Tuesday, 1 April 2014

သူႀကီးမင္း ဘကုန္းရြာမွ အနားယူေတာ့မည္

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဒီေန႔မွာမွ ရာသီဥတုက မႈန္သုန္သုန္။ အရပ္ကုိးခြင္လုံး ျမဴ မႈန္ေတြဆုိင္းၿပီး အုံ႔တု႔ံတုံ႔ မႈိင္းသုိင္းသုိင္း။ သူႀကီးမင္းရဲ့ ဆုံးျဖတ္လတၱံ႔ျဖစ္တဲ့ သႏၷိ႒ာန္ကုိမ်ား ၀မ္းနည္းရိပ္သန္းေလသလား မသိ။ စံေတာ္ခ်ိန္သုံးမ်ိဳဳးကို အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီသိဖုိ႔ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အခန္းထဲက တုိင္ကပ္နာရီ သုံးလုံးကလဲ ဒီရက္တြင္မွ ေဂ်ာက္ဂ်က္အသံ ပုိျမည္လာသလုိလုိ။ ရင္ကြဲ၀မ္းနည္းသံေလမ်ားလား။ ေအာက္ထပ္ကုိ နားစြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အဘုိးအုိရဲ့ တရားရြတ္ဖတ္သံက ခပ္သဲ့သဲ့ ထုိးေဖာက္၀င္ေရာက္လွ်က္။ သေဗၺ ဓမၼာ အနတၱာ ဆုိလား။ ဘာဆုိလဲ။

အခ်ိန္ရခုိက္ သူႀကီးမင္းကုိယ္တုိင္ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ရြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ျခင္း၊ ခဏတျဖဳတ္ အရဟံပြားမ်ားျခင္းအမႈတုိ႔က ဒီေန႔မွာမွ ထူးဆန္းစြာ အေႏွာင့္အယွက္ေပၚလာေလၿပီ။ အရဟံ အရဟံ အရဟံ။ ဂြီ ဂြီ ဂြီ။ ကၽြလိ ကၽြလိ ကၽြလိ။ တရားမွတ္ရင္း ဗုိက္ထဲက သဘာ၀တရားက လက္ယပ္ေခၚေခ်ၿပီတကား။ ဒါဆုိ ေသခ်ာၿပီ။ အရဟံကုိ ဟတ္ဖ္တုိင္းေပးၿပီး အိမ္သာသုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ႏွင္ရေခ်ေတာ့မည္။ သုိ႔နွင့္ အိမ္သာသုိ႔အသြား အလည္ေရာက္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္း နဂါးနီတစ္ေယာက္ အင္တာနက္ရုတာအနား က်လိက်လိ လုပ္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရေလ၏။ ဘာ လုပ္ေနတာတုန္းဆုိေတာ့ အင္တာနက္ လုိင္းျပတ္ေနလုိ႔ ရီစတာ့ခ်ၾကည့္ေနတာတဲ့။ ဒါေပမဲ့ မထူးပါဘူးတဲ့။ အင္း ဒီအတုိင္းဆုိ ဒီေန႔ အင္တာနက္ရဖုိ႔ လမ္းမျမင္ေတာ့။ အဂၤလန္မွာ ဆုိေပမဲ့ အင္တာနက္ ျပႆ     နာက တခါတေလမွာ အခုလုိဘဲ အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ။

အင္တာနက္ မရတာခ်င္းအတူတူ အျပင္သြားရေအာင္တဲ့။ ဟ.. ေနဦးဟ.. ငါ့ အရဟံေလးကုိ အေရးေပၚ ဘရိတ္ခ္ေပးၿပီး သဘာ၀တရား ေခၚသံေနာက္ လုိက္ဖုိ႔ အခန္းထဲက ထြက္လာတာ။ အိမ္သာထဲ ခဏ၀င္လုိက္ဦးမယ္။ ၿပီးရင္ အရဟံအတြက္ လက္က်န္တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရဦးမွာ ဆုိေတာ့။ ေအာ္...ဂလုိလား....မင္းကေတာ့ လုပ္လုိက္ရင္ အရာရာနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းခ်ည္းဘဲဆုိၿပီး သူ႔အိပ္ယာထဲ သြားေကြးေနေလရ့ဲ။ ေတာ္ပါေသးရဲ့ သူေကြးေနတုန္း အင္တာနက္ လုိင္းေလး ျပန္တက္လာလုိ႔။

အိမ္သာကအျပန္ အရဟံလဲအၿပီး အေရးေပၚ သခၤါရအေၾကာင္းတစ္ခုေၾကာင့္ ေရႊျမန္မာသုိ႔ ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အတြင္း အသြားအျပန္ လူးလာေခါက္တုံ႔ လုပ္ခဲ့သည္ကုိ ျပန္စဥ္းစားမိၿပီး ငိုခ်င္သလုိလုိ ရယ္ခ်င္သလုိလုိ တစ္ခုခုဘဲ ထလုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာသလုိလုိ ဘာမွမလုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဘဲ ေပၚလာသလုိလုိနဲ႔ စိတ္ေတြက ကစဥ့္ကလ်ား။ ေအပရယ္ဖူးနဲ႔အတူ ရူးမ်ားရူးခ်င္ေလသလား။ အင္း... ရူးသြားရင္လဲ အေကာင္းသား။ ေလာကမွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆုံးလူက အရူးဘဲတဲ့။ ဟုတ္ေလာက္တယ္။ ေတြ႔ရာစား ေတြ႔ရာအိပ္ ေတြ႔ရာေသာက္ ေတြ႔ရာေမွာက္။ အရူးတစ္ေယာက္ေလာက္ ထပ္တုိးေပးလုိက္စမ္းပါ ေလာကႀကီး။

အေမမ်ားေန႔က အသိမိတ္ေဆြမိသားစုတစ္ခုက ေဟာ့ေပါ့လုပ္စားမလုိ႔ ၾကြျမန္းခဲ့ပါဆုိလုိ႔ သူႀကီးမင္း သြားစားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေဟာ့ေပါ့ကလဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္း။ ေရေႏြးၾကမ္းကလဲ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္း။ ဘာတဲ့။ လူကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းဆုိဘဲ။ ထူးဆန္းေလစြ မယ္ဒသ။ သူႀကီးမင္း ေသာက္ၾကည့္ပါဆုိလုိ႔ တစ္ငုံေလာက္ဘဲ ေသာက္မိတယ္ ရွိေသး။ ကုိင္းၾကည့္... သူႀကီးမင္းမ်က္ႏွာ ၿပဳံးေယာင္သန္းေနၿပီ။ အဲဒါ ေရေႏြးၾကမ္းရဲ့အစြမ္းဘဲတဲ့။ ေနာက္တစ္ငုံ ထပ္ေသာက္လုိက္တယ္။ သူတုိ႔မိသားစု အားလုံးက... သူႀကီးမင္းတစ္ေယာက္ ရယ္ခ်င္လာၿပီ.. ရယ္ေတာ့မယ္... ရယ္ေတာ့မယ္...ၾကည့္ၾကည့္..ဆုိၿပီး သူႀကီးမင္းမ်က္ႏွာကုိ စိုက္ၾကည့္ေနၾကေလရဲ့။ သူႀကီးမင္းလဲ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔.. ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟီး ဟီး ဟီး ဟား ဟား ဟား ေတြျဖစ္လုိ႔။ ကဲ.. မေျပာဘူးလား.... လူကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းပါဆုိတဲ့။ လုပ္ပုံက လုပ္ပုံက။.. ဒါနဲ႔...ဗူးခြံမွာ အီးလုိ ေရးထားတာေလး ဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အင္နာဂ်ိဳက္ဇင္းတီး ဆုိလားဘဲ။

အိမ္အျပန္မွာလဲ လက္ေဆာင္တစ္ခု ေပးခဲ့ေသးတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေစတတ္တဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းတဲ့။ ျဖစ္ရျပန္ၿပီ။ ညအိပ္ခါနီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ရင္ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္တတ္တာက သဘာ၀မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေစတတ္တဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းတဲ့။ ဟုတ္မွလဲ လုပ္ၾကပါ ကြယ္တုိ႔ရယ္။ ဒါေပမဲ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဘဲ ညဘက္ေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းနဂါးနီက အိပ္ေပ်ာ္ေစတတ္တဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းေလး ေသာက္ၾကည့္ရေအာင္ဆုိလုိ႔ အတူတူ ေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ငုံေလာက္ေသာက္ၿပီး... ၀ါးးးးး တဲ့။ နဂါးနီလုပ္ပုံ။ ေနာက္ တစ္ငုံ ထပ္ေသာက္ၾကည့္တယ္။ ထပ္ ၀ါးးးးး ျပန္ေရာ။ နဂါးနီရာ မင့္ဟာက ေရေႏြးၾကမ္းအစြမ္းေၾကာင့္ေတာ့ ဟုတ္ပုံမရပါဘူး။ တစ္ေန႔လုံး ဒုံးခ်ာစုိင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ေမာပန္းလာလုိ႔ ေစာေစာအိပ္ခ်င္တာဘဲရွိမယ္ဆုိေတာ့ ဟုတ္ေလာက္ဘူးဟ။ ေရေႏြးၾကမ္းအစြမ္းဘဲ ရွိမယ္တဲ့။ ဒီလုိနဲ႔ ည ၁၂ ေလာက္မွာ အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္ၾကတယ္။ သူက တစ္ခန္း၊ သူႀကီးမင္းက တစ္ခန္း။

မနက္မုိးလင္းေတာ့ သူႀကီးမင္းက ဘရိတ္ဖာ့စ္စားၿပီး ေကာ္ဖီေတာင္ ေသာက္ၿပီးေနၿပီ သူက ေခါေကာင္းေနတုန္း။ ဒါဆုိ ေရေႏြးၾကမ္း အစြမ္း အံ့မခန္းဘဲေပါ့။ ခ်ီးက်ဴးလုိ႔မွ မဆုံးခင္ မ်က္ႏွာမႈန္သုန္သုန္နဲ႔ နဂါးနီတစ္ေယာက္ သူ႔အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။ ဘယ္လုိတုန္း... အိပ္လုိ႔ဇိမ္က်တယ္မဟုတ္လား။ ေရေႏြးၾကမ္း အစြမ္းနဲ႔ေလဆုိေတာ့.... ငါလခြမ္းမွဘဲ တစ္ညလုံး အိပ္မရဘူး။ မ်က္စိေၾကာင္ေနတယ္တဲ့။ ကဲ အဲဒီေလာက္ထိ စြမ္းတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္း။ ဗူးခြံက  စာဖတ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ရီးလက္ဇင္းတီးဆုိလားဘဲ။

ရာသီဥတုက မႈိင္းမႈိင္းမႈန္မႈန္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အိမ္ေအာက္ထပ္က အဘုိးအုိတစ္ေယာက္ ထေဖာက္လာတယ္။ ေမာင္ရင္ေရ... အခုလုိ မႈန္ဆုိင္းဆုိင္းျဖစ္တုိင္း ငါ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ကို သတိရမိတယ္။ ဟိမ၀ႏၱာတစ္ေတာင္လုံးလဲ အခုလုိဘဲ မႈန္ဆုိင္းဆုိင္းေတြခ်ည္းရယ္။ ငါ နီေပါမွာ သြားေနစဥ္တုန္းက အဲဒီ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခနားမွာ သြားေနခဲ့တာေလ။ အဲဒီ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တက္လမ္းမွာ တိဗက္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ေက်ာင္းရိွတယ္။ အႀကီးႀကီးဘဲ။ ဘုရားဖူးေတြလဲ လာလုိက္သမွ တပုံတပင္။ ေတာင္တက္လမ္းဆုိေပမဲ့ တေန႔ကုိ ဘုရားဖူးကား အစီး သုံးေလးဆယ္ေလာက္ တက္ေနၾက။ ေတာင္တက္က ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း။ ကားအေမာင္းက ခပ္ရမ္းရမ္း။ 

ေျပာရဦးမယ္ ေမာင္ရင္ေရ.... အဲဒီ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းရွိတယ္။ ျမန္မာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘဲ။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ျမန္မာဘုန္းႀကီးအုိႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။ သူက ေန႔စဥ္ သပိတ္တစ္လုံးပုိက္ၿပီး အဲဒီေတာင္ေပၚကုိ တက္ေနၾကတဲ့။ ဆြမ္းခံထြက္တာလား အဘုိးဆုိေတာ့ ဟုတ္ဖူး ဇာ၀ီေတြ မူလီေတြ ၀က္အူေတြ လုိက္ေကာက္တာေလ တ့ဲ။ အမ္... ဘာလုပ္ဖုိ႔လဲ အဘုိးဆုိေတာ့.. အဲဒီေတာင္ေပၚတက္တဲ့ ကားေတြကေန မၾကာမၾကာ အဲဒီလုိ သံတုိသံစေတြ ျပဳတ္က်ေလ့ရွိတယ္ေလ။ လမ္းက ၾကမ္းတာကုိး။ အဲဒီ ေကာက္ရတဲ့ ဇာ၀ီစတဲ့ သံတုိသံစေတြ ေစ်းထဲက ကုလားဆုိင္ေတြမွာ သြားေရာင္းတာေလ။ အမ္... ေန႔တုိင္း အဲဒီ သံတုိသံစေတြကုိ ေကာက္ရႏိုင္သလား အဘုိးဆုိေတာ့။ မင္းကလဲ ေလ်ာ့တြက္ေနေသးတယ္။ တစ္ရက္ကုိ ဆယ့္ငါးက်ပ္ ႏွစ္ဆယ္ကေတာ့ အသာေလးဘဲကြ။ ကားေတြကေဟာင္း ဒရုိက္ဘာကေမာင္းဆုိေတာ့ ဂလုိဘဲ အဲဒီဘုန္းႀကီး န၀ကမၼရွာရလြယ္ကူေတာ့တာေပါ့ကြာ။ ဟား ဟား ဟား။

အဘုိးအုိကေတာ့ ရုိးရွင္းစြာ ရယ္လုိ႔ ေမာလုိ႔။ အပူအပင္ကင္းမဲ့တဲ့ အဘုိးအုိကုိေတာင္ အားက်မိသလုိလုိ။ သုိ႔ေသာ္ အပူေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေရႊျပည္ႀကီးမွ ျပန္ေရာက္လာသည့္ေနာက္ပုိင္း သူႀကီးမင္းစိတ္သည္လဲ အဂၤလန္ရာသီဥတုကဲ့သုိ႔ ထုံထုံထုိင္းထုိင္း မႈန္မႈန္မႈိင္းမႈိင္း။ အက်ိဳးမရွိစြာ ကုန္ဆုံးခဲ့ေသာ အခ်ိန္တုိ႔ကုိ၄င္း အက်ိဳးရွိစြာ မကုန္ဆုံးခဲ့ေသာ အခ်ိန္တုိ႔ကုိ၄င္း ႏွေျမာတသျဖစ္ကာ ဘာကုိ အလုိမက်သည္ မသိေသာ အလုိမက်မႈမ်ားစြာျဖင့္ ေန႔တဓူ၀ အူတူတူ ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။ 

လႊင့္ပစ္လုိက္ၿပီးေသာ ခဲလုံး၊ ေျပာလုိက္ၿပီးေသာ စကား၊ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ အလုပ္၊ ကုန္ဆုံးခဲ့ၿပီးေသာ အခ်ိန္။ ထုိအရာတုိ႔ကုိ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္ျပင္၍ မရတဲ့။ ပညာရွင္ႀကီးေတြ ဆုိထားခဲ့တာ။ ဒါဆုိ သူႀကီးမင္းကေကာ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။ ဘာေတြ ထပ္လုပ္ဦးမွာလဲ။ ကုိယ္အား ဥာဏ္အား စိတ္အား စာအားျဖင့္ ဘာေတြ အက်ိဳးရွိရွိ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ ျပစရာ မရွိ။ ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔ ေရးသားခဲ့ေသာ ဘေလာ့ပုိ႔စ္ေပါင္း ၇၀၀ ခန္႔အား ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့လဲ အရည္မရ အဖတ္မရ။ သုတမဟုတ္။ ရသမဟုတ္။ ဘာသာေရးမဟုတ္။ ပညာေရးမဟုတ္။ ခပ္စုပ္စုပ္ ခပ္ႏႈပ္ႏႈပ္မ်ားျဖင့္သာ ျပည့္ႏွက္ေနေလ၏။

ဘကုန္းရြာမွ တခ်ိဳ႔ မိတ္ေဆြမ်ားဆီ သြားလည္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူတုိ႔ေရးထားတာကမွ တကယ့္ အမွန္အကန္ေတြခ်ည္း။ ပုိ႔စ္တစ္ခုၿပီးတုိင္း မက္ေဆ့ခ်္တစ္ခုခုေတာ့ က်န္စၿမဲ။ သုတ ရသ ကဗ်ာ လကၤာ ဟာသ။ တကယ့္ကို ပီပီျပင္ျပင္။ ဒါဆုိ သူႀကီးမင္း ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ နားလည္ဖုိ႔ သင့္ၿပီ။ ခပ္စုပ္စုပ္ အေတြး အေရးေတြကုိ ေက်ာခုိင္းၿပီး သူတုိ႔လုိ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ေရးမလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ဘကုန္းရြာကေန ထာ၀ရ အနားယူမလား။

ေရႊျပည္ႀကီးမွ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ျပန္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ပုိင္း စာေရးခ်င္စိတ္လဲ မရွိေတာ့။ စာဖတ္ျပန္ေတာ့လဲ ဖီလင္က သိပ္မလာ။ ဟုိဟာ လုပ္ရႏုိး ဒီဟာ လုပ္ရႏုိးျဖင့္ လူကလဲ ႏုိး..ႏုိး..ႏိုး ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေလၿပီ။ သုိ႔တုိင္ေအာင္ လူက ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ေနခ်င္တုန္း။ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိန္ကေတာ့ ေပါေၾကာင္မေန။ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ၿပီး သူႀကီးမင္းရဲ့ အခ်ိဳဳ႔ေသာမိတ္ေဆြမ်ား ဆရာသမားမ်ား ေက်းဇူးရွင္မ်ား အသိအကၽြမ္းမ်ားအား တမလြန္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားေလၿပီ။ 

သူႀကီးမင္းတစ္ေယာက္ ေတာင္ေတြး ေျမာက္ေတြးျဖင့္ အိပ္ရာက တေရးႏုိးလာသလုိလုိ ပုံစံ ျဖစ္ေနေလ၏။ တစ္ခုခု လုပ္ဖုိ႔အတြက္ တစ္ခုခု စြန္႔ရေပေတာ့မည္။ ဂိုဋ္စြန္႔မလား တုိက္စြန္႔မလားဆုိတဲ့ ၾကခတ္၀ုိင္းေက်ာင္းတုိက္စည္းကမ္းကို ႏွစ္သက္လာမိသလုိလုိ။ ပဲခူးၾကခတ္၀ုိင္းေက်ာင္းတုိက္မွာ သီတင္းသုံးေနထုိင္ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အတြင္းခံအက်ၤီ (အံသကုိဋ္) ၀တ္ခြင့္မရွိဘူးလုိ႔ ဆုိတယ္။ အဲဒီ အံသကုိဋ္ ၀တ္တဲ့ သံဃာဆုိ ေက်ာင္းတုိက္က ႏွင္ထုတ္ေလ့ရွိတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဂုိဋ္စြန္႔မလား တုိက္စြန႔္မလားဆုိတဲ့ စကားပုံ ေပၚလာတာတဲ့။ အခုလဲ သူႀကီးမင္း စဥ္းစားခန္း ၀င္ေနရေလၿပီ။ ခပ္ေပါေပါ ခပ္ေပါ့ေပါ့ အျပဳအမူနဲ႔ ေရာျပြမ္းေနတဲ့ ကုိယ္ပုိင္ဘကုန္းရြာေလးကို စြန႔္မလား။ အႏွစ္သာရရွိရွိ အျပဳအမူေတြကို ေက်ာခုိင္းမလား။ 

အားနာစြာနဲ႔ဘဲ ဒီေန႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်လုိက္တယ္။ ၆ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေပါေၾကာင္လာခဲ့တဲ့ ဘကုန္းရြာေလးကိုဘဲ ေက်ာခုိင္းေတာ့မယ္ လုိ႔။ ထြက္လာတဲ့ အေျဖကုိ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ငါ တကယ္ေရာ လုပ္ႏုိင္မွာတဲ့လား ဆုိၿပီးေတာ့။ သုိ႔ေသာ္ ဆုံးျဖတ္ၿပီးၿပီမုိ႔ ဘကုန္းရြာေလးမွ အနားယူျခင္းကုိ ျပန္မျပင္လုိေတာ့ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘကုန္းရြာသူ ရြာသားမ်ားႏွင့္ ဘကုန္းသို႔ အလည္ေရာက္လာၾကေသာ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ား အားလုံး မဂၤလာက်က္သေရ ရႊမ္းေ၀ႏုိင္ၾကပါေစ ဟူ၍သာ။  ။

"""ေအပရယ္ဖူးးးးးးးးးးးး"""

သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)

.

Monday, 10 March 2014

သိေၾကာက္ကမွ ပိုေၾကာက္ရ၏

"ရဟန္းေတြက ဒကာဒကာမေတြလွဴတဲ့ ပစၥည္းေလးပါးကို ခံစားစံစားၿပီး စည္းစိမ္ယစ္ေနၾကတာ"

ထုိစကားကုိ ေျပာခဲ့သူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထုိသူသည္ အေသာကမင္းႀကီး၏ ညီေတာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္၏။ တိႆဟု အမည္ရွိ၏။ ရတနာသုံးပါး၌ လုံး၀ၾကည္ညိဳၿပီးေသာ အေသာကမင္းႀကီးသည္ ညီေတာ္တိႆအား ထုိကဲ့သုိ႔ မေျပာရန္ တားျမစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ သူကား ေျပာၿမဲ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အေသာကမင္းႀကီးသည္ ညီေတာ္တိႆအား သူပုိင္ဆုိင္သည့္ မင္းစည္းစိမ္အားလုံးအား ခုနစ္ရက္တိတိ လႊဲေျပာင္း ေပးအပ္ေလ၏။ ႀကိဳက္သေလာက္စား ႀကိဳက္သေလာက္ကစား ႀကိဳက္သေလာက္ေပ်ာ္ ႀကိဳက္သေလာက္ ေမာ္။ သုိ႔ေသာ္ ရွင္ဘုရင္ႀကီးညီေတာ္တိႆတစ္ေယာက္ ကစား အစား အေပ်ာ္ အေမာ္ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ႏုိင္ေပ။ စားမ၀င္အိပ္မေပ်ာ္ တႏုံႏုံသာ ျဖစ္ေနေလေတာ့၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူ နန္းစည္းစိမ္ ခုနစ္ရက္တိတိ ခံစားၿပီးလွ်င္ သူ႔အား ေသဒဏ္ေပးထားၿပီးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

"မွတ္ထား တိႆ။ ခုႏွစ္ရက္လြန္ရင္ အသတ္ခံရမွန္းသိေတာ့ ေသမဲ့ေဘးကို ႀကိဳတင္သိျမင္ေနတဲ့အတြက္ မင္း ဘာမွ ခံစားစံစားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။ ရဟန္းေတြ သုံးေဆာင္ေနတဲ့ ပစၥည္းေလးပါးဆုိတာ မင္းစည္းစိမ္နဲ႔ယွဥ္လုိက္ရင္ ဘာမွ မေျပာပေလာက္ပါဘူး။ ႀကိဳတင္ သိျမင္ေနတဲ့ ေသေဘးေၾကာင့္ ဒီေလာက္ စည္းစိမ္အျပည့္ျဖစ္တဲ့ မင္းစည္းစိမ္ႀကီးကို မင္း သုံးေဆာင္ခံစားလုိစိတ္မရွိသလုိဘဲ ရဟန္းေတာ္တုိ႔ဟာလဲ အသတ္ခံရတာထက္ ပုိဆုိး၀ါးတဲ့ သံသရာဒုကၡ အပါယ္ဒုကၡစတဲ့ ဒုကၡေပါင္းစုံကုိ တရားသံေ၀ဂနဲ႔ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ေန႔စဥ္ ဆင္ျခင္ေနၾကတဲ့အတြက္ အဲဒီပစၥည္းေလးပါးကုိ ဘယ္လုိလုပ္ သုံးေဆာင္ၿပီး စည္းစိမ္ယစ္ႏုိင္ၾကေတာ့မွာတုန္း"

အေသာကတုိ႔ ညီေနာင္မွတ္တမ္းထဲမွ ဇာတ္ကြက္တစ္ကြက္ျဖစ္၏။ ထုိဇာတ္ကြက္ထဲက တိႆမင္းသားတစ္ေယာက္ မင္းစည္းစိမ္ကို ခံစားလုိစိတ္မရွိသည္မွာ ႀကိဳတင္သိျမင္ေနတဲ့ အေၾကာက္တရားေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလ၏။ အကယ္၍ သူ႔အား ခုနစ္ရက္လြန္ရင္ သတ္မည့္အေၾကာင္း ႀကိဳတင္မေျပာဘဲ ခုနစ္ရက္တိတိ မင္းစည္းစိမ္ေပးျငားအံ့။ ထုိ တိႆမင္းသား ေပ်ာ္လုိက္မည့္ျဖစ္ျခင္း။ ခုနစ္ရက္ျပည့္ရင္ သတ္ပစ္မွာခ်င္းအတူတူ သတ္မွာကို ႀကိဳတင္မသိရွိျခင္းႏွင့္ ႀကိဳတင္သိရွိျခင္းတုိ႔၏ ကြာျခားမႈမွာ အသိသာႀကီးပင္ျဖစ္၏။ ႀကိဳသိလွ်င္ေၾကာက္ ႀကဳိမသိလွ်င္ မေၾကာက္ဟု ဆုိရမည္သာ ျဖစ္ေပ၏။

လူအပါအ၀င္ သတၱ၀ါမွန္လွ်င္ ေမြးၿပီးကထဲက ေသဖုိ႔ဖန္လာၿပီးသား ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိေသျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ ေသရမည္ကုိကား သိဖုိ႔ ခက္ေလ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသျခင္းတရားကို ေဘးဖယ္ထားၿပီး အေပ်ာ္အပါးျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလ၏။ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ ေျပာသလုိ... ေမာင့္ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္တယ္၊ က်မကိုက်မလဲ ေက်းဇူးတင္တယ္၊ တဏွာကုိလဲ ေက်းဇူးတယ္... ဟူေသာ ေပ်ာ္ေငြ႔ဖြဲ႔သည့္ ကာရန္တုိ႔သည္ မရဏေဘးကုိ ႀကိဳတင္မသိသူတုိ႔၏ အေပ်ာ္အပါးမွ်သာလွ်င္ ျဖစ္ေလ၏။ အကယ္၍ မနက္ဖန္ေသမည္ သန္ဖက္ခါေသမည္ဟု တပ္အပ္သိလွ်င္မူ လူတုိ႔သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္  ေၾကာက္ဒူးတုန္ၿပီး ေခၽြးေစးမ်ား ျပန္ေနမည္မွာ ေသခ်ာလွေပ၏။

ေၾကာက္ျခင္းဟူရာ၌ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္ရသည္လည္းရွိ၏။ (ပိယေတာ ဇာယေတ ေသာေကာ)။ ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္ရသည္လည္း ရွိ၏။  (Only Thing We Have To Fear Is Fear Itself {Franklin D. Roosevelt})။ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္ရသည္ဆုိရာ၌ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိၿပီဆုိလွ်င္ ထုိခ်စ္ရသူအတြက္ ေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳး ရန္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ပြါးမွာ ေတြးေတြးၿပီး စုိးရိမ္ပူပန္ရ၏။ ပူပန္မႈမွတဆင့္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းသို႔ ကူးေျပာင္းေလ၏။ လူတုိင္း မိမိကုိယ္ကို မိမိအခ်စ္ဆုံး ျဖစ္၏။ ထုိအခ်စ္ေၾကာင့္ပင္ စုိးရိမ္ပူပန္ေၾကာက္လန္႔ျခင္းမ်ား မၾကာခဏ ျဖစ္ပြါးေလ၏။

ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းဆုိသည္မွာ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးေနသူအဖို႔ အၿမဲတမ္း ေၾကာက္လန္႔ေနတတ္၏။ အမွန္မွာ ေတြးေတြးၿပီး ႀကိဳေၾကာက္ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။ ဥပမာ ထမင္းစားရာ၌ ယင္ေကာင္တုိ႔၏ အႏၱရာယ္မွ ကင္းလြတ္ေစရန္ ျခင္ေထာင္ေထာင္၍ စားျခင္း၊ လုိင္ေခါင္းထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈရင္း လုိင္ေခါင္းႀကီး ၿပိက်လာမွာကုိ ေတြးေၾကာက္ျခင္း၊ တေစၦေျခာက္သည္ဟု နာမည္ႀကီးသည့္ေနရာသုိ႔ ေရာက္လွ်င္ တေစၦမေျခာက္ပါဘဲလွ်က္ အလုိလုိ ေၾကာက္လန္႔ေနျခင္းစသည္တုိ႔မွာ ေၾကာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းဟု ဆုိႏုိင္ေလ၏။

ရဲရင္ မင္းျဖစ္.. ဆုိသကဲ့သုိ႔ ပညာဥစၥာမ်ားအား ရွာေဖြေသာအခါ၌ ရဲရဲရင့္ရင့္ စိတ္ပါလက္ပါ ရွာေဖြသင့္၏။ ေၾကာက္ရြ႔ံမေနသင့္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက... ပညာဥစၥာ၊ ရွာေသာခါ၀ယ္၊ ငါ မေသႏုိင္၊ စိတ္အားခုိင္၊ စြဲကိုင္ၾကေစမင္း..... ဟု လကၤာေလးမ်ားျဖင့္ အေၾကာက္တရားကို ေတာ္လွန္ခုိင္းေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ တရားက်င့္ႀကံအားထုတ္သူတုိ႔အတြက္မူ ယေန႔မနက္ဖန္ ေသမင္းက လာေခၚေတာ့မည့္အတုိင္း တရားသံေ၀ယူၿပီး က်င့္ႀကံအားထုတ္ရာ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက... တရားရွာလွ်င္၊ ငါ့ဆံပင္ကုိ၊ ဆြဲကုိင္ေသမင္း၊ ဇြတ္အတင္းဟု၊ စြဲကုိင္ျပဳ၊ မွတ္ရႈၾကေလမင္း.... ဟူ၍ သံသရာကုိ ေၾကာက္တတ္ဖုိ႔ သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကေလ၏။

ထုိကဲ့သုိ႔ မွန္းဆ၍ ေၾကာက္တတ္ျခင္းကုိ ႀကိဳတင္မသိျမင္ႏုိင္ေသာအေၾကာက္တရား ဟု နာမည္ေပးလွ်င္ ရမည္ထင္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လက္ေတြ႔ မက်လုိ ပုံစံ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိဳ႔ေသာ သေဘာတရားတုိ႔၌မူ ႀကိဳသိေၾကာက္ႏွင့္ ႀကိဳမသိေၾကာက္တုိ႔မွာ ဆင္တူတူ ျဖစ္ေလ၏။ ဥပမာ သံသာရဒုကၡကုိ ေၾကာက္ျခင္းကုိၾကည့္ၾကပါစုိ႔။ သံသရာဆင္းရဲကုိ လူတုိင္းသိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဥာဏ္ျဖင့္ရႈမွ အမွန္အကန္သိမည္ ျဖစ္၏။ ဥာဏ္မကူသေရြ႔ အမွားသိသာ ျဖစ္ေလ၏။ လြယ္လြယ္ဆုိရေသာ္ ပါးစပ္ျဖင့္ ေၾကာက္ျပျခင္းသည္ ႀကိဳမသိေၾကာက္၊ ဥာဏ္ျဖင့္သိ၍ ေၾကာက္ျခင္းသည္ ႀကိဳသိေၾကာက္ဟူ၍ အၾကမ္းဖ်ဥ္းယူေသာ္ရ၏။ ဆင္တူတူ ပုံစံမ်ိဳးေတာ့ ျဖစ္ေနေလ၏။

ထုိ ႀကိဳသိေၾကာက္ ႀကိဳမသိေၾကာက္ ႏွစ္မ်ိဳးတုိ႔တြင္ ကၽြႏု္ပ္အဖုိ႔မွာ ႀကိဳသိေၾကာက္က ပုိၿပီး ေၾကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းသည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိ၏။ ဥပမာ ဆုိရေသာ္.. ေနာက္ထပ္ ဆယ္ရက္တိတိ၌ ႀကိဳးေပးအသတ္ခံရမည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ၾကည့္လွ်င္ ထုိ လူ ေၾကာက္လန္႔တုန္လႈပ္ေနမည္မွာ ေသခ်ာလွေပ၏။ ႀကိဳသိေနသည့္အတြက္ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္၏။ ထုိသို႔မဟုတ္ လူတစ္ေယာက္သည္ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ရက္တိတိေန႔မွာ ရုတ္တရက္ ေသဆုံးလိမ့္မည္၊ သုိ႔ေသာ္ ထုိကဲ့သုိ႔ ေသဆုံးလိမ့္မည္ကို ထုိသူ ႀကိဳမသိလွ်င္ ထုိသူသည္ ထုိဆယ္ရက္အတြင္း သူ႔အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ ပတ္သက္၍ လုံး၀ ေၾကာက္လန္႔မႈ ျဖစ္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ ခလုပ္ထိမွ အမိသာ တ ေနမည္ျဖစ္ေလေတာ့၏။

ကၽြႏု္ပ္သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ ေက်းဇူးရွင္တစ္ေယာက္ နာတာရွည္ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္မည္ကို ႀကိဳတင္ သိေနေလ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိေရာဂါသည္ ေသေစတတ္သည့္ ေရာဂါျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထုိေက်းဇူးရွင္တစ္ေယာက္ ေသဆုံးမည္ကို ေတြးေတြးၿပီး ပူပန္ကာ ေၾကာက္ရြံ႔ေနမိေလ၏။ ကၽြႏု္ပ္ ေၾကာက္လန္႔ခဲ့သည့္အတုိင္း ကၽြႏု္ပ္၏ ထုိေက်းဇူးရွင္ ေသဆုံးသြားေလ၏။ ယူႀကဳံးမရ ျဖစ္ရေလျခင္း။ ဒီပုိ႔စ္တက္ခ်ိန္တြင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ထုိေက်းဇူးရွင္၏ ေနာက္ဆုံးခရီးအား ပုိ႔ေဆာင္ေပးၿပီး တုံးဖလားရြာႏွင့္ သိပ္မေ၀းလွသည့္ ၿမိဳ့ေလးတစ္ၿမိဳ့၌ ရွိေနမည္မွာ ေသခ်ာလွေပ၏။ ဘေလာ့ရြာ စည္းကားဖို႔ စည္းရုံးေပးသည့္ တီတင့္ကိုလဲ အားနာမိ၏။ ဘေလာ့ဂါအားလုံးႏွင့္ စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း အားနာမိ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အမ်ားျပည္သူတုိ႔ စာေရးစာဖတ္ကြန္မင့္ေပးေနခ်ိန္တြင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ ထုိအရာမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာၿပီး အင္တာနက္မရွိသည့္ ဇနပုဒ္၌ ေနထုိင္ရသည့္အတြက္ စာမဖတ္ႏုိင္ ကြန္မင့္မေပးႏုိင္ ျဖစ္ေနမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ပုိ႔စ္ကို ခပ္ရွည္ရွည္ ေရးသားခဲ့ခ်င္ေသာ္လည္း မနက္ ေလးနာရီခြဲအထိ မအိပ္ရေသးေသာေၾကာင့္ တုိတုိတုတ္တုတ္ အဆုံးသတ္ထားခဲ့၏။ နံနက္ ၁၁ နာရီ ေလဆိပ္သုိ႔ အေရာက္သြားရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။  ။

သိေၾကာက္ မသိေၾကာက္
ထုိႏွစ္ေၾကာက္တြင္
သိေၾကာက္ကမွ
ပုိေၾကာက္ရ၏။

သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရန႔ံ)

.

Thursday, 20 February 2014

"တုံးဖလားသူႀကီးမင္း အြန္လုိင္းဆုံးမစာ"

 ဘေလာ့ရပ္၀န္း၊ လြန္တင့္ထြန္းဖုိ႔၊ တြန္းပို႔လကၤာ၊ စီရင္ကာျဖင့္၊ ၀နာရပ္မီွး၊ ေတာမ်က္မည္းက၊ သူႀကီးကၽြႏု္ပ္၊ ေဖာ္ေဆာင္ထုတ္၍၊ အဟုတ္အဟတ္၊ ပင့္ဖိတ္အပ္သည္၊ အမတ္ဘုရင္၊ လူရွင္ရဟန္း၊ ကမၻာ၀ွန္းက၊ ၾကြျမန္းလဲွ႔ပါ၊ မဂၤလာယူ၊ ေအာင္လံထူၿပီး၊ တမူထူးျခား၊ တုံးဖလားရြာ၊ ဌာေနသာမွ၊ ေမတၱာစည္တီး၊ ရင္ဘတ္ႀကီးျဖင့္၊ ေကာင္းခ်ီးထုတ္ေဆာင္၊ ကုိကုိေမာင္သည္၊ ေအာင္ျခင္းယွက္ျဖာ၊ ဘေလာ့ဂါႏွင့္၊ စာလာဖတ္သူ၊ မ်ားျပည္သူအား၊ ၾကည္ျဖဴအထူး၊ ေမတၱာကူးအံ့။  ။
.....

အေဆာ့ကုိလဲ အာသာမမက္နဲ႔။
ဘေလာ့ကိုလဲ အလာမပ်က္နဲ႔။

အေဆာ့ကုိ အာသာမက္ေတာ့ စိတ္ေထြျပားသမုိ႔ အလွေၾကြရတတ္သည္။
ဘေလာ့ကို အလာပ်က္ေတာ့ မိတ္ေဆြရွားသမုိ႔ ဘ၀ေသရတတ္သည္။
.....

ခြန္းဆင့္ေပးဖုိ႔လဲ မခ်ဥ္းနဲ႔။
ကြန္းမင့္ေရးဖု႔ိလဲ မပ်င္းနဲ႔။

ခြန္းဆင့္ေပးဖုိ႔ ခ်ဥ္းက မ်ားမသိသမုိ႔  အေဟာ့ပေဂးရွက္ရတတ္သည္။
ကြန္းမင့္ေပးဖုိ႔ ပ်င္းက အားမရွိသမုိ႔ ဘေလာ့အေရးပ်က္ရတတ္သည္။
.....

ေန႔ဥပုသ္ခ်ည္းလဲ ေတာင္းမေနနဲ႔။
ေဖ့စ္ဘုတ္ခ်ည္းလဲ ေအာင္းမေနနဲ႔။

ေန႔ဥပုသ္ခ်ည္းေတာင္းေတာ့ အပ်င္းထုံသမုိ႔ ညစ္ညဴးသြားရတတ္သည္။
ေဖ့စ္ဘုတ္ခ်ည္းေအာင္းေတာ့ အဆင္းစုံသမုိ႔ ခ်စ္ရူးသြားရတတ္သည္။
.....

ေဟာတုိင္းလဲ မယုံနဲ႔။
ေျပာတုိင္းလဲ မၿဖဳံနဲ႔။

ေဟာတုိင္းယုံေတာ့  သဒၶါစိတ္မျပည့္သမုိ႔ ေရာင္ဆုိးခံရတတ္သည္။
ေျပာတုိင္းၿဖဳံေတာ့  ဗလာအဆိပ္မရွိသမုိ႔ ေခ်ာင္ထုိးခံရတတ္သည္။
....

ၿပိဳင္စံရွားကုိလဲ အျမင္မနီးနဲ႔။
ႏိုင္ငံျခားကိုလဲ အထင္မႀကီးနဲ႔။

ၿပိဳင္စံရွားကို အျမင္နီးက အေကာင္းမရွိသမုိ႔ အႏွယ္အေထာင္းခံရတတ္သည္။
ႏုိင္ငံျခားကုိ အထင္ႀကီးက အေၾကာင္းမသိသမုိ႔ အငယ္အေႏွာင္းက်န္ရတတ္သည္။
.....

အပ်ိဳႀကီးကိုလဲ အထင္မေသးနဲ႔။
လူပ်ိဳႀကီးကုိလဲ အျမင္မေ၀းနဲ႔။

အပ်ိဳႀကီးကုိ အထင္ေသးေတာ့ ရုပ္အဆင္းလွသမုိ႔ မာန္တက္ခံရတတ္သည္။
လူပ်ိဳႀကီးကို အျမင္ေ၀းေတာ့ ကုတ္ကျမင္းဘ၀မုိ႔ ျပန္ႏွက္ခံရတတ္သည္။
.....

"ရတယ္ရတယ္"ဆုိၿပီးလဲ အားနာလုိ႔ မခ်က္နဲ႔။
"လွတယ္လွတယ္"ဆုိၿပီးလဲ အားပါလုိ႔ မအက္နဲ႔။

"ရတယ္ရတယ္"ဆုိၿပီး အားနာခ်က္ေတာ့  ျမင္ကရာအရုိက္မ်ားသမုိ႔ မ်က္စိမြဲရတတ္သည္။
"လွတယ္လွတယ္"ဆုိၿပီး အားပါအက္ေတာ့ ကင္မရာရုိက္စားသမုိ႔ ကြက္တိလြဲရတတ္သည္။
.....

မျမင္ဘဲနဲ႔လဲ မဟနဲ႔။
မခင္ဘဲနဲ႔လဲ မစနဲ႔။

 မျမင္ဘဲ ဟေတာ့  မ၀ံ့မခ်င့္သမုိ႔ အမဲခံရတတ္သည္။
မခင္ဘဲ စေတာ့ အခန္႔မသင့္သမုိ႔ အဆဲခံရတတ္သည္။
.....

အထာေပးလုိ႔လဲ လက္မေသြးနဲ႔။
စာေရးဖုိ႔လဲ လက္မေႏွးနဲ႔။

အထားေပးလုိ႔ လက္ေသြးေတာ့ မာယာမ်ားသမုိ႔ အေလ်ာ္ေပးရတတ္သည္။
စာေရးဖုိ႔ လက္ေႏွးေတာ့ အလာနားသမုိ႔ အေတာ္ေဆြးရတတ္သည္။
.....

ဘေလာ့ေက်းရြာ၊ လြန္သာယာဖုိ႔၊ ကညာပုရိ၊ ပညာရွိႏွင့္၊ က၀ိမေထရ္၊ မ်ားေ၀ေနတုိ႔၊ မေသြဖတ္ရန္၊ ထုိသ၀ဏ္အား၊ အားမာန္ခဲကုတ္၊ လြန္အားထုတ္၍၊ ကၽြႏု္ပ္သူႀကီး၊ ေရးသားၿပီးသည္၊ ခ်ီးႏွီးမျဖစ္၊ လြန္ေျပျပစ္၍၊ ထင္ရစ္က်န္ေအာင္၊ အာဂုံေဆာင္ေလာ့။ ။  း)


သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)


.

Saturday, 8 February 2014

ဘကုန္းရြာမွ ဖဦးထုပ္ခ်စ္သူမ်ား



သူ (ဘကုန္း) ငုိခ်င္း ခ်ျပရပါေတာ့မည္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ခ်စ္ပါသည္ ႀကိဳက္ပါသည္ ျမတ္ႏုိးပါသည္တဲ့။ ခ်စ္လြန္းလုိ႔ မအိပ္မေန အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေနခ်င္ပါသည္တဲ့။ စည္းအတန္တန္ ရန္အသြယ္သြယ္ ကာရံထားသည့္ ဆူးခင္း ေတာလမ္းကို  ခက္ခက္ခဲခဲ ခုန္ေက်ာ္ ေလွ်ာက္လွမ္းခ်င္ပါသည္တဲ့။ ခ်စ္လုိက္သမွ ခုန္နည္းေက်ာ္နည္း နိသ်ည္းေတြေတင္ မႈိလုိပုံလုိ႔။ ခ်စ္သူထက္ သူ႔ကုိ ပုိခ်စ္ပါသည္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းထက္ သူ႔ကို ပုိခ်စ္ပါသည္တဲ့။ ယုတ္စြအဆုံး မိဘေတြထက္ေတာင္ သူ႔ကုိ ပုိခ်စ္ပါသည္တဲ့။ တေန႔တေန႔ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေနရတာကိုက ကမၻာ့ဧရာမ ဖီလင္ႀကီးတမ်ိဳးဘဲတဲ့။ အင္း  အင္း အင္း ဟုိုတုန္းကပါေလ။ 

လူေတြကုိက အခက္သား။ ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ရတဲ့အရာကိုမွ ပုိတန္ဖုိးထားတတ္ၾကေလသည္ေကာ။ ဆူးအတန္တန္ သံပန္းအခၽြန္ခၽြန္တုိ႔နဲ႔ ကာရန္ထားတဲ့အတြက္ လာဖုိ႔အလြန္႔အလြန္ ခက္ခဲစဥ္တုန္းကေတာ့ က်န္စစ္သားလုိ လွံေထာက္ၿပီးမ်ား ခုန္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကသလားမွတ္တယ္။  စည္လုိ႔ ေ၀လုိ႔။ ေပ်ာ္လုိ႔ ျမဴးလုိ႔။ ခုန္လုိ႔ ကလုိ႔။ ကေရာဟိ သေဘာရွိေပါ့။ ကုိင္း အခုေတာ့ ၾကည့္။ စည္း၀ုိင္းတံတုိင္းေတြကို ၿဖိဳဖ်က္ၿပီး အတားအဆီးမရွိ စိတ္ႀကိဳက္ ၀င္ႏုိင္ထြက္ႏုိင္ၿပီလဲဆုိေရာ ဘသားေခ်ာေတြ ဘသမီးေခ်ာေတြ လာဖုိ႔ ေျခတြန္႔ေနၾကေလၿပီတကား။ ေအာ္.. အနတၱ အနတၱ အနတၱ။ ဒီလုိ လြယ္လြယ္ရလုိ႔ အေလးမမူတတ္တဲ့ အထာေတြေၾကာင့္ ေရွးေခတ္ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ သုံးႏွစ္သုံးမ်ိဳးစဥ္းစားၿပီးမွ ခ်စ္သူကို အေျဖေပးၾကတာရွိမယ္။  ဘသားေခ်ာတုိ႔ ခမ်ာမွာလဲ သည္းခံၿပီး ေစာင့္ၾကေပသေပါ့။ ရွားပါးေခတ္ကုိးဗ်။ အခုေခတ္ဆုိရင္ေတာ့ " ျမန္ျမန္အေျဖေပးေနာ္.. ဒီမွာ အေျခအေန မေကာင္းရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီ အေျဖသြားေတာင္းရဦး"မွာ ဆုိၿပီး ေျပာမွာ ျမင္ေယာင္မိေသးရဲ့။ အဲလုိ ျဖစ္ေနေလၿပီ။

ကဲ..အခုေတာ့ျဖင့္ ဟုိဘက္ ဖဦးထုပ္ ရပ္ကြက္မွာ စည္လုိ႔ကားလုိ႔။ ဆူလုိ႔ညံလုိ႔။ ေပ်ာ္လုိ႔ရႊင္လုိ႔။ ေအးေလ ဒါလဲ အျပစ္ေျပာလုိ႔ မရပါဘူး။ ဖဦးထုပ္ရပ္ကြက္မွာ လြယ္လြင့္တကူ အကုန္ ရေနတာကုိး။ ဘုရားတရား၊ ကုိ႔ယုိ႔ ကားယား၊ အပစ္အခတ္၊ အညစ္အပတ္။ ရႊတ္ရွက္၊ ဒြတ္ဒက္။ ေဘာ္ခ်ဲ့။ ေတာ္ဖြဲ႔။ စုံလုိ႔ စုံလုိ႔။ ဒီလုိဒီလုိနဲ႔ ဟုိတုန္းက ဘယ္သူမွ မမုန္းခဲ့ၾကတဲ့ ဘကုန္းရပ္ကြက္မွာေတာ့ ဘဘုန္းတုိ႔သာ ရွိေလေတာ့ေယာင္တကား။

"ဘကုန္းကိုဘဲ ခ်စ္တယ္။ ဘကုန္းက သစၥာရွိတယ္။ ဘကုန္းက သန္႔ျပန္႔တယ္။ ဟုိဘက္ ဖဦးထုပ္ေတြက ညစ္ပတ္တယ္။ အတင္းတုတ္ၾကတယ္။ မုိက္ရိုင္းတယ္။ မႀကိဳက္ဘူး။ မုန္းတယ္" အဲဒီလုိ အဲဒီလုိ ဘကုန္းအေပၚ အျဖစ္သည္းခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာ့ဆရာႀကီးမ်ားလဲ ဖဦးထုပ္ ရပ္ကြက္ထဲ စုံးစုံးျမွဳပ္ရွာေလၿပီ သေကာ။ ေအာ္.. အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ။ ဘုရားေဟာ စကားေတြ ကြက္တိ။ ဒက္ထိ။

"ဟယ္ မုိက္ရုိင္းလုိက္တာ...။ ႏွမခ်င္းမွ မစာနာ။  ဒါမ်ိဳး အညီအေဟာက္ေတြ အြန္လုိင္း မတင္သင့္ပါဘူး။ ဒါျမန္မာယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ ဖီလာကန္႔လန္႔ဘဲ။ ဟုိေဖာ္ဒီေဖာ္ေတြ အရုပ္ဆုိးလြန္းတယ္။ ဟုိေကာင္မက အရွက္ကို မရွိဘူး" ထုိကဲ့သုိ႔ ေျပာၾကပါသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ ဆုိၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေနရာဤေနရာမ်ားသုိ႔သာ လူအသြားအလာမ်ားၾကေလ၏။  ယဥ္ေက်းမႈေတြ ဘာသာတရားေတြ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ေနသုိ႔လသုိ႔ ထြန္းကားသည့္ ေခတ္ေပကုိး။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၾကမည္ေပါ့။ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ၾကမည္ေပါ့။ သြားခ်င္ရာ သြားၾကမည္ေပါ့။

ေအာ္..ေမ့ေနလုိ႔။ သူတုိ႔ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ မဟာတကၠသီလာ-ဖဦးထုပ္ရြာထဲမွာ အတတ္ပညာမ်ား ေ၀ါဟာရဋီကာမ်ား အလြန္ေပါၾကြယ္၀ဆုိဘဲ။

"ကြကုိ။ က်န္းက်န္း။ မြင္းဂါး။ တိ၀ူး။ ေတဘီ။ ေတဂ်င္းဇုိး။ မတာမ။ လူရုပ္မာဂ်ီး။ သြားမယ္ေညွာ္။ ဟုတ္ပါ့ေအ။ ေမာထွာ။ အာ့ဆုိ။ အဆင္ေလးဘဲ။ အကိတ္ႀကီး။ အပုန္းႀကီး ။ ျမဘူး ျမဘူး။ တြားမယ္။ က်လိ က်လိ။ ခ္ ခ္ ခ္"

ဤသုိ႔ေသာ ေခတ္သစ္ ၂၁ရာစု ေ၀ါဟာရတၳဒီပနီေတြေၾကာင့္ ဖဦးထုပ္ရြာထဲက အိမ္ပိုင္ရွင္မ်ားအား အျဖဴအမဲ အလုံး အျပား မလုံးမျပား ခြဲျခားရ ခက္ေခ်ေတာ့သည္တမုံ႔။

"ဒီအတုိင္းဆုိ မျဖစ္ေခ်ဘူး ဘကုန္းရြာေလး တိမ္ေကာေတာ့မယ္။ ဘကုန္းရြာေလးအတြက္ မဲဆြယ္ခရီး ျမန္ျမန္သြားမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္"ဆုိၿပီး ဘကုန္းရြာအတြက္ အသက္ေပးခ်စ္ပါသည္ဆုိတဲ့ ဘကုန္းခ်စ္သူမ်ားကလဲ ဘကုန္းပရုိပဂမ္ဒါ လုပ္ဖုိ႔ ဖဦးထုပ္ ရပ္ကြက္ထဲသြားရင္း အားလုံး ကာဠဳဒါယီေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေလရဲ့။ ဖဦးထုပ္ရပ္ကြက္ထဲ စုုပ္စုပ္ျမွဳပ္။ နဲနဲမွ မလႈပ္။ အနည္းငယ္မွ်ပင္ ျပန္မတက္လာၾကေတာ့ေပ။

အဲ. အခ်ဳိ႔ဘကုန္းရြာသြားေတြက်ေတာ့ ျမင့္ရာသို႔ ခ်ီတက္ၿပီး ၀လုံးရြာ ေရာက္သူေရာက္၊ ပေစာက္ရြာ ေရာက္သူေရာက္နဲ႔ အေတာ္ေလးေတာ့ ခရီးေပါက္ေနၾကသား။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအဆင့္ေတြ ေရာက္ေအာင္ ဘကုန္းရြာက အတတ္ပညာေတြနဲ႔ တြန္းေပးလုိက္တာကုိေတာ့ ေမ့ေနၾကဟန္ တူပါရဲ့။ စပ္မိလုိ႔ ေျပာရဦးမယ္။ ဒီအရပ္ ဒီဌာနမွာ နာမည္ႀကီး ရြာေလးရြာတိတိရွိတယ္။ ပေစာက္ရြာ၊ ၀လုံးရြာ၊ ဘကုန္းရြာ၊ ဖဦးထုပ္ရြာဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့။ ပေစာက္ရြာက်ေတာ့ တမ်ိဳး။ နန္းေတာ္ေတြလုိ အိမ္ႀကီးေတြနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ညားညား တည္ေဆာက္ထားၾကတာ။ ၿခံေစာင့္တဲေလးေတြက လြဲရင္ေပါ့။ ၀လုံးရြာကေတာ့ ၀င္ဒါမီယာစတုိင္လ္။ လုံးခ်င္းအိမ္ေလးေတြနဲ႔ ၿငိမ့္လုိ႔သိမ့္လုိ႔။ အင္း  ဘကုန္းရြာက်ေတာ့ တုိက္တန္းတုိက္ခန္းေလးေတြန႔ဲ ႏုိင္သေလာက္ သန္႔သန္႔ေလးေတာ့ ရွိၾကတာေပါ့။ ဖဦးထုပ္ရြာက်ေတာ့ ပ်ံက်က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္လုိ႔ကို ဆုိရမတတ္။ ေပါင္းစုံ ေပါင္းစုံ။ အစုံအစိ။ အကုန္ရွိ။ အမႈိက္သရိုက္ေတြလဲ မ်ားမွမ်ားေပဘဲ။ သုိ႔ေပမဲ့ "အမႈိက္ထဲက ေရႊရ" ဆုိသလုိ တခါတခါက်ျပန္ေတာ့လဲ ဖဦးထုပ္ရြာက ရတနာေတြ ထြက္တတ္ျပန္ေရာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ဖဦးထုပ္ရပ္ကြက္ထဲ လူမစဲသူမစဲ တသဲသဲ ျဖစ္ေနၾကတာ ရွိမယ္။

ရွိေစေတာ့ေလ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ။ သန္ရာ သန္ရာေပါ့။ တန္ရာ တန္ရာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ ဘကုန္းရြာေလးကိုေတာ့ ျပန္စည္ကားလာတာကို ျမင္ခ်င္မိပါရဲ့။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေပါ့ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ဘကုန္းရြာက ထြက္ခြါသြားရသူမ်ား၊ ပေစာက္ရြာ ၀လုံးရြာ ဖဦးထုပ္ရြာသုိ႔ ခရီးလြန္ေနၾကေသာ ဘကုန္းရြာသူရြာသားမ်ားႏွင့္ အျခားဘကုန္းခ်စ္သူမ်ားကို မူလေနရပ္ထံ ျပန္လာၾကဖုိ႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေမတၱာရပ္ခံ ျပန္ၾကားလုိက္ရပါ၏။ အထူးသျဖင့္ ဖဦးထုပ္ရြာေရာက္ ဘကုန္းခ်စ္သူမ်ား မူလလက္ေဟာင္းတာ၀န္မ်ားကို တက္ညီလက္ညီ အတူတကြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စည္းစည္းလုံးလုံး ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကဖုိ႔ရန္ ဘကုန္းရြာသုိ႔  ျမန္မၾကာ  ျပန္လာၾကေစလုိပါ၏။ ၾကားၾကားသမွ်...........................။

""ဥဳံ.. ဘကုန္းခ်စ္သူ... တုိ႔ျပည္သူ... လာဆရာလာ.. ခ်ဥ္းဆရာခ်ဥ္း... ကပ္ဆရာကပ္.""


သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)

 ခက္ဆစ္။  
ပေစာက္= ပုံႏွိပ္မီဒီယာ
၀လုံး= ၀က္ဘ္ဆုိက္ဒ္
ဘကုန္း=ဘေလာ့
ဖဦးထုပ္= ေဖ့စ္ဘုတ္


.

Wednesday, 5 February 2014

သူႀကီးမင္း သူ႔အေမရိုက္သလုိ

 ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္
အိမ္ကထြက္
ယက္ကန္သြား
သြားျပင္းသူ
ဘူတာေရာက္
ေႏွာက္ဖုိ႔ဖန္
ဟန္မက်
ရထားပိတ္
စိတ္ကနာ
ရြာတဲ့မုိး
ဆုိးရြားေန
ေလကတုိက္
ခုိက္ခုိက္တုန္
မႈန္ရီစြာ
လာတဲ့ဘတ္စ္
ကပ္လုိက္သြား
အားတင္းကာ
သာယာျခင္း
ရွင္းရွင္းေပ်ာက္
ေျခာက္ကပ္ေန
ေလတဲ့စိတ္
သိပ္မ်ိဳထား
ကားကုိရပ္
ထပ္ၿပီးဆင္း
တင္းလုိ႔ေလွ်ာက္
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္
ျပန္ၿပီးခ်ိန္း
ထိန္းတဲ့စိတ္
ႀကိတ္ၿပီးခံ
မွန္ကန္စြာ
စာနာမႈ
ျပဳေစေၾကာင္း
ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္
အိမ္ကထြက္
ယက္ကန္သြား
သြားျပင္းသူ... း)

(ဒီေန႔ႏွင့္မနက္ဖန္ ေျမေအာက္ရထား စထရိုက္ခ္လုပ္ထားတဲ့အတြက္ ရထားလုံး၀မေျပးဆြဲဘူးတဲ့။ ဘာမွ မစုံစမ္းဘဲ ရမ္းသမ္းၿပီးသြားေတာ့ ဒီလုိဘဲ မုိးသဲသဲထဲမွာ......)


.

Thursday, 16 January 2014

အဘုိးအုိႏွင့္ဖဦးထုပ္ရွာပုံေတာ္


ဖဦးထုပ္ အေၾကာင္းေရးမွာဆုိေတာ့ အရင္ဆုံး ေျပးျမင္ေယာင္မိတာက မစပ္မဆုိင္ ဟုိ က်ေနာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက မႏၱေလးသိန္းေဇာ္တစ္ေယာက္ ဖာေတာင္းႀကီး ထမ္းကာထမ္းကာနဲ႔ အုိ... အသင္ေလာက.. အုိ အသင္ေလာက ဆုိၿပီး ခဏခဏ ဇာတ္စင္ေပၚတက္ ေအာ္ဟစ္ေနတာကို ေျပးျမင္ေယာင္မိပါရဲ့။ လူႀကီးေတြကေတာ့ အႏွစ္သာရ တကယ္ရွိတဲ့ ဖာတစ္လုံးေခါင္းၾကားျပဇာတ္ဆုိလား ဘာဆုိလားဘဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ အဲဒါႀကီး ၾကည့္ၾကည့္ၿပီး ပ်င္းလြန္းလုိ႔ ဇာတ္ပြဲထဲ အိပ္ေရးကို ၀လုိ႔။

က်ေနာ္တုိ႔ တုံးဖလားရြာမွာလဲ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူက ေရွးရုိးစြဲဆုိေတာ့ ရုိးရာေတြပ်က္ၿပီး ေခြးကို အက် ၤ ီ၀တ္ေပးတာတုိ႔ ေစာင္ၿခဳံေပးတာတုိ႔ မႀကိဳက္ဘူး။ မႀကိဳက္ဘူး ဆုိတာထက္ ေၾကာက္တာ။ မုိးႀကိဳးပစ္မွာ ေၾကာက္တာ။ တိရစၦာန္ကို လူလုိ ဆင္ေပးလုိ႔တဲ့ေလ။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ သူ႔ သားေလး တစ္ေယာက္ စာသင္ေက်ာင္းထားတယ္။ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ အိမ္စာေတြ ပါလာတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူ႔သားေလးက ကႀကီး ခေခြး ဂငယ္ စသျဖင့္ စာေတြ က်က္ေတာ့တာေပါ့။ အဲ... ပေစာက္ ဖဦးထုပ္လဲ ေရာက္ေရာ ကေလးက ဖဦးထုပ္အစား ဖားဦးထုပ္ဆုိၿပီး က်က္မွတ္သံလဲ ၾကားေရာ။ သူ႔သားကုိ ေျပာတယ္။ ေဟ့ေကာင္.. မင္းၾကည့္လဲ လုပ္ပါဦးကြာ ဒို႔အိမ္ေပၚ မုိးႀကိဳးေတြ ခေနပါဦးမယ္တဲ့။ အဲဒီေလာက္ထိ မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ ဖဦးထုပ္။ 

မႏွစ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဥေရာပက ျပန္လာတယ္။ သူက ဥေရာပကို ခဏခဏ သြားေနက်။ သူ႔နာမည္က ကိုေရႊတဲ့။ အဲဒါ လြန္ခဲ့တဲ့ အပတ္က သူ႔အိမ္မွာ ၀ုိင္းဖြဲ႔စားေသာက္ၾကေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ ပါလာတာေပါ့။ သူနဲ႔ မေတြ႔တာ ၾကာေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘာေျပာတယ္ မွတ္လဲ။ ကိုေရႊရာ မင့္ဆီ ငါ မေရာက္တာ အေတာ္ေလး ၾကာၿပီ။ ၾကာဆုိ ငါ မင့္ကုိ ေတြ႔ရမွာ ရွက္ေနတာနဲ႔ မေရာက္ျဖစ္တာတဲ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ နာမည္ႀကီးေနတာေလ မင္းက ခဏခဏ ဖင္လွန္သြားတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါ ရွက္လြန္းလုိ႔ မင္းနဲ႔ ေတြ႔ဖုိ႔ မလာတာတဲ့။ ကုိေရႊသြားတဲ့ ႏုိင္ငံက ဥေရာပထဲက ဖင္လန္ႏုိင္ငံကုိး။

အင္း... ဖဦးထုပ္ အေၾကာင္းေျပာရင္း ဖာဂူဆန္ႀကီးကိုလဲ ေျပးျမင္ေယာင္မိသား။  ဖာဂူဆန္ႀကီးက ႏွစ္ေပါင္း ၂၆ ႏွစ္လုံးလုံး မန္ယူကို ဂုဏ္ေတြတင္ ပုံေတြတင္ၿပီး ေဆးေရာင္ေပးခဲ့တာ မန္ယူေတာင္ အေတာ္ေလး ေတာက္ေျပာင္သြားခဲ့တာကုိး။ သူ႔နည္းတူ ၂၆ ႏွစ္လုံးလုံး က်ေနာ္တုိ႔အမိေျမႀကီးကိုလဲ  ဂုဏ္တင္ေပးခဲ့တဲ့လူ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါရဲ့။  ဒါေပမဲ့..ဖာဂူဆန္ႀကီးက ၂၆ ႏွစ္တိတိ အမႈထမ္းေဆာင္ခဲ့တာ ဖလားေပါင္း ၃၈ လုံး ရခဲ့သတဲ့။ အင္းးးး အမိျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးလဲ အဲဒီ ၂၆ ႏွစ္အတြင္း ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လုိက္တာ -ာ ဖုိး ဖဲ မ်ိဳးေစ့ေတြ အေတာ္ေလး ျဖစ္ထြန္းခဲ့ပါေရာဆုိလားဘဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိ။

က်ေနာ္တုိ႔ လန္ဒန္ေရာက္ခါစ အိမ္ရွင္အဘုိးက ဂရင္းနစ္စံေတာ္ခ်ိန္သတ္မွတ္တဲ့ေနရာ (ဂရင္းနစ္ဥယ်ာဥ္)ကို လုိက္ပုိ႔တယ္။ အျပန္မွာ ပစ္ကယ္ဒလီေျမေအာက္ ရထားစီးၿပီး ျပန္လာၾကတယ္။ ရထားေပၚမွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္ခုံမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတယ္။ ပုံစံက ဖိလစ္ပိုင္စတုိင္လ္မ်ိဳးပါဘဲ။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး မ်က္ႏွာမွာ ၀က္ၿခံေတြ ထူလပ်စ္ေပါက္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ၀က္ၿခံေတြက အမ်ိဳးသမီးရဲ့ အလွအပေတြကိုေတာ့ ဖ်က္ဆီးမပစ္ပါဘူး။ လွေနဆဲပါဘဲ။ အဲဒီမွာ အဘုိးအုိက တစခန္းထလာေတာ့တာဘဲ။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ့ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး... ေမာင္ရင္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီး မ်က္ႏွာေပၚက ၀က္ၿခံေတြ ေပ်ာက္တဲ့ နည္းရွိတယ္။ လြယ္လြယ္ေလးတဲ့။.. ဆုိစမ္းပါဦးအဘုိးဆုိေတာ့.. ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို နမ္းခုိင္းလုိ္က္ရင္ ဒီေန႔နမ္း မနက္ဖန္ ေပ်ာက္ၿပီ။ မေပ်ာက္ဘူးဆုိ ႀကိဳက္တာေျပာ တဲ့။ ဟုိက ဗမာစကားေတြ နားမလည္လုိ႔ ေတာ္ပါေသးရဲ့။ အဘုိးအုိ ေဆးနည္းကလဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္းရယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာ္ၾကာ ၀က္ၿခံေပါက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြ အဲဒီနည္းအတုိင္း က်င့္သုံးကုန္မွျဖင့္ မဟာ့မဟာဒုကၡ။ ၿပီးေတာ့ အဘုိးအုိက က်ေနာ့္ကို ဆက္ေမးေသးတယ္။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ဘာလူမ်ိဳးလဲ မသိဘူးေနာ္တဲ့။ က်ေနာ္လဲ  အမ်ားသုံးေနက် စကား၀ွက္ကေလးနဲ႔ က်ေနာ္ထင္ထားတဲ့အတုိင္း. ဖဦးထုပ္အမ်ိဳးသမီးထင္တာဘဲ အဘုိး..လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ေတာ့.. အဘုိးက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၿပီး က်ေနာ့္ကုိ ႀကိမ္းေမာင္းတယ္။ မင္း... သူတပါးသားသမီးကို အဲဒီလုိ မေစာ္ကားနဲ႔။ မစြပ္စြဲနဲ႔၊ မပုတ္ခတ္နဲ႔တဲ့။ ကိုင္း ခက္ေခ်ဘူးလား။ က်ေနာ္ ဘာမ်ား ေစာ္ကားေနမိပါလိမ့္။ ေအာ္..... လက္စသတ္ေတာ့ အဘုိးအုိက စကား၀ွက္ကို မသိဘဲ သူထင္ရာစဥ္းစားၿပီး ဖဦးထုပ္ဆုိတာ မေကာင္းတာ လုပ္စားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ေခၚေ၀ၚတာလုိ႔ ထင္ေနတာကုိး။။

အင္း... ေျပာရင္းနဲ႔ ဖဦးထုပ္ ရွာပုံေတာ္ မေရာက္ဘဲ ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ထုံးစံမပ်က္ေအာင္ စာသံေပသံေလးနဲ႔ လုပ္ထားေပဦးမွ။
............

တေန႔ေသာအခါ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏အိမ္ရွင္ အဘုိးအုိသည္ သူ၏ မိတ္ေဆြရွိရာ လန္ဒန္အေရွ့ဘက္ပုိင္းသုိ႔ ညအိပ္ညေန ခရီးထြက္ေန၏။ ထုိအခုိက္ ထုိအိမ္သုိ႔ အဘုိးအုိ၏ နာမည္ျဖင့္ စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာေလ၏။ သူ၏သမီးအငယ္ဆုံးမွ ေမြးဖြားေသာ သမီးငယ္ (ေျမးငယ္)ေလးထံမွ စာျဖစ္၏။ ထုိေျမးငယ္ေလးကုိ လြန္ခဲ့သည့္ ရွစ္နွစ္ခန္႔က လန္ဒန္၌ ေမြးဖြားခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မိဘႏွစ္ပါး၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ထုိေျမးငယ္ေလးသည္ ျမန္မာစာကုိ ေရးတတ္ဖတ္တတ္ေလ၏။ ထုိစာသည္ ေျမးငယ္ေလး၏ ႏွစ္သစ္ကူးဆုေတာင္းစာတစ္ေစာင္ပင္ျဖစ္၏။

"ဖုိးဖုိး က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။ ႏွစ္သစ္မွာ ေဖေဖေမေမနဲ႔အတူ ဖုိးဖုိးအပါအ၀င္ ေပ်ာ္ၾကရေအာင္ အိမ္ကို လာခဲ့ပါဦး ဖုိးဖိုး"
""ခ်စ္တ့ဲေ ေျမး ရႊန္းလဲ့""

 ထုိစာကို အဖုိးအုိက ပထမဖတ္၏။ အဘုိးအုိ၏ မိတ္ေဆြႀကီးဦးစုိးက ဒုတိယဖတ္၏။ အဘုိးအုိ၏ မ်က္ႏွာ၌ သူ႔ေျမးငယ္ေလးအတြက္ ၾကည္ႏူးပီတိၿပဳံးျဖင့္ တြန္႔လိမ္ေနသည့္ ပါးရည္နားရည္မ်ား ပုိၿပီး တြန္႔လိမ္လာသည္ထိ ၿပံဳးတု႔ံၿပဳံးလွယ္ ၿပဳံးက်ယ္က်ယ္ႀကီး ျဖစ္ေနေလ၏။ ျဖစ္ေပမေပါ့။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာသည့္ ေျမးငယ္ေလးက ဒီေလာက္ထိ ျမန္မာစာကုိ ေရးတတ္ဖတ္တတ္သည္ကုိး။ ထုိအခုိက္ သူ၏ မိတ္ေဆြႀကီးကလဲ အဘုိးအို၏ ေျမးငယ္ေလးအတြက္ ဟိမ၀ႏၱာခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ေလ၏။

"ဘဘုိး ခင္ဗ်ားေျမးငယ္ေလးကေတာ့ ၾသခ်ရေလာက္ပါရဲ့ဗ်ာ။ အသက္ကေလး ရွစ္ႏွစ္ေလာက္နဲ႔.....ျမန္မာစာကုိ..အေတာ္ေလး ေရးတတ္တယ္။ ႏွစ္သစ္ဆုေတာင္းေတြေတာင္      ေတာင္းေပးတတ္ေနၿပီေကာ"

"ေအးကြ ငစုိးရ။ ဆုေတာင္းေလးေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့.."

"ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္တုန္း။ ဆုိစမ္းပါဦး"

"မင္းလဲ ဖတ္ၿပီးၿပီဘဲကြာ။ မင္းျမင္တဲ့အတုိင္းေပါ့။ ဖဦးထုပ္ ေရးထုံးေရးနည္းက မွားေနတယ္ မဟုတ္လား"

"ဗ်ာ... ဘယ္လုိ ဘဘုိး"

"မင္းကလဲ... ေရာ့... ဒီမွာ ျပန္ဖတ္ၾကည့္ဦး"

(အဘုိး ထုိးေပးသည့္ စာကုိ ဖတ္ၾကည့္ၿပီး)

"ဟာ.. ဘဘုိးကလဲ သူေရးထားတာ မွန္ေနတာဘဲေလ"

"မင္းကလဲ ကႀကီးခေခြးေတာင္ မေက်ဘဲနဲ႔ ေျပာေနျပန္ပါၿပီ။ ဖဦးထုပ္ကို ေသခ်ာၾကည့္ပါဦး။ အမွန္က ဖဦးထုပ္ရဲ့ အဆံေလးက ညာဘက္ျခမ္းမွာ ရွိရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ရွိရမွာ။ မသိရင္မွတ္ထားလုိက္ဦး။ ဖဦးထုပ္ေရးနည္းက ဒီလုိ ဒီလုိ"



အဘုိးအုိရဲ့ ဖဦးထုပ္ေရးနည္းကို ၾကည့္ၿပီး သူ႔မိတ္ေဆြႀကီး ငစိုးတစ္ေယာက္လဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္သြားေလ၏။ အေဖအုိဘဲ မွန္သလုိလုိ သူဘဲ မွားသလုိလုိနဲ႔ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားေလေတာ့၏။

"ဟာဗ်ာ.. ဘဘုိး.. ဒါဆုိ ေနဦး.. က်ေနာ့္ အသိတစ္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးလုိက္ဦးမယ္။။။။"

"ေမးပါ ေမးပါ"

"""ကလင္ကလင္ကလင္"""

"ဟလုိ အမိန္႔ရွိပါ"

"တင္ဇာလား။ ဦးစုိးရယ္ပါ"

"ဟုတ္..ဦးစုိး ေျပာေလ"

"ဒီမွာေဟ့.. ဖဦးထုပ္ ျပႆနာတက္ေနလုိ႔"

"ဘာႀကီးတုန္း ဦးစုိး"

"ဘဘုိးတစ္ေယာက္ေလ.. ဖဦးထုပ္ ေရးနည္းကို အူခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနတယ္"

"ဘယ္လုိ ျဖစ္တာတုန္း ဦးစုိး"

"ဖဦးထုပ္ ေရးတဲ့အခါမွာ အဆံေလးကုိ ဘယ္ဘက္ကထားၿပီး ေရးတဲ့ ဖဦးထုပ္ကမွ အမွန္တဲ့။ အဲဒါ ေမးမလုိ႔ ညည္းကေကာ ဖဦးထုပ္ကုိ ဘယ္လုိ ေရးမွ မွန္တယ္ ထင္လဲ"

""ဟာ.. ဦးစုိးကလဲ.. အဆံက ညာဘက္က ရွိရမွာေလ

"ဟုတ္လုိ႔လား သမီးတင္ဇာ.. ေသခ်ာလဲ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါဦး"

(ဇေ၀ဇ၀ါေလသံျဖင့္)

"သိေတာ့ဘူး ဦးစုိးေရ... သမီးလဲ အခု အလုပ္ထဲ ေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္မွ အင္တာနက္ကေန ရွာေပးေတာ့မယ္။ ဒါဘဲေနာ္"

ဦးစုိးတစ္ေယာက္ ဖဦးထုပ္ သတ္ပုံအမွန္ ရမသြားရွာေပ။ ထုိ႔ေနာက္ ျမွားဦးက ကၽြႏု္ပ္ထံသုို႔ လွည့္လာသည္။ ဒီတစ္ခါ ဖုန္းဆက္အလွည့္က်သူက ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အဘုိးအုိ။

"""ကလင္ ကလင္ ကလင္"""

"ဟလုိ.. အဘုိးလား။ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ"

"ငါ လန္ဒန္အေရွ့ဘက္ပုိင္းေရာက္ေနတယ္။ အဲဒါ မင္းကို ေမးစရာရွိလုိ႔"

"ေျပာေလ အဘုိး"

"ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ဖဦးထုပ္ သတ္ပုံအမွန္ကုိ သိခ်င္လုိ႔ပါ"

"ေျပာ အဘုိး"

"မင္း ဖဦးထုပ္ ေရးတဲ့အခါမွာ အဆံေလးကို ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ ထားၿပီးေရးတာလား။ ညာဘက္ျခမ္းမွာ ထားၿပီး ေရးတာလား။ အဲဒါေလး ေျပာျပေပးစမ္းပါကြာ။ ဒီမွာ ဟုိေကာင္ ငစုိးက ဖဦးထုပ္ေရးရင္ အဆံကုိ ညာဘက္ျခမ္းမွာ ထားရမယ္ဆုိၿပီး ဇြတ္ျငင္းေနလုိ႔"

အဘုိးအုိ ေျပာကာမွ ကၽြႏု္ပ္လဲ စိတ္ျဖင့္မွန္းကာ ဖဦးထုပ္ကုိ ေရးၾကည့္သည္။ ဟုိအရင္ စာေတြ ေရးေနက်တုန္းကေတာ့ ခက္ခက္ခဲခဲမရွိ။ အခု အဘုိးအုိေျပာကာမွ ဖဦးထုပ္ရဲ့ အဆံက ဘယ္ဘက္မွာလား ညာဘက္မွာလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနသည္။ စာရြတ္တစ္ရြက္ယူၿပီး ေဘာလ္ပင္နဲ႔ ေရးၾကည့္ျပန္ေတာ့လဲ ဖဦးထုပ္ေတြက ေယာင္လည္လည္။         

" ဘယ္လုိလဲကြ.. အဆံက ဘယ္ဘက္မွာ မဟုတ္လား"

"ေနဦးအဘုိး.. က်ေနာ္လဲ ေယာင္ေနတယ္။ ျမန္မာစာသတ္ပံုက်မ္း ရွာၾကည့္လုိက္ဦးမယ္"

ကၽြႏု္ပ္လဲ လြန္ခဲ့သည့္ ငါးႏွစ္ခန္႔ကထဲက ကၽြႏု္ပ္၏ ဘေလာ့ဆုိဒ္ဘား၌ အဆင္သင့္လုပ္ထားသည့္ ျမန္မာစာသတ္ပုံက်မ္းကို ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး ရွာၾကည့္လုိက္ေသာအခါ အဘုိးအုိေျပာသည့္ ဖဦးထုပ္ကို ပက္ပက္ပင္းပင္းႀကီး ေတြ႔ရေလေတာ့၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏အဆံကား ဘယ္ဘက္၌မရွိ ညာဘက္မွာ အဆံခတ္ထားသည့္ ညာဆံခတ္ဖဦးထုပ္ပင္ ျဖစ္ေလေတာ့၏။

"အဘုိး"

"ဘာတုန္းကြ"

"ဖဦးထုပ္ႀကီးက ညာဘက္မွာ အဆံခတ္ထားတယ္။ အဲဒါကမွ အမွန္ဗ်"

"ေဟ.. ေသခ်ာရ့ဲလားကြာ"

"အဘုိးကလဲ ေသခ်ာဆုိ က်ေနာ္က ျမန္မာႏုိင္ငံအစုိးရ ပညာေရးဌာနက ထုတ္ေ၀တဲ့ ျမန္မာစာသတ္ပုံက်မ္းကုိ ေသခ်ာၾကည့္ၿပီးမွ ေျပာတာပါဗ်"

(အဘုိးအုိကား လုံး၀အေလ်ာ့မေပး)

"ေအးေပါ့ကြာ.. မင္းတုိ႔ လက္ထက္ေတာ့ လုပ္ထားၾကေပါ့။ ငါတို႔ လက္ထက္တုန္းကေတာ့ ဖဦးထုပ္ဆုိတာ ဘယ္ဘက္မွာ အဆံခတ္ၿပီး ေရးခဲ့ၾကတာပါဘဲကြာ" တဲ့။

 အဘုိးအုိ၏ ဖဦးထုပ္ရွာပုံေတာ္ကား ဤမွာတြင္ ၿပီးသြားေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ အဘုိးအုိ၏ တယူသန္ ဖဦးထုပ္စြဲလန္းမႈေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္သည္ စပ္မိစပ္ရာ ပုံျပင္တစ္ပုဒ္ကို အမွတ္ရမိသြားေလ၏။

ေရွးေရွးတုန္းက အိမ္ႀကီးတစ္ေဆာင္၌ လသာေဆာင္ရွိ၏။ တစ္ေန႔ ထုိလသာေဆာင္၌ ညအခါ လူႏွစ္ေယာက္ ေလညွင္းခံရင္း လေရာင္၏ အရသာကို ခံစားေနၾက၏။ တစ္ေယာက္က အဘုိးအုိ။ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေျမးေယာက်္ားေလး။ အဘုိးအုိက အႏွိပ္ခံေနသည္။ ေျမးေလးက ႏွိပ္ေပးေနသည္။ ထိုအခါ ေျမးေလးက အဘုိးအုိကုိ....

"အဘုိး... ဟုိ.. က်ေနာ္တုိ႔အထက္ ေတာင္ဘက္ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ လင္းထိန္ေနတဲ့ ၾကယ္ႀကီးတစ္လုံး ရွိတယ္။ အဲဒါ ဘာၾကယ္ႀကီးလဲ မသိဘူးေနာ္ အဘုိး"

ဟု. ႏွိပ္ေပးရင္း လွမ္းေမးလုိက္ေလ၏။

"အဲဒါ ဓူ၀ံၾကယ္လုိ႔ ေခၚတယ္ကြဲ႔ ငါ့ေျမးရဲ့"

ဟု..  ျပန္ေျဖေလ၏။

"အာ... အဘုိးကလဲ ဓူ၀ံၾကယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းအေပၚရဲ့ ေျမာက္ဘက္မွာ ရွိရမွာ မဟုတ္လား။ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဓူ၀ံၾကယ္က ေတာင္ဘက္ကုိ ေရာက္သြားရတာလဲ"

ဟု လွမ္းအေထာက္... အဘုိးအုိကလဲ အရႈံးမေပး..

"ရွဴးတုိးတုိး... ငါ့ေျမး... ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာနဲ႔ေနာ္။ အဲဒီ ဓူ၀ံၾကယ္ႀကီး ေတာင္ဘက္ကို ေျပာင္းသြားတာ တစ္ပတ္ဘဲ ရွိေသးတယ္။ ငါကလြဲၿပီး ဘယ္သူမွ အဲဒီ အေၾကာင္းကို မသိၾကဘူး။ အခုဆုိရင္ေတာ့ ဓူ၀ံၾကယ္ႀကီး ေတာင္ဘက္ေျပာင္းသြားတာကို သိတာ မင္းႏွင့္ငါဆုိေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ ရွိသြားၿပီေပါ့ကြာ။ အဲဒီ အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မင္း သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္"

ဟု ေျမးေလးနဲ႔ အၿပိဳင္ အျငင္းအခုန္လုပ္ၿပီး အႏုိင္ယူေလေသာဟူ၏။

ဤေလာကႀကီး၌ ဖဦးထုပ္အဆံကို ညာဘက္မွာ ေရးရသည္ဆုိေသာ၊ ဓူ၀ံၾကယ္ႀကီး ေတာင္ဘက္အရပ္ ေျပာင္းသြားသည္ဆုိေသာ အဘုိးအုိႏွစ္ဦးက့ဲသုိ႔  လူေပါင္းမ်ားစြာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့ေပမည္၊ ရွိေနဦးမည္၊ ရွိေနလိမ့္ဦးမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပေတာ့သတည္း။  ။

သေဗၺသတၱာ အေ၀ရာ ေဟာႏၱဳ။
ကုိကိုေမာင္ (ပန္းရနံ႔)

.

Wednesday, 1 January 2014

နယူးေတြလဲ ခဏခဏ ယီးယားလုိ႔


  

 မုိးေလ၀သေၾကျငာသူက ေျပာတယ္။ ႏွစ္ေတြကေတာ့ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၁၄ခုႏွစ္ (ႏွစ္သစ္)ကို ေျပာင္းသြားၿပီ၊ ဒါေပမဲ့ ရာသီဥတုကေတာ့ မေျပာင္းေသးဘူး၊ မေန႕ကနဲ႔ အတူတူဘဲတဲ့။ ေလတုိက္တုန္း။ မုိးရြာတုန္း။ ေရႀကီးတုန္း။ လ်ပ္စစ္မီးေတြျပတ္ေတာက္ေနတုန္းတ့ဲ။ အဲဒါ အဂၤလန္မွာ ေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေနတာ။

သူေျပာမွဘဲ ကိုယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္စစ္ေၾကာမိတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ့။ ႏွစ္သစ္သာ ကူးသြားတယ္။ လူက ငုတ္တုတ္ႀကီး။ စိတ္သစ္လူသစ္ အင္အားသစ္ေတြ အလုိလုိမ်ား ေမြးဖြားလာမလားမွတ္တယ္။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ လူကလဲ ရာသီဥတုေနာက္ လုိက္ပုံရတယ္။ ေအးစက္စက္ ေအးခဲခဲႀကီး။ တစ္ေယာက္ထဲ ဟက္ပီးနယူးယီးယားလုိ႔ ေရရြတ္ေနမိေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ လူတစ္ခု ပူမႈရယ္တဲ့ ဆယ္ကုေဋ။ 

အိမ္ေအာက္ထပ္မွာရွိတဲ့ အိမ္ရွင္အဘုိးအုိႀကီးကေတာ့ သူ႔မိတ္ေဆြေက်ာ္ႀကီး ေရာက္ေနဟန္တူပါရဲ့။ ဖုိက္ ဖုိး ႆရီး တူး ၀မ္း  ေကာင့္ေဒါင္းေတြ ေရတြက္ၿပီး ခၽြလြင္ ခၽြလြင္ ခြက္ခ်င္းရုိက္ခတ္သံနဲ႔အတူ ဟက္ပီးနယူးယီးယား ေအာ္ဟစ္ေနၾကေလရဲ့။ အလုိလုိ နားထဲ ၾကားေယာင္လာတာက ကုိထီးရဲ့ """အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးေလး ဘ၀ကုိ တခါျပန္ၿပီး ရခ်င္ေသးတယ္"""""...။..ႏုိး..နုိး..ႏုိး။ အဲလုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ """""""အပူအပင္ကင္းတဲ့ အဘုိးႀကီးဘ၀ကုိ ျမန္ျမန္အေျပး ေရာက္ခ်င္ေသးတယ္"""""" လုိ႔ ဆုိရေလမလား။

"ေမာင္ရင္... အဂၤလိပ္ေတြ ညစ္ပတ္ပံုေတာ့ မေျပာနဲ႔.. တုိ႔ဗမာေတြကုိ သိပၸံပညာေတြ ေပးထားခဲ့တာေလ။.. မုိးဘာေၾကာင့္ ရြာရတယ္... ဖားေအာ္လုိ႔ ရြာရတယ္တဲ့။ ကဲ.. ေကာင္းေရာ"

ေန႔လည္ခင္း ေကာ္ဖီဆင္းေသာက္တုန္း အဘုိးအုိ ေျပာခဲ့တ့ဲ စကားေတြကို ျပန္စၿမဳံ့ျပန္ၿပီး တစ္ေယာက္ထဲ ၿပဳံးေနမိတယ္။ အၿပဳံးတုလား အၿပဳံးစစ္လားေတာ့ ကုိယ္တုိင္ပင္ မေ၀ခြဲတတ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အၿပဳံးတုေပမဲ့ အၿပဳံးမဲ့ထက္ေတာ့ သာလြန္ေကာင္းပါရဲ့။ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းရင္ သူေတာ္ေကာင္းတဲ့။ လူႀကီးသူမေတြဆီက ပညာေတြ တနင့္တပုိးနဲ႔။

"ေရဒီယုိဆုိ ဂ်ီအီးစီ။ ခ်ဳပ္စက္ဆုိ ဆင္းဂါး။ စက္ဘီးဆုိ ရီေလးနဲ႔ ဟမ္းမား။ ကားဆုိ ခ်က္ဗလက္။ သူတုိ႔ ဘိလတ္ထြက္ေတြခ်ည္း အားေပးခုိင္းေနတာ။ ျပည္တြင္းျဖစ္ကုိ အားေပးပါဆုိတဲ့ အထာႀကီးနဲ႔။ အျမင္ကပ္ဖုိ႔ တကယ္ေကာင္းတာ ေမာင္ရ။ ခုမွ ဒုိ႔ကို တမူးတပဲ ေထာက္ပံ့ရတာ နစ္နာတယ္ရွိေသး"

ကုိလုိနီေခတ္တုန္းက တက္ၾကြလႈပ္ရွားခဲ့သူပီပီ အဂၤလိပ္အစုိးရကုိ ခုထက္ထိ ကေလာ္တုတ္ေနဆဲ အဘုိးအုိ။ အသက္ ၉၀ နားနီးေနေပမဲ့ တစ္ပိႆာေလာက္ ရွိတဲ့ ေက်ာက္တုံးကုိ ဂုိက္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ အသာေလး ပစ္ႏိုင္ေသးသူ အဘုိးအုိ။ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္လာရင္ ႀကီးလာေလ ငယ္သြားေလတဲ့။ ဟုတ္ေလာက္တယ္။

"သူတုိ႔ မားကက္လင့္ဒ္ လုပ္ၿပီး အဆီအနစ္ေတြ စုပ္ယူၿပီးမွ ေရာ့အင့္ လြတ္လပ္ေရးတဲ့။ ေဟာ.. သူတုိ႔ ျပန္သြားေတာ့ ယပက္လက္နဲ႔ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးက မားလက္လင့္ဒ္ ျပန္လုပ္ၿပီး အက်န္အၾကြင္းေတြ ထပ္သိမ္းျပန္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ တုိ႔အဖုိ႔ေတာ့ ရွိသည့္ဗမာ ေနာက္မွာသာ"

"အဘုိးအုိ အဲဒါေတြ ေတြးမေနပါန႔ဲေတာ့။ အဘုိးအုိရဲ့ ဘုရားကုိးဆူ ကြန္ပ်ဴတာ စီခ်င္တယ္ဆုိ။ ႏွစ္သစ္မွာ အဆင္သင့္ကုိးကြယ္ႏုိင္ဖုိ႔ ရဟႏၱာကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကို နာမည္ေပးဦးမယ္ဆုိ"

"ေအးပါကြာ။ ႏွစ္ေဟာင္းေလးမကုန္ခင္ေတာ့ နဲနဲကဲပါရေစဦး။ ႏွစ္သစ္ေရာက္မွဘဲ ဘုရားကုိးဆူကို ထိျခင္းငါးပါးနဲ႔ အျပတ္အသတ္ ပူေဇာ္ပလုိက္ဦးမယ္"

စာေရးရင္း နာရီ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၂၀၁၄ခု ဇန္န၀ါရီ ၁ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔ နံနက္ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္။ ေလွခါးနားသြားၿပီး အဘုိးအုိအခန္းကို နားစြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ တေခါေခါ အသံက ညံထြက္ေနေလၿပီ။ ေမာေပမေပါ့။ သူ႔အခန္းထဲ ေသာ့က်န္ခဲ့လို႔ သုံးေပါင္တူနဲ႔ တဒုန္းဒုန္းထုဖြင့္ရတာက ၁၀ မိနစ္။ ဒါေတာင္ သြားကူေပးလုိက္လုိ႔။ ဒါ့ျပင္ သူ႔ေဘာ္ဒါႀကီးနဲ႔ နယူးယီးယား စယ္လီဘေရးရွင္းလုပ္တာကလဲ အေတာ္မ်ားသြားတဲ့ပုံ။ သုိ႔ေပသည့္ သူ႔အခန္းထဲက လက္မ ၄၀ တီဗီႀကီးကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ေနဆဲ။ ေမာရိန္း။ ေမာ၀င္း။ ေမာဖလပ္ဒင္း တဲ့။ 

၀န္းက်င္တ၀ုိက္ ပုရစ္ေအာ္သံ ေခြးအအူသံ ၾကက္တြန္သံ ဘာသံမွ မၾကားရ။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္သစ္ကူးခဲ့တာ ႏွစ္နာရီနီးနီး ရွိေပမဲ့ ကုလားရပ္ကြက္ပီပီ ႏွစ္သစ္ကူးလုိ႔ ေကာင္းေနၾကတုန္း။ တဒုံးဒုံး တဂြမ္းဂြမ္း ေဟးလား ဟားလား။

တီဗီေက်းဇူးနဲ႔ ကင္မရာေလးေထာင္ၿပီး ရုိက္ယူထားတဲ့ နယူးယီးယားျမင္ကြင္းကို အပ္လုပ္ဒ္ လုပ္ေနတာကလဲ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ ၿပီးႏုိုးႏုိုးနဲ႔ ေစာင့္ရင္းေရး ေရးရင္းေစာင့္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုထက္ထိ အပ္လုပ္ဒင္းတဲ့။ ထရိုင္ေပါ့နဲ႔ စခရင္ႀကီးကုိ ေသခ်ာခ်ိန္ၿပီး ရုိက္ထားတာေတာင္မွ ေခါင္းပုိင္းက ဘယ္လုိ ဘယ္လုိ ျမင္ကြင္းရဲ့ အျခားတစ္ဘက္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္။

အဘုိးအုိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ဖို႔ မခ်က္ျပဳတ္ခင္ အိပ္ထားမွ။ သူ အိပ္ရာကႏုိးၿပီဆုိရင္ အသံေပါင္းစုံ အနံ႔ေပါင္းစုံ၊ တခါတခါ စမုက္ခ္အလန္းသံက ပါေသး။ အိပ္ဖုိ႔ ခက္ရေခ်ေသးရဲ့။ ဒါေပမဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးကို လဘက္သုပ္ ခပ္ခါးခါးေလးနဲ႔ ကူးထားခဲ့တဲ့ အရွိန္က ခုထက္ထိ မ်က္လုံးျပဴးေနဆဲ။ 

အိပ္ယာမ၀င္ခင္ေလးေတာ့ ဆုေတာင္းေပးဦးမွဘဲ။ အေရွ့ဘက္ျခမ္းက လူေတြအတြက္ ေနာက္အက်ႀကီး က်ေနေပမဲ့ အေနာက္ဘက္ျခမ္းက လူေတြအတြက္ေတာ့ ကြက္တိျဖစ္ေလာက္ပါရဲ့။ ဖုိက္ ဖုိး ႆရီး တူး ၀မ္း....  

ဟက္ပီးနယူးယီးယား ၂၀၁၄...........

.