Sunday, 17 July 2011

သူႀကီးမင္း ပါးစပ္ျဖစ္ ေၾကာင္ဖမ္းဆရာေတာ္ ပုံျပင္ (ဇာတ္မသိမ္းတသိမ္း)


"သူႀကီးမင္း.... မီးရႈိ႔ပစ္မယ္ဗ်ာ"

"ဟ.. ေမာင္ေပါက္ေက်ာ္၊ ဘယ္လုိ ျဖစ္လာတာတုန္း၊ သဲထိတ္ရင္ဖုိ ရွိလုုိက္ပါဘိ"

"ေအာ္.. သူႀကီးမင္းကလဲ ေမ့တတ္ရန္ေကာ၊ သစ္ပင္ေခါင္းထဲ ၀င္သြားတဲ့ ရွဥ့္မီးနီ အျပင္ထြက္လာေအာင္ အေခါင္း၀ကို မီးေတ့ရႈိ႔မယ္ ေျပာတာပါ"

"ဂလုိလား။ သိပါဘူး။ ငါ့ကုိ ဘာမ်ား မေက်နပ္တာ ရွိလုိ႔ မီးရႈိ႔ခ်င္တာမ်ားလဲလုိ႔"

"သူႀကီးမင္းက ဦးေပၚဦးေလာက္ မွတ္ဥာဏ္ မေကာင္းဘူး"

"ဆုိစမ္းပါဦး"

"ဘုိးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က ဥထဲမွာ ဘာဥ အေကာင္းဆုံးလဲ ဆုိတာကို ဖြတ္ဥ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ဦးေပၚဦး ေျဖခဲ့တယ္။ ေနာက္ လအေတာ္ၾကာမွ ဘာနဲ႔ အေကာင္းဆုံးလဲဆုိေတာ့ ဆားနဲ႔ပါဘုရားလုိ႔ ေျဖဆုိႏုိင္ခဲ့တယ္ေလ။ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းပုံ ေျပာပါတယ္။ အခု သူႀကီးမင္းက မေန႔တုန္းကတင္ သစ္ေခါင္းထဲ ၀င္သြားတဲ့ ရွဥ့္မီးနီကုိ ဘယ္လုိ ရေအာင္ ဖမ္းမလဲဆုိၿပီး က်ေနာ့္ကုိ ေမးခဲ့တယ္ေလ။ အခု အဲဒီေမးခြန္းကုိ က်ေနာ္ေျဖလုိက္တာ။ ဒါေပမဲ့ သူႀကီးမင္းက ေမ့ေနၿပီ။ အေရးထဲ မီးရႈိ႔ခံရမွာေတာင္ ေၾကာက္လိုက္ေသး"

"ဟဲ.. ဟဲ.. ဒါကေတာ့ကြာ၊ ပညာရွိ သတိျဖစ္ခဲ လုိ႔ေတာင္ ဆုိရုိးစကား ရွိတယ္မဟုတ္လား"

"သူႀကီးမင္းကေတာ့ ဆင္ေျခ ေတြခ်ည္းဘဲ"

"ရွိေစေတာ့ကြာ၊ ဦးေပၚဦးဆုိလုိ႔ စပ္မိတုန္း နဲနဲ ေျပာရဦးမယ္"

"မ်ားမ်ားေျပာလဲ ရပါတယ္ သူႀကီးမင္း အဟီး"

"မင္းက ငါ စကားရွည္ရွည္ေျပာတတ္လြန္းလုိ႔ ရြဲ႔ေျပာေနတာ မဟုတ္လား"

"မဟုတ္ပါဘူး သူႀကီးမင္း အဟီးး"

"မွတ္ထားေပါက္ေက်ာ္၊ ရြဲ႔တိုင္း မေကာင္းဘူးကြ"

"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သူႀကီးမင္း"

"ရြဲ႔ေတာ့ ေစာင္းသြားေရာေပါ့ကြာ၊ ေစာင္းသြားေတာ့ ဖိတ္က်ကုန္ေရာေပ့ါ။ ဖိတ္က်ေတာ့ စားလုိ႔ ဘယ္ရေတာ့မလဲကြာ၊ ကဲ ရွင္းၿပီလား"

"ဟား ဟား သူႀကီးမင္းကလဲ ဖိတ္က်လဲ ဘာျဖစ္လဲ၊ ျပန္ေကာက္စားမွာေပါ့"

"စားဗ်ား၊ စားဗ်ား၊ ငါ မေျပာလုိက္ခ်င္ဘူး။ ဖိတ္က်တာက တျခားအေပၚ ဖိတ္က်တာ မဟုတ္ဘူး။ မစင္ေတာထဲ ဖိတ္က်ကုန္တာ ေမာင္ေပါက္ေက်ာ္ေရ့"

"ထြီးးး သူႀကီးမင္းကလဲ ဒီမွာ ေကာ္ဖီ ေသာက္ေကာင္းေနတုန္း"

"အေတာ္ဘဲေပါ့။ ဖိတ္က်ကုန္တာကုိ ျပန္ေကာက္ၿပီး ေကာ္ဖီေလးနဲ႔ ျမည္းလုိက္ေပါ့။ ဟာ ဟ"

"သူႀကီးမင္းကေတာ့ မလြယ္ဘူး။ ဒါနဲ႔ ဦးေပၚဦးအေၾကာင္း ေျပာမယ္ဆုိ ေျပာေလ သူႀကီးမင္း"

"ေအးပါ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါ မႏၱေလးမွာ ၁၂ ႀကိဳး ပညာ၊ အဲ... ဟုတ္ေသးပါဘူး။ အ႒ာရသ ပညာေတြ သြားသင္ေနစဥ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သူက တန္႔ဆည္ဇာတိေလ။ တစ္ေန႔ေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္က ငါတုိ႔ အတန္းထဲ ၀င္တယ္။ သမုိင္းဆရာပါ။ အဲဒီ သမုိင္းဆရာက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ ပုဂံေခတ္က အရည္းႀကီးဆုိတာ တကယ္မရွိခဲ့ဘူးတဲ့။ ပါးစပ္ရာဇ၀င္သက္သက္ဘဲတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ဘုိးေတာ္ဦး၀ုိင္း (ဘုိးေတာ္ဘုရား) လက္ထက္က ဦးေပၚဦးဆုိတာလဲ အမွန္တကယ္ မရွိခဲ့ပါဘူးတဲ့။ ဘယ္သမုိင္းစာအုပ္ထဲမွာမွ အတိအက် ေဖာ္ျပထားတာ မရွိဘူးတဲ့။ အဲဒါေတြဟာ ပါးစပ္ရာဇ၀င္သက္သက္ ညအိပ္ရာ၀င္ ေရႊယုန္ေရႊက်ား ပုံျပင္မွ်သာ ျဖစ္တယ္တဲ့"

"ဟ.. တကယ္ႀကီးလား သူႀကီးမင္း"

"တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္သိပါ့မလဲကြာ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတန္႔ဆည္သား သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲဒီ သမုိင္းဆရာကုိ ေစာဒက သြားတက္ပါေရာလား"

"ဘယ္လုိ သြားတက္တာလဲ သူႀကီးမင္း"

"ဆရာရယ္။ ပုဂံေခတ္က အရည္းႀကီးေတြ မရွိခဲ့ဘူးဆုိတာကေတာ့ ထားပါေတာ့။ ယုံဆုိ ယုံလုိက္ပါ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးေပၚဦးဆုိတာ သမုိင္းမွာ တကယ္ မရွိခဲ့ဘူးလုိ႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔၊ ရွိေပးလုိက္ပါ ဆရာရယ္ လုိ႔ အဲဒီသမုိင္းဆရာကို ေစာဒက သြားတက္တယ္။ ဆရာကလဲ ျပန္ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲတဲ့။ သူငယ္ခ်င္း ျပန္ေျဖလုိက္တာကေတာ့.. ဆရာရယ္.. က်ေနာ္တုိ႔ တန္႔ဆည္က လူရုိေသရွင္ရုိေသ သမုိင္းမွာ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူးတာဆုိလို႔ ဦးေပၚဦး တစ္ေယာက္ထဲသာ ရွိခဲ့လုိ႔ပါတဲ့"

"ဒါျဖင့္ ဦးေပၚဦးက တန္႔ဆည္ဇာတိေပါ့"

"ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ေမာင္ေပါက္ေက်ာ္ရ"

"ဒါျဖင့္ ဘယ္ဇာတိလဲ သူႀကီးမင္း"

"တုံးဖလားဇာတိေလကြာ၊ တုံးဖလားဇာတိ"

"ဟား ဟား ဟား သူႀကီးမင္းက အတည္ေပါက္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္ေနျပန္ၿပီ"

"ကဲ... အဲဒါေတြ ထားလုိက္ပါေတာ့။ ပုံျပင္ဘက္ ဆက္ၾကဦးစုိ႔။ မင္းေျပာတဲ့ ရွဥ့္မီးနီ သစ္ေခါင္းထဲက ထြက္လာေအာင္ မီးနဲ႔ရႈိ႔မယ္ဆုိတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ မီးရႈိ႔တဲ့ အဆင့္ထိ ေရာက္ေအာင္ တစတစ ေျပာင္းလဲ လာခဲ့ရတာပါ။ ပထမေတာ့ ေတာထဲ ေတာင္ထဲသြားရင္ ကိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြက ေဆးလိပ္နဲ႔ မီးျခစ္ ယူခဲ့ၾကေလ့ရွိတယ္။ ကုိရင္ ေက်ာင္းသားမွန္ရင္ ေဆးလိပ္ မေသာက္ရဘူး။ ေသာက္ရင္ ဘုန္းႀကီးက ရုိက္တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေတာထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေသာက္ရေအာင္ ယူခဲ့ၾကတာေပါ့။ ရွဥ့္တုိ႔ ၾကြက္တုိ႔ လုိက္ရင္း သစ္ေခါင္းထဲ ၀င္ေျပးသြားတဲ့အခါ အဲဒီ ေဆးလိပ္က ပို အသုံး၀င္ျပန္တယ္။ သစ္ေခါင္းထဲ ၀င္သြားတဲ့ ရွဥ့္ကို အျပင္ထြက္လာေအာင္ ေဆးလိပ္မီးညွိၿပီး မီးေတာက္တ့ဲဖက္ကုိ ပါးစပ္နဲ႔ ငုံၿပီး ဖင္စည္က အေငြ႔ထြက္လာေအာင္ မႈတ္ထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္ေခါင္းထဲ မႈတ္ထည့္လုိက္ၾကတယ္ေလ။ အထဲက အေကာင္လဲ ေဆးလိပ္မီးခုိ မြန္ၿပီး အေခါင္းထဲက ထြက္ေျပးေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီအခါမွာ အသင့္ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ကိုရင္ေက်ာင္းသားေတြ ေခြးေတြက ၀ုိင္းသမလုိက္ၾကေတာ့တာပါဘဲ"

"အေတာ္ပိုင္တဲ့ ကုိရင္ ေက်ာင္းသားေတြ"

"ဒါကေတာ့ အလုပ္က သင္သြားတာေပါ့ေလ"

"ဒါနဲ႔ သူႀကီးမင္း။ မသိလုိ႔ ေမးပါရေစ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာက အပါယ္က်ေလာက္တဲ့အထိ အျပစ္ႀကီးလုိ႔ ဘုန္းႀကီးက ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြကုိ ရုိက္တာလား"

"အျပစ္ႀကီးလား မႀကီးလားဆုိတာ ဘႀကီးေတာ္ မင္းလက္ထက္က အျဖစ္အပ်က္ကေလး တစ္ခု ေျပာျပမယ္။ အဲဒီ မင္းလက္ထက္က ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ရွိခ့ဲတယ္။ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္တဲ့။ လူတုိင္းနီးပါး သူ႔ကုိ သိၾကပါတယ္။ ဗုဓ္စ ဗုဓ္လယ္ ဗုဓ္ဆုံးလုိ႔ေတာင္ ဆုိရုိးျပဳခဲ့ၾကတယ္ေလ။ ဗုဓ္စ ဆုိတာ ဗုဒၶဘုရားရွင္ကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ဗုဓ္လယ္ဆုိတာကေတာ့ အ႒ကထာက်မ္းျပဳ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသကုိ ဆုိလုိတာပါ။ ဗုဓ္ဆုံးကေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္ဘဲေပါ့။ အဲဒီေလာက္ထိ နာမည္ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ စာတတ္အေက်ာ္အေမာ္တစ္ပါးပါ"

"သူႀကီးမင္းကေတာ့ မသိတာ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ စပ္မိရင္ ပုံျပင္ေတြ ထြက္လာတာခ်ည္းဘဲ"

"ဒါကလဲ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ဖတ္ထားလုိ႔ပါကြာ။ အဲဒီ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ေက်ာင္းက ကုိရင္ ဦးဇင္းအခ်ိဳ႔က ဆရာေတာ္ မသိခင္မွာ ေဆးလိပ္ခုိးေသာက္ၾကသတဲ့။ အဲဒီ သတင္းကုိ သာသနာပုိင္ဆရာေတာ္ သိသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔မွာ သာသနာပုိင္ဆရာေတာ္က ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ဆီ သူ႔ေက်ာင္းက ဦးဇင္းေတြ လြတ္ၿပီး ေလွ်ာက္တင္ခုိင္းလုိက္သတဲ့။ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းက ကိုယ္ေတာ္ေတြ ေဆးလိပ္ခုိးေသာက္ၾကတယ္။ ၾကည့္လဲ ဆုံးမဦးေပါ့။ အဲဒီလုိလဲ ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္ကို ေလွ်ာက္တင္လုိက္ေရာ ဆရာေတာ္ ဦးဗုဓ္က ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ။ မင္းတုိ႔ သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္ကို ေလွ်ာက္လုိက္၊ ငါ့ေက်ာင္းက ကိုယ္ေတာ္ေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္တာက မင္းတုိ႔ သာသနာပုိင္ဆရာေတာ္ ဘုရားတည္သေလာက္ အျပစ္မႀကီးဘူးလုိ႔"

"အမ္... ဘယ္လုိႀကီးလဲ သူႀကီးမင္း။ ဘုရားတည္တာက ပုိအျပစ္ႀကီးသလုိလုိ"

"ေအးကြ။ ဒါက ၀ိနည္းေၾကာင္းနဲ႔လဲ နဲနဲဆုိင္ပုံရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မင္း စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ဘာခက္တာမွတ္လုိ႔။ ေဆးလိပ္ကုိ မီးညွိၿပီး ပါးစပ္ထဲထည့္ ဖြာလုိက္ ရွဴထုတ္လုိက္ လုပ္လုိက္ရုံဘဲ မဟုတ္လား။ မခက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားတည္တာက စည္းကမ္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဥပမာ ဖိနပ္ေတာ္က ဘယ္ႏွစ္ေပရွိရင္ ဥာဏ္ေတာ္အျမင့္က ဘယ္ႏွစ္ေပရွိရမယ္ဆုိတာမ်ိဳးေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ေဖာင္းရစ္တုိ႔၊ ပန္းဆြဲတုိ႔၊ ၾကာေမွာက္ၾကာလွန္တုိ႔၊ ငွက္ေပ်ာဖူးတုိ႔၊ ထီးေတာ္တုိ႔၊ စိန္ဖူးေတာ္တုိ႔၊ စုံေနတာဘဲ။ အဲဒါေတြကုိ စည္းကမ္းဥပေဒသ အတုိင္း လုိက္မလုပ္ႏုိင္ရင္ အျပစ္ႀကီးေရာေပါ့။ တျခားမၾကည့္ပါန႔ဲ။ လူတစ္ေယာက္ ပုံစံကုိဘဲ မွန္းၾကည့္လုိက္ပါဦး။ ေဘာင္းဘီတုိ၀တ္၊ တုိက္ပုံအက်ီ ၤ၀တ္၊ ေနကာမ်က္မွန္ထူထူတပ္၊ ဆံပင္နီက်င္က်င္ေတြ က်စ္လိမ္ထားတဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ကို မင္းဘယ္လုိ ျမင္မလဲ"

"သူႀကီးမင္း ေျပာမွဘဲ ဘုရားတည္ရမွာေတာင္ ေၾကာက္လာၿပီ။ ေတာ္ၾကာ ဘုရားတည္မွ အပါယ္က်ေနပါဦးမယ္။ ဒါနဲ႔.. အဲဒီအခ်ိန္က သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္က တကယ္ ဘုရားတည္ေနတာလား"

"အင္း.. တုိက္ဆုိင္ခ်င္ေတာ့ သာသနာပုိင္ဆရာေတာ္က ေျမစုိက္ဘုရားတစ္ဆူ တည္ေနခုိက္နဲ႔ ႀကဳံသြားတာတဲ့"

"ျဖစ္ရေလ သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္ရယ္"

"တကယ္စဥ္းစား ၾကည့္ေတာ့လဲ ကိုရင္ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ တားျမစ္တာက အျပစ္ရွိလုိ႔ထက္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ က်န္းမာေရးပ်က္၊ ေဆးလိပ္စြဲၿပီး အက်င့္ပ်က္၊ ပိုက္ဆံကုန္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔ တားျမစ္တာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကုိရင္ ဦးဇင္းေတြ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတဲ့ ပုံက ၾကည့္လုိ႔ သိပ္မေကာင္းဘူးေလ"

"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သူႀကီးမင္း"

"ငါေျပာျပမယ္ေလ။ တခါက ကုိရင္တစ္ပါး ေဆးလိပ္ေသာက္ေနတာကို ရြာထဲက အပ်ိဳႀကီး မတင္လႈိင္ ျမင္သြားတယ္။ ေဆးလိပ္က စီးကရက္မဟုတ္ဘူး။ ေဆးေပါ့လိပ္ႀကီးေလ။ မတင္လႈိင္က အဲဒီ ကုိရင္ကုိ ဘာေျပာတယ္ မွတ္လဲ။ ကုိရင္ ကတုံးနဲ႔ ေဆးလိပ္ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ပုံနဲ႔ မလုိက္ဖက္ပါဘူး။ မေသာက္ပါနဲ႔။ ၾကည့္ရဆုိးတယ္။ အုန္းမႈတ္ခြက္ကို အရုိးတပ္ထားသလုိႀကီးဘဲတဲ့"

"ဟား ဟား ဟား။ သူႀကီးမင္းေျပာမွဘဲ မ်က္စိထဲ တကယ္ျမင္ေယာင္လာၿပီ။ ဟုတ္ပ။ အုန္းမႈတ္ခြက္ကို အရုိးတပ္ထားသလုိႀကီး။ ဟီး ဟီး ဟီး"

"ငါတုိ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စာသင္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္ကေလး တစ္ခု ေျပာျပဦးမယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ နာမည္က ေမာင္ျပဴးတဲ့။ ေဆးလိပ္ကေတာ့ ေသာက္သလား မေမးန႔ဲ။ တကယ့္ မီးေခါင္းတုိင္လုိဘဲ။ အၿမဲတမ္း သူ႔ပါးစပ္က မီးခုိးေငြ႔ေတြ ထြက္ေနတယ္။ တခါတေလ သူက ပါးစပ္က ရွဴၿပီး ႏွာေခါင္းက အေငြ႔ေတြ ထုတ္ျပတတ္တယ္။ ငါတုိ႔လဲ အားက်ၿပီး စမ္းသပ္ၾကည့္ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ မရပါဘူး။ ေခ်ာင္းဆုိးတာဘဲ အဖတ္တင္တယ္"

"ဒါျဖင့္ သူႀကီးမင္းက ေဆးလိပ္ အခုထက္ထိ မေသာက္တတ္ဘူးေပါ့"

"အင္း ဆုိပါေတာ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ေဆးလိပ္နဲ႔ ကြမ္းယာဟာ ငါ အမုန္းဆုံးဘဲ"

"သူႀကီးမင္းက ဟုိ အရက္မုန္းတယ္ဆုိတဲ့ လူ တစ္ေယာက္ ေျပာသလုိ ျဖစ္ေနဦးမယ္"

"ဆုိစမ္းပါဦး"

"အရက္ကို စိတ္ကုန္တဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔.... ပူက ပူေသး၊ နံက နံေသး၊ အ၀င္က ဆုိးေသး၊ မူးက မူးေသး။ ဒါမ်ား ေသာက္ခ်င္ေနၾကေသးတယ္၊... ေပးစမ္း ေနာက္တစ္ခြက္ တဲ့။ အစကေတာ့ ဟုတ္မလုိလုိနဲ႔ အဖ်ားရွဴးသြားတာေလ"

"ဟား ဟား။ ေမာင္ေပါက္ေက်ာ္ မင္းလဲ စကားတတ္လာၿပီ"

"ဒါကေတာ့ သူႀကီးမင္းနဲ႔ ေပါင္းေနတာကိုး။ ဒီေလာက္ေတာ့ တတ္လာမွာေပါ့"

"ဒါေပမဲ့ ငါက အဖ်ားမရွဴးပါဘူးကြာ။ တကယ္ကုိ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာကုိ မုန္းတာပါ"

"ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သူႀကီးမင္း"

"အဲဒီ ေဆးလိပ္သမား ကြမ္းယာသမားေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ စည္းကမ္းမရွိတတ္ၾကဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလဲ ညစ္ပတ္ေစေသးတယ္။ သူတုိ႔ ခႏၶာကုိယ္မွာလဲ ေဆးလိပ္န႔ံေတြ စြဲေနတယ္။ ပါးစပ္မွာလဲ ကြမ္းတံေတြးေတြ ေပက်ံေနတယ္။ ဘာမွ ေကာင္းက်ိဳးမေပးပါဘူး"

"အင္း ဟုတ္တယ္ေနာ္"

"ဒါနဲ႔.. စကားက ဘယ္နား ေရာက္သြားၿပီလဲ မသိဘူး"

"ေမာင္ျပဴးေဆးလိပ္ခုိးေသာက္တဲ့ ဆီ ေရာက္ေနၿပီ သူႀကီးမင္း"

"အင္း.. ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ေန႔မွာ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ေမာင္ျပဴးေဆးလိပ္ ခုိးေသာက္ေနတာကုိ ဘုန္းႀကီး ျမင္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔ကုိ ဒဏ္ေပးေတာ့တာပါဘဲ။ ဘယ္လုိ ဒဏ္လဲ ဆုိေတာ့ ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံးကုိ ေက်ာင္း၀င္းတစ္ေလွ်ာက္ ေဆးလိပ္တုိေတြ တစ္ေယာက္ ငါးခုစီ လုိက္ရွာခုိင္းတယ္။ ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြကလဲ စုစုေပါင္း ငါးဆယ္ေလာက္ ရွိေတာ့ ေဆးလိပ္တုိေပါင္း ၂၅၀ ေလာက္ ရတာေပါ့။ အလွဴအတန္းလုပ္ရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာဘဲ လုပ္ၾကတာဆုိေတာ့ အလွဴလုပ္တုန္းက ေဆးလိပ္ေသာက္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲက အမႈိက္ပုံထဲကို ေဆးလိပ္တုိေတြ လႊင့္ပစ္ထားတတ္ၾကတယ္ေလ။ ေက်ာင္း၀င္းႀကီးကလဲ အက်ယ္ႀကီးဆုိေတာ့ ေဆးလိပ္တုိေတြ အမ်ားႀကီး ရတာေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ကုလားေအာ္ ငရုပ္သီး တစ္ေယာက္ ငါးေတာင့္စီ ရွာခုိင္းတယ္။ အဲဒီ ငရုပ္သီးေတြကို ေထာင္းၿပီး ေဆးလိပ္တုိ ဖင္စည္မွာ သုတ္လိမ္းေပးရတယ္။ အဲဒီ ေမာင္ျပဴးကုိ ကြပ္ပစ္ကေလး တစ္ခုေပၚမွာ တစ္ေနကုန္ထုိင္ခုိင္းၿပီး တစ္ေန႔လုံး ေဆးလိပ္တုိေတြ မကုန္မခ်င္း ေသာက္ခုိင္းတယ္။ ေဆးလိပ္တုိေတြ မလႊင့္ပစ္ႏုိင္ေအာင္ ကုိရင္ေက်ာင္းသားေတြကုိ အလွည့္က် ေစာင့္ၾကည့္ခုိင္းထားတယ္။ ေဆးလိပ္တုိတစ္ခု ကုန္လုိက္၊ ေနာက္တစ္ခု မီးညွိလုိက္နဲ႔ ေမာင္ျပဴးတစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခမ္းေတြပူ မ်က္ရည္ေတြ က်ကုန္ေတာ့တာေပါ့"

"ေမာင္ျပဴးေတာ့ ဒုကၡေရာက္ေရာေပါ့"

"ဒုကၡေရာက္မေရာက္ေတာ့ မသိဘူး။ အဲဒီေန႔က သူေျပာတဲ့ စကားေလးကို အခုထိ ၾကားေယာင္ေနမိေသးတယ္"

"ဘယ္လုိ စကားမ်ိဳးလဲ သူႀကီးမင္း"

"ေဆးလိပ္ေသာက္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြထဲမွာ ဒီေန႔ဟာ အရသာအရွိဆုံး အာသာအေျပဆုံးဘဲ တဲ့"

"ဟား ဟား ဟား။ သူႀကီးမင္းေျပာမွ က်ေနာ္လဲ ဟုိ ပုံျပင္ကုိ သြားသတိရမိတယ္"

"ဘာပုံျပင္တုန္း ေမာင္ေပါက္ေက်ာ္ရ"

"ဟုိ.. ဘုရားရွင္လက္ထက္ ဟ၀ွါအားႀကီးတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမေလး အေၾကာင္းပါ သူႀကီးမင္း"

"အလဲ့... မင္းကလဲ ပုံျပင္ေကာင္းေတြ ေတြ႔ထားၿပီထင္တယ္။ ဆုိစမ္းပါဦး။ စိတ္၀င္စားစရာဘဲ"

"ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့ သူႀကီးမင္း။ အခု ဗုိက္ဆာေနၿပီ။ အိမ္ျပန္လုိက္ဦးမယ္"

"ေခြးေကာင္ ေပါက္ေက်ာ္။ ဒါ... မင္း သက္သက္မဲ့ ငါ့ကုိ ရြ႔ဲတာ"



11 comments:

မင္းဧရာ said...

အကို႔ ဇာတ္လိုက္ ေပါက္ေက်ာ္နဲ႔အကို နဲ႔က သူငယ္ခ်င္း
ေတြလား ဟင္......း) ဟိုက ေပါက္ေက်ာ္ အကိုက ေပါက္ေပ်ာ္။ ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္မိုလို႕ ဟီးဟီး။

ညိမ္းႏိုင္ said...

တဂ်ီး....ရြဲ့မ်ားေရးေနသလားဟင္....ဇာတ္သိမ္းေမ်ာ့
ေနပါတယ္ဆိုမွ သိမ္းကိုမသိမ္းႏိုင္ေသး....:D

ေစာ(အဝါေရာင္ေျမ) said...

ႏွစ္ေယာက္စလုံးက တစ္ေယာက္ထဲပဲ။ ကိုယ္ပဲေျပာလိုက္ ကိုယ္ဘာသာနာေထာင္လိုက္၊ ျပန္ေျပာလိုက္ လုပ္ေနတာ။
ႏွစ္ကိုယ့္ တစိတ္ေလ။
ဟုပ္တယ္မို ့လား ... ဟုပ္ပါ့ ဟုပ္ပါ့။
ကဲၾကည့္ ဟီးဟီး

ေတာက္ပၾကယ္စင္ said...

ဖတ္လုိ႔ေကာင္းလုိက္တာ သူႀကီးမင္းရယ္ ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတုန္းမွာပဲ ေႀကာ္ျငာ၀င္ေနရင္ မင္းသမီးလွလွေလးေတြ ႀကည့္ရေသးတယ္ ခုေတာ့ ၿဗဳန္းဆုိ အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္တဲ့ ဟီး။ နည္းစနစ္ေတာ့ရၿပီ ေက်ာင္းထုိင္ျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ ကိုရင္ေက်ာင္းသားေတြကို ကုလားေအာ္သီးနဲ႔လူးၿပီး ေသာက္ခုိင္းအုံးမွာ...ဟာ ဟ။ ဘုန္းဘုန္းလည္း ေက်ာင္းျပန္လုိက္ဦးမယ္ေနာ့္။ ဘုိင္ဘုိင္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ...

SHWE ZIN U said...

အင္း ဒီသႀကီး ကေတာ႔ ဗ်ာ

ဒီလိုႀကီးဘဲ ေကာင္းခန္းေရာက္ရင္ ရပ္ၿပီ ရြဲမ်ားေနသလား ပံုျပင္ထဲလည္း ပါတယ္ေနာ္ ရြဲ႕တိုင္း မေကာင္းဘူး တဲ႕
ဟင္း ေတြ႕အုန္းမယ္ ထမင္း နဲ႕စားဘို႕

ေကာင္းမြန္၀င္း said...

မရြဲ႕နဲ႕ေနာ္။
သဂ်ီး။

အုန္းမွဳတ္ခြက္ အရိုးတတ္ထားတယ္ဆိုတာ ျမင္ေယာင္ျပီး ရီမိတယ္ သဂ်ီးေရ။

mstint said...

သူႀကီးမင္းရဲ႕ ဇတ္မသိမ္းတစ္သိမ္း ပံုျပင္ေလးဝင္ေရာက္ အားေပးသြားပါတယ္ း)
စိတ္ဓါတ္အစဥ္ ၾကည္လင္ေအးျမပါေစကြယ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

သဒၶါလိႈင္း said...

ဇာတ္မသိမ္းတသိမ္းဆိုေတာ့ က်န္ေနေသးတာေပ့ါေနာ္။ ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။
ခင္မင္လ်က္
သဒၶါ

ေန၀သန္ said...

သူၾကီးကိုေတာ့ ေလးခြနဲ႕ထုေတာ့မယ္... :D.. အခုထိကို အဆံုးသတ္မေျပာေသးဘူး.. ဟြင္း



ခင္မင္လ်က္
ေန၀သန္

flowerpoem said...

အဆံုးမသတ္ေသးဘူးေနာ္.

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ေတာ္ေသးတာေပါ့။
ေနာက္တပိုင္းဖတ္စရာ အဆင္သင့္ရိွေနလို႔။ ဇာတ္သိမ္းခါနီးေလး ဆက္ဖတ္လိုက္အံုးမယ္။