ဥယ်ာဥ္မွဴး အဆိပ္သင့္တဲ့ ေန႔

ေသာၾကာၾကယ္ေလးေရ

မင္း ေျမခတ့ဲ ညမွာ
ငါသာ ဥယ်ာဥ္မွဴးဆုိရင္
ရင္တြင္း ဆူနာမီ ျဖစ္ေရာေပါ့။

တစ္ပင္ခ်င္း ေပါင္းတင္
တစ္ရစ္ခ်င္း ေမာင္းတင္
အျမစ္ကေလး ထြက္လာရင္ေတာင္
ဥယ်ာဥ္မွဴး ရင္ထဲ ပန္းပြင့္ၿပီေလ။

မင္းအေပၚ ပက္ဖ်န္းေပးတဲ့
ပြင့္လွ သတၱိၾကြေဆးေတြ
မင္းအေျခမွာ ရစ္ေခြေပးတဲ့
ေျမလႊာ အားတုိးေဆးေတြ
အဲဒါ..
ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ့ ေသြးေတြေပါ့။

ပန္းတုိင္းလွဖုိ႔
သူ႔ရဲ့ ေျခဖ၀ါးျပင္ႀကီးနဲ႔
ေျငာင့္ ခလုပ္ သစ္ငုတ္ေပၚ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး တက္ခဲ့ဖူးတယ္။

ပန္းတုိင္း ၀င့္ၾကြားဖုိ႔
သူရဲ့ လက္ဖ၀ါး ႏုႏုေလးနဲ႔
ဆူးၾကမ္းၾကမ္းႀကီးကုိ
ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ဆုပ္ကုိင္ခဲ့ဖူးတယ္။

သူ႔ရဲ့ စိတ္ကူးထဲမွာ
ပန္းေတြ ပြင့္ခဲ့ဖူးမယ္
ပန္းေတြ ၀င့္ခဲ့ဖူးမယ္
ေလာကႀကီးကုိ
ပန္းႏွင့္အလွဆင္
သူ႔အျမင္မွာ ပန္းပင္ေတြကုိ အားရခဲ့ဖူးမယ္။

ခုအခါ
သူေပးအပ္ခဲ့တဲ့ ေဆး
သူေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ေသြး
သူေတးမွတ္ခဲ့တဲ့ အေတြးေတြက
သူကုိယ္တုိင္ မ်က္စိ ခဏ အမွိတ္မွာ
အဆိပ္သင့္ ခံခဲ့ရၿပီေကာ။

.....