းပါ။ ဒီမွာ နားကြဲၿပီးေသေတာ့မယ္။ တုိင္းျပည္ပ်က္ေနတာက်ေနတာဘဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေအာ္ေျပာရလား"

ဟူ၍ ေဗြေဆာ္ဦး ႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကို ခံလုိက္ရေလ၏။ ေအာ္.. ဒါသည္လည္း တစ္ဒုကၡ။ တုိးတုိး ေျပာျပန္ရင္လဲ မၾကားရ၊ က်ယ္က်ယ္ေျပာျပန္ရင္လဲ အသံက ေဆာင့္၀င္။ ေဖာင္းလုိက္ ပိန္လုိက္ ရႈံ႔လုိက္ တြလုိက္ ျမန္မာလုိင္းေတြကို အံႀကိတ္ေမတၱာပုိ႔ကာ အသံကို တစ္ဆင့္ ေလ်ာ့ခ်ရင္း ခပ္တုိးတုိးျဖင့္ အေၾကာင္းထူးအံ့သည္ကုိ ေမးျမန္းလုိက္ရေလ၏။

"ကဲ ကဲ မယ္မင္းႀကီးမ... ျမန္မာကေန လွမ္းေခၚတယ္ဆုိေတာ့ ဘာေတြမ်ား အေရးႀကီးေနလုိ႔လဲ၊ ဆုိးစမ္းပါဦး"

"သူႀကီးမင္းရယ္... ဒီမွာ ဆီးမသြားလုိ႔ ၊ အဲဒါ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ။ ကူညီပါဦး"

"ဗုေဒၶါ.."

ဤသုိ႔ဤႏွယ္ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႀကီးကို အပီအျပင္ အသုံးခ်ကာ ကၽြႏု္ပ္အား မၾကာမၾကာ ခလုပ္လာတုိက္တတ္ၾကေလ၏။ သူ႔ဖာသာသူ ဆီးသြားရ ခက္ေနတာကုိမ်ား ဘိလပ္ထိ ဖုန္းဆက္ၿပီး လွမ္းအကူအညီ ေတာင္းရတယ္လုိ႔။ ေနရင္းထုိင္ရင္း ေဆးဆရာႀကီးကို ျဖစ္လုိ႔။ ဟုိတစ္ေန႔ကလဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ဆီးခ်ိဳတက္လုိ႔တဲ့။ ေဆးၿမီးတုိေလးရွိရင္ မစပါဦးဆုိလုိ႔ ၾကားဖူးနား၀ဖတ္ထားမွတ္ထားတာေလးေတြ မွ်ေ၀ေပးလုိက္ရေသးရဲ့။ သေဘၤာသီးအစိမ္းကိုအရင္၀ယ္၊ ၿပီးရင္ ေရးေဆး၊ ေခါင္းပိုင္းကုိ ျဖတ္၊ အေစ့ေတြကို ထုတ္ပစ္၊ အေစ့ထုတ္ထားၿပီးျဖစ္တဲ့ သေဘၤာသီး ၀မ္းေခါင္းထဲကုိ လဘက္ေျခာက္ အေနေတာ္ထည့္၊ အဲဒါၿပီးရင္ ေရေႏြးပြက္ပြက္ဆူ ေလာင္းထည့္၊ ျဖတ္ထားတဲ့ သေဘၤာသီး ေခါင္းပုိင္းနဲ႔ ျပန္ဖုံးထား၊ အေတာ္ေလးၾကာတဲ့ အခါ အဖုံးဖြင့္ၿပီး အထဲက ေရေႏြးကုိ ခြက္တစ္ခုထဲေလာင္းထည့္ၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သလုိ မၾကာမၾကာ အဲဒီလုိလုပ္ ေသာက္ေပေတာ့ လုိ႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပေပးလုိက္ရဲ့။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကလဲ ညြန္ၾကားတဲ့ အတုိင္း ေသာက္လုိက္တာ ဆီးခ်ိဳတက္တာေတြ ေပ်ာက္သြားရုံတင္မကဘူး။ ဆီးခ်ိဳေတြ အက်မ်ားၿပီး လူေတာင္မလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ဆုိဘဲ။ အဲဒီလုိ ေအာင္ျမင္တာ။ အခုလဲ လာျပန္ၿပီ ေနာက္တစ္ေယာက္။ ဆီးမသြားလုိ႔တဲ့။ စုံစမ္း ေမးျမန္းရေပဦးမည္။

"ဒါနဲ႔.. ဆီးမသြားတာက ဘယ္ႏွစ္ရက္ ရွိသြားၿပီလဲ"

"သုံးေလးရက္ေလာက္ေတာ့ ရွိၿပီ သူႀကီးမင္း"

"ဒါျဖင့္ ဒီလုပ္။ ေရေႏြးၾကမ္းမ်ားမ်ားေသာက္"

"အဲဒီလုိ ေသာက္ရင္ တကယ္ဆီးသြားမွာလား"

"ဟ.. မယ္မင္းႀကီးမရ။ မ်ားမ်ား ေသာက္မွေတာ့ မ်ားမ်ား ေပါက္ေရာေပါ့"

"သူႀကီးမင္း.. မေနာက္နဲ႔ေနာ္။ ဒီက အတည္ေျပာေနတာ"

"ဟာ... ဒါေနာက္စရာလား။ သူႀကီးမင္းလဲ ေဆးနည္းကို အတည္ေပးေနတာ။ ေက်းဇူးရွင္ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေတာင္မွ လဘက္ရည္(ေရေႏြးၾကမ္း)ေသာက္ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကုိ ေတးထပ္စပ္ထားတာ ရွိေသးတယ္။ "လဘက္ရည္ အၿမဲေသာက္၊ ခၽြဲေပ်ာက္လုိ႔ ဆီးရႊင္၊ ၄င္းေနာက္ အက်ိဳးျမင္သည္၊ သူခုိးပင္ ရန္ကင္း........." တဲ့"

"ဒါေပမဲ့ သူႀကီးမင္းရယ္.. ထက္ထက္က  ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္တတ္ပါ့မလား မသိဘူး"

"အမ္... မယ္မင္းႀကီးမ ဆီးခ်ဳပ္ေနတာနဲ႔ ထက္ထက္နဲ႔က ဘာဆုိင္လို႔လဲ"

"ဖြ... လႊဲပါေစ.. ဖယ္ပါေစေတာ္... ။ ဒီမွာ သူႀကီးမင္း.. စကားေျပာတာကို ၾကည့္ေျပာ။ ဆီးမသြားတာက ကၽြန္မမဟုတ္ဘူး။ ထက္ထက္ရွင့္ ထက္ထက္"

"ေအာ္....ေစာေစာကထဲက ေျပာပါေတာ့လား။ ငါ့ႏွယ္ေနာ္။ နိဒါန္းပ်ိဳးေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနတယ္။  ဒါနဲ႔ အဲဒီ ထက္ထက္က မယ္မင္းႀကီးမရဲ့ ေမာင္ေလးလား"

"မုိက္ရုိင္းျပန္ၿပီ။ ဒီမွာ ေသခ်ာမွတ္ထား။ ထက္ထက္ဆုိတာ လူမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေခြးကေလးကို ေျပာေနတာရွင့္။ စကားကုိ ရွင္းေအာင္လဲ မေမးဘူး။ ဘိလပ္မွာ ေနၿပီး မအူမလည္နဲ႔။ ဒီလုိ အတတနဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး သူႀကီးမင္းအမည္ကို ခံထားလဲ မသိပါဘူး။ ေျပာရတာ စိတ္မရွည္လုိက္တာေနာ္"

"ကိန္.... "

ကဲ.. ပရိသတ္ႀကီး။ စဥ္းစားေပးၾကပါဦး။ ဘယ္သူက မရွင္းမရွင္းလုပ္ေနတာလဲလုိ႔။ ဂလုိ သုံးေတာင္မ၀တ္ အမ်ိဳးသမီးေတြက နဲနဲေလး ရစ္လုိက္ရမွ အိပ္ေပ်ာ္စားေပ်ာ္ ရွိၾကပုံေပၚပါတယ္။ အစကထဲက အိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ေခြးကေလး ဆီးခ်ဳပ္ေနလုိ႔ ဘယ္လုိ လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆုိၿပီး တစ္ခြန္းထဲ ေမးလုိက္ရင္ ၿပီးေရာ။ ဖုန္းဖုိးေတာင္ အကုန္အက် သက္သာေသးတယ္။ အခုေတာ့ စကားေတြ အရမ္းေဖာင္းပြေနၿပီး လုိရင္းကို မေရာက္တတ္ေတာ့ဘူး။

"ဟ.. အိမ္က ေခြးကေလး ဆီးမသြားတာကို သူႀကီးမင္းက ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း။ သူႀကီးမင္းက တိရစၦာန္ဆရာ၀န္.. အဲေလ.. တိရစၦာန္ကု ဆရာ၀န္လဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔"

"သိဘူးေလ။ အိမ္က ေခြးကေလးကလဲ အထီး၊ သူႀကီးမင္းကလဲ အထီး... အဲေလ... ေယာက်္ားဆုိေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ ဖြဲ႔စည္းပုံခ်င္း တူေနလုိ႔ သူႀကီးမင္း ဆီးခ်ဳပ္တဲ့အခါ ေသာက္ေနက် ေဆးၿမီးတုိေလးမ်ား ရွိမလားလုိ႔ပါ"

"ကိန္..."

ဒီတစ္ခါ "ကိန္" လုိက္တာက အေတာ္ေလး အသံက်ယ္သြားသည္။ အသံက်ယ္ရုံတင္မက ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ ေနာက္ျပန္လွမ္းၿပီး တင္ပါးကုိပါ စမ္းၾကည့္လုိက္မိေသးသည္။ အၿမီးမ်ား ထြက္လာၿပီလားလုိ႔။ း)

"လုပ္ပါ သူႀကီးမင္းရယ္။ ေနာ္။ ထက္ထက္ကေလး သနားပါတယ္။ သူ႔ခမ်ာ ဆီးသြားခ်င္လြန္းလုိ႔ ေနာက္ေျခေထာက္တစ္ဘက္ကို ေျမွာက္ေျမွာက္ၿပီး ဆီးသြားဖုိ႔ တအင့္အင့္နဲ႔ ႀကိဳးစားေနတာ။ တစ္စက္မွလဲ မထြက္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ငုတ္တုတ္ထုိင္ၿပီးလဲ ဆီးထြက္မလားလုိ႔ တအစ္အစ္နဲ႔ ညွစ္ထုတ္ေနရွာတာ။ အရမ္းသနားဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ စိတ္မေကာင္းလြန္းလုိ႔ မ်က္ရည္ေတာင္ လည္မိတယ္။ သူႀကီးမင္းဆီမွာ ေဆးၿမီးတုိေတြ စုံပါတယ္။ ဟုိ... အိမ္ေထာင္ေရးကုထုံးတုိ႔၊ ခ်စ္ေရးခ်စ္ရာကုထုံးတုိ႔ကုိလဲ သူႀကီးမင္းဘဲ ေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။ အခုလဲ ေဆးနည္းေလး ေပးေပးပါဦးေနာ္။ ေနာ္ သူႀကီးမင္း"

အားငယ္သူကုိ အားေပးရမည္မွာ သူႀကီးမင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္၏။ ထုိ႔အတူ အကူအညီလုိသူကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ အကူအညီ ေပးရမည္မွာလဲ သူႀကီးမင္း၏ တာ၀န္ပင္ ျဖစ္ေလ၏။ ဂလုိ တာ၀န္သိတတ္သူ သူႀကီးမင္းရယ္ပါ။ မယ္မင္းႀကီးမနဲ႔ စကားေျပာရင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ သြားစဥ္က ရယူခဲ့ေသာ ေဆးၿမီးတုိေလးကို အမွတ္ရမိေလ၏။ ဆီးလမ္းေၾကာင္းမွာ ေက်ာက္တည္ၿပီး ဆီးသြားရခက္သူကုိ ကုသေသာ ေဆးနည္း ျဖစ္၏။ ေက်ာက္စိမ္းပန္းေခၚ ေဇာ္စိမ္းပန္းကို ပဥၥပါးပါး သုံးခြက္တစ္ခြက္တင္ က်ိဳခ်က္ၿပီး အရည္ကို ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သလုိ ေန႔စဥ္ေသာက္လွ်င္ တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ သုိ႔မဟုတ္ တစ္လအတြင္း ေဒါက္ကနဲ ျမည္ေအာင္ ဆီးေက်ာက္ ျပဳတ္ထြက္က်သည္တဲ့။ 

"ဒါျဖင့္.. မယ္မင္းႀကီးမ။ ဟုိ... ေက်ာက္စိမ္းပန္း(ခ)ေဇာ္စိမ္းပန္းပင္ကုိ သိတယ္ မဟုတ္လား။ ေညာင္အုိးေတြမွာ ထုိးထားေလ့ရွိတယ္ေလ"

"သိတယ္ သူႀကီးမင္း"

"အခု မယ္မင္းႀကီးမရဲ့ ထက္ထက္ကေလးက ဆီးေက်ာက္တည္ေနပုံရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီ ေဇာ္စိမ္းပန္းပင္ကုိ ပဥၥငါးပါး သုံးခြက္တစ္ခြက္တင္ က်ိဳခ်က္ၿပီး ေရအစား အဲဒီသတၱဳရည္ကိုဘဲ ေန႔စဥ္ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္သလုိ ထက္ထက္ကေလးကို တုိက္ေပေတာ့။ တစ္ပတ္အတြင္း ဆီးေက်ာက္ျပဳတ္က်လာၿပီး ဆီးသြားေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္"

"ဒါနဲ႔ ပဥၥငါးပါး ဆုိတာ ဘာကို ေျပာတာလဲ သူႀကီးမင္း"

"ျမစ္ ႏြယ္(ပင္စည္) ပြင့္ သီး ရြက္ ငါးပါးကို ပဥၥငါးပါးလုိ႔ ေခၚပါတယ္"

"ဒါျဖင့္ အဲဒီအပင္မွာ အပြင့္ေတြ အသီးေတြ မရွိရင္ေကာ သူႀကီးမင္း"

"ဒါက သေဘာေျပာျပတာပါ။ အပြင့္အသီး ရွိရွိ မရွိရွိ၊ အဲဒီအပင္ကို ေျမႀကီးက ႏႈတ္၊ ၿပီးရင္ ေရစင္ေအာင္ ေဆးၿပီးသာ ဘာတစ္ခုမွ မပစ္ဘဲ ခုတ္ပုိင္းျဖတ္ေတာက္ၿပီး က်ိဳခ်က္ေပေတာ့"

"ဒါဆုိ အဲဒီနည္းေလး စမ္းၾကည့္ဦးမယ္။ အဲဒီ ေဇာ္စိမ္းပန္းပင္ေတြက အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ေပါက္ေနတာေတာင္ ရွိေသးတယ္။ ဒါျဖင့္ ဒါဘဲေနာ္ သူႀကီးမင္း။ ဘုိင့္ဘုိင္...."

မယ္မင္းႀကီးမတစ္ေယာက္ သူလုိခ်င္တာ ရၿပီးၿပီမုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ဘုိင့္ဘုိင္လုပ္ၿပီး ဖုန္းကုိ ဂြပ္ကနဲ ခ်သြားေလ၏။ ကၽြႏု္ပ္သည္လဲ သိမွတ္ထားတဲ့ ေဆးၿမီးတုိေလးကုိ ေပးလုိက္ရသည္မုိ႔ စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးမိေနေလ၏။  ထုိေဆးၿမီးတုိေလး ေပးၿပီးေနာက္ ငါးရက္ခန္႔အထိ မယ္မင္းႀကီးမဆီက ဘာသတင္းမွ မၾကားရေတာ့ေပ။ ထုိေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္သည္ ေဆးနဲ႔ လူနာ တည့္မ်ား တည့္ပါ့မလားဟု စုိးရိမ္စိတ္ျဖင့္ မယ္မင္းႀကီးမထံသုိ႔ ဖုန္းဆက္ ေမးျမန္းရေလေတာ့၏။

"ဟလုိ... သူႀကီးမင္း.. ေျပာပါ။ ဘာကိစၥ ရွိလုိ႔ ဖုန္းဆက္တာပါလဲ"

တရားရဖုိ႔ ေကာင္းေလစြ။ မယ္မင္းႀကီးမ တစ္ေယာက္ သူလုိခ်င္တုန္းကေတာ့ တကူးတက ဖုန္းဆက္ၿပီး ေဆးၿမီးတုိ ေတာင္းလား ေတာင္းရဲ့။ မသိတာ မရွင္းတာရွိလုိ႔ဆုိၿပီး ဖုန္းဆက္ ေမးလား ေမးရဲ့။  အခုေတာ့ ဘာကိစၥ ရွိလုိ႔ပါလဲတဲ့။

"ဘာကိစၥမွ မရွိဘူး။ ဟုိ မယ္မင္းႀကီးမ ေမာင္ေလး ဆီးသြားေနၿပီလား သိခ်င္လုိ႔ ဆက္တာ"

"ေအာ္... ထက္ထက္ကုိ ေျပာတာလား။ သူ အခု ဆီးသြားေနၿပီ သူႀကီးမင္း"

ဘာေျပာေျပာ ကၽြႏု္ပ္ အေတာ္ေလး ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးသြားသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေပးလုိက္သည့္ ေဆးနည္း တကယ္အလုပ္ျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရသည့္အခါ ေအာင္ျမင္ေသာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ အၿပဳံးမ်ိဳးျဖင့္ ၿပဳံးၿပဳံး မိန္႔မိန္႔ႀကီး ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။ ပီတိစား အားရွိလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။

"ဒါနဲ႔... အဲဒီ ေဇာ္စိမ္းပန္းပင္ကို ပဥၥငါးပါး သုံးခြက္တစ္ခြက္တင္ က်ိဳခ်က္ၿပီး ဘယ္ႏွစ္ရက္ တုိက္လုိ္က္ရသလဲ မသိဘူး"

"ေအာ္... အဲဒါ ေျပာမလုိ႔ ေမ့ေနတာ။ အမွန္က သူႀကီးမင္းေပးခဲ့တဲ့ ေဆးနည္းကို မသုံးလုိက္ရဘူး။ အိမ္က အမႀကီးက ထက္ထက္ကေလးကို ေပါက္ကရေဆးေတြ မတိုက္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ေဆးအမွားေတြ ေသာက္ၿပီး ေက်ာက္ကပ္ကုိ ပိုထိသြားမွာ စုိးလုိ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ဘဲ တိရစၦာန္ကု ဆရာ၀န္ဆီသြားၿပီး  ကုသလုိက္တယ္။ အခု ထက္ထက္ ပုံမွန္ ျဖစ္သြားၿပီ။ အမွန္ ၀န္ခံရရင္ သူႀကီးမင္း ေပးခဲ့တဲ့ ေဆးၿမီးတိုကို ေမ့ေတာင္ ေမ့ေနၿပီ။ ဘာတဲ့ ေဇာ္စိမ္း ခုနစ္ပါး အရည္က်ိဳ ဆုိလား....."

"တိန္..."

ပီတိၿပဳံးေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္သည္မသိေတာ့။ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္္းထြက္ လြဲလုိက္ေလ။ ဂလုိ ဆင္မယဥ္သာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကား လုိခ်င္ေသာ အခါ ဟုန္းဟုန္းဒုိင္းဒုိင္း ခ်င္ခ်င္းတပ္တတ္ၿပီး အတင္းအဓမၼ ဇြတ္အတင္း ျဖစ္တတ္သေလာက္ မလုိေတာ့ေသာ အခါ၌မူ ပြဲၿပီး ဖ်ာသိမ္း ျဖစ္တတ္ေလစြတကား။ သုိ႔ေသာ္ သုိ႔ေသာ္ ဒုကၡေရာက္ေနသူတစ္ေကာင္ ဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္သြားသည္ကိုေတာ့ ၀မ္းသာမိသည္မွာ အမွန္ပင္။

ထုိကဲ့သုိ႔ ေဆးနည္းေပးျခင္း ေခြးကေလး ေနေကာင္း က်န္းမာလာျခင္း စသည့္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ပ်က္ၿပီးေနာက္ ထုိအေၾကာင္းအရာတုိ႔ကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖင့္ပင္ က်င္းပေနဆဲ အုိလံပစ္ၿပိဳင္ပြဲကို စိတ္ပါလက္ပါ အားေပးေနစဥ္ ညေနခင္းတစ္ခု၌ ကၽြႏု္ပ္ဆီသုိ႔ ဖုန္းတစ္ခု ၀င္လာျပန္ေလ၏။ အျခားသူဆီက မဟုတ္။ ထုိမယ္မင္းႀကီးမဆီကပင္ ျဖစ္၏။

"ဟလုိ.... အမိန္႔ရွိပါ ခင္ဗ်ာ.."

"သူႀကီးမင္း.. ကယ္ပါဦး"

"ဒါက ဘယ္လုိျဖစ္ျပန္ရတာတုန္း"

"ထက္ထက္.. ကုိက္တယ္"

"အင္.... ဘာေျပာတယ္။ ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ။ ျပန္ေျပာစမ္းပါဦး။ မရွင္းလုိ႔"

"ဟုိ အိမ္က ေခြးကေလး ထက္ထက္ေလ။ ကၽြန္မကုိ ကိုက္တယ္။ အစာေကၽြးတုိင္း ကိုက္တယ္။ ေလးငါးခါ ရွိသြားၿပီ အကိုက္ခံရတာ။  အဲဒါ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ"

ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြနု္ပ္ အ ေန၍ မျဖစ္ေတာ့။ လူလည္က်မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ဖုန္းလုိင္းေတြ မေကာင္းတာကို အျပစ္ပံုခ်ၿပီး "ဟလုိ ဟလုိ ဘာသံမွလဲ မၾကားရဘူး။ ၾကားလား ၾကားလား။ ဟာ.. ဒီဖုန္းလုိင္းကလဲ ေႏွာက္ျပန္ၿပီ။ ဟလုိ ဟလုိ။ ကဲ ကဲ ေတာ္ၿပီ ေတာ္ၿပီ။ ဒီေလာက္ လုိင္းေတြ စုပ္ျပတ္ေနမွေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့တာ ေကာင္းတယ္။ ေနာက္မွဘဲ ဆက္ေျပာေတာ့မယ္ေနာ္။ တာ့တာ ဘုိင့္ဘုိင္" ဟု အဆက္မျပတ္ေျပာၿပီး ဖုန္းကုိ ဂြပ္ကနဲ ခ်ကာ သက္ျပင္းကို ဖူးကနဲ မႈတ္ထုတ္မိေလေတာ့၏။ ထုိကဲ့သုိ႔ ဖုန္းမခ်လုိက္ပါမူ မယ္မင္းႀကီးမ ဆက္ေျပာလာမည့္ စကားတုိ႔ကို ကၽြႏု္ပ္ ႀကိဳသိေနေလသည္။ ထုိစကားဒဏ္ကုိလဲ အလူးအလဲ ခံရေပဦးမည္။ သူ ဆက္ေျပာလာမည့္ စကားတုိ႔ကုိ မွန္းဆ ၾကည့္ပါမူ...

"အိမ္က ေခြး(ထက္ထက္)ကေလးကလဲ အထီး၊ သူႀကီးမင္းကလဲ အထီးဆုိေတာ့ ခႏၶာကုိယ္ ဖြဲ႔စည္းပုံခ်င္း တူေနလုိ႔ သူႀကီးမင္းအေနန႔ဲ တစ္ခုခုကို ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ အရမ္းကုိက္ခ်င္လာတဲ့အခါ အဲဒီကုိက္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားေအာင္ ဘယ္လုိ ေဆးမ်ိဳးကို စားသင့္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္လုိ႔ပါ"

ဟူ၍ ျဖစ္မည္မွာ ေသခ်ာလွေပသည္။ အင္း... ဖုန္းသာ ဂြပ္ကနဲ ခ်လုိက္ရသည္။ အရွိန္ကား မေသေသးေပ။ သူ႔စကားအရွိန္ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္သြားမ်ားပင္ ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာကာ အေပၚသြားနဲ႔ ေအာက္သြားကုိ က်လိက်လိ အသံျမည္တဲ့အထိ ႀကိတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိတ္လုိက္မိေလေသး၏။ ေအာ္.. ဖႆ ဖႆ။ ဖႆရဲ့ သေဘာတရားေတြပါဘဲလား။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္။ ပရိသတ္ႀကီးလဲ စာဖတ္ရင္း သြားေတြယားက်ိက်ိ ျဖစ္မေနၾကနဲ႔ဦးေနာ။ ။ း))

သေဗၺ သတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)

.