ေမာင္နတ္ႀကီး (၉)

ေမာင္နတ္ႀကီး၏ မိခင္သည္ မာယာပဥၥလက္မ်ား၏။ ျမစ္ကဲ့သုိ႔ ေကာက္ေကြ႔၏။ တိမ္စုိင္တိမ္ခဲကဲ့သုိ႔ ပရိယာယ္မ်ား၏။ ဣတၳိ၀ကၤ ံ နဒီ၀ကၤ ံ ဆုိသည့္စကားသည္ အလြန္မွန္၏။ ဟုတ္၏။ သဘာ၀က်၏။ မိန္းမသဘာ၀ကုိ ေပၚလြင္ေစ၏။ မိခင္၏ က်ိန္ဆုိသည့္ စကားမ်ားကုိ ၾကားရသည့္အခါ ေမာင္နတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ပုိ၍ ေဒါသအုိးေပါက္ကြဲ၏။ မိခင္၏ ေကာက္က်စ္လိမ္ညာမႈကုိ သူသိ၏။ ေဖာက္ျပန္သည္ကုိလည္း သိ၏။ သူ၏ မိခင္သည္ သူ႔အေပၚ အျပစ္ႏွစ္ခုကုိ တစ္ၿပိဳင္နက္က်ဴးလြန္၏။ ေဖာက္ျပန္မႈႏွင့္လိမ္ညာမႈပင္တည္း။

ေမာင္နတ္ႀကီး၏ သည္းခံႏုိင္မႈစြမ္းအားသည္ မီးေတာက္မီးလ်ံထဲ ပက္ျဖန္းလုိက္သည့္ ေရစက္ေရေပါက္ကဲ့သုိ႔ လုံး၀ခန္းေျခာက္သြားေလၿပီ။ သူ႔ မိခင္အေပၚ နာက်ည္းေလၿပီ။ မုန္းတီးသြားေလၿပီ။ စက္ဆုပ္သြားေလၿပီ။ အတိတ္အေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားေလ ပုိၿပီး မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ေလျဖစ္၏။ မိခင္သည္ သူ႔အေပၚ လုံး၀မစာနာ။ လုံး၀နားလည္မႈမေပး။ အတၱဆန္လြန္း၏။ စိတ္ခ်မ္းသာမႈေနာက္လုိက္လြန္း၏။ သူ လုံး၀ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ေပ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔အေမကုိ သူကုိယ္တုိင္ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ပစ္လုိက္၏။ မာတုဃာတကဟု ေခၚသည့္ အနႏၱရိယကံႀကီးကုိ သူ က်ဴးလြန္မိျပန္ၿပီ။ သူ၏ ေဒါသႏွင့္ ျပတ္သားမႈတုိ႔ကား ေၾကာက္မက္ဖြယ္ပင္တည္း။

ေမာင္နတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ အေဖာ္မဲ့သြားခဲ့ေလၿပီ။
သူ၏ ဘ၀သည္ အထီးက်န္ဆန္လြန္းလွ၏။ အိပ္မေပ်ာ္သည့္ ညမ်ား မ်ားျပားလာ၏။ စိတ္ကေယာင္ေျခာက္ခ်ားျဖစ္လာ၏။ သတိလက္လြတ္ျဖစ္လာ၏။ အရူးတစ္ပုိင္းျဖစ္လာ၏။ အိပ္မက္ဆုိးမက္သည့္ ညေပါင္းလည္း မေရတြက္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ တစ္ရံတစ္ခါ အေဖကုိ အိပ္မက္၌ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ ရံခါ အေမကုိ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ ရံဖန္ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္မ်ားကုိ ျမင္ေတြ႔ရ၏။ တစ္ခါတစ္ခါ ဧည့္သည္ကုိ ျမင္မက္၏။
အတိတ္က အရိပ္ဆိုးတုိ႔သည္ တစ္ေယာက္ထဲေနမွ ပို၍ စုိးမုိးေနရာယူလာၾက၏။

ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီးသည့္ မေကာင္းမႈအားလုံးအတြက္ သူေနာင္တ အႀကီးအက်ယ္ရေန၏။ အကယ္၍ အေမ့ကုိ အေမလုိသာ ဆက္ဆံခဲ့ပါက အခုလုိ အျဖစ္ဆုိး ႀကဳံေတြ႔ရမည္မဟုတ္ဟု သူစဥ္းစားေန၏။ ကာမရာဂႀကီးမားမႈ၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆုိးက်ိဳးတုိ႔ကုိ သူသုံးသပ္ၾကည့္ေနမိ၏။ ရင္ထဲ လႈိက္ကနဲ ျဖစ္သြားကာ သည္းေျခလႈပ္သြားသည္ထိ ေၾကာက္ရြ႔ံဖြယ္ေကာင္းမွန္း သူသေဘာေပါက္သြား၏။ ကာမရာဂထၾကြေသာင္းက်န္းမိခဲ့၍ အေမကုိ ေစာ္ကားမိခဲ့၏။ အေဖကုိ သတ္ခဲ့မိ၏။ ဧည့္သည္ကုိ အဆိပ္ေကၽြးသတ္ခဲ့၏။ ရဟႏၱာမ်ားကုိ သတ္ျဖတ္ပစ္ခဲ့မိ၏။ ေနာက္ဆုံး အေမကုိယ္တုိင္ကုိ သူ႔လက္ျဖင့္ သတ္ျဖတ္ခဲ့မိၿပီ။

ကာမေရာဂါ..... ၀မ္းတြင္းနာကား၊
ကုရာနတၳိ..... ေဆးမရွိဘူး၊
မိမိပညာ..... သတိသာလွ်င္၊
မဟာၾသသဓ..... ေဆးမည္စြာ့ရွင့္။
(မဃေဒ၀)

သံေ၀ဂဥာဏ္ထက္သန္သည့္သူဆုိလွ်င္ သူ႔အေၾကာင္းဖတ္ၿပီး တစ္ခါတည္း ေလာကီေဘာင္ကုိ စြန္႔ခြါမိမည္မွာ ေသခ်ာ၏။ ကာမဘုံသားမ်ား၏ အျပစ္ကုိ ျမင္မည္မွာ က်ိန္းေသ၏။ ကာမေရာဂါကုိ ကုသႏုိင္သည့္ေဆး ေလာက၌ မေပၚေပါက္ေသးေပ။ သတိတည္းဟူေသာ ေဆးသည္သာ ကာမေရာဂါကုိ ကုသႏုိင္ေပ၏။

ေမာင္နတ္ႀကီးတစ္ေယာက္ မအိပ္ႏုိင္ မစားႏုိင္ ျဖစ္ေနသည္မွာ ရက္လအတန္ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အသက္ရွင္ေနေသာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈတုိ႔ေၾကာင့္ ငရဲသုိ႔ အရွင္လတ္လတ္က်ေရာက္ေနသကဲ့သုိ႔ ထင္မွတ္လာ၏။ စည္ကားသုိက္ၿမိွဳက္လွသည့္ ပါဋလိပုတ္ၿမိဳ့ႀကီးကုိလည္း သုႆာန္တစျပင္ကဲ့သုိ႔ ျမင္လာ၏။
လူအမ်ားသြားလာလႈပ္ရွားေနၾကသည္ကုိလည္း ငရဲသားမ်ားကဲ့သုိ႔ ခံစားျမင္ေယာင္လာ၏။ ဤပုံစံျဖင့္ အသက္ရွင္ရမည္ကုိ သူမလုိလား။ ေသရတာက ပုိျမတ္မည္ဟု သူယူဆထား၏။ သူ အသက္ရွင္သန္ေနရတာ ၿငီးေငြ႔လာေခ်ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔ကုိယ္ကုိသူ သတ္ေသဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္၏။ သုိ႔မွသာ စိတ္ဆင္းရဲမႈက လုံး၀လြတ္ေျမာက္မည္ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ သူ႔ကံသည္ကား ဆန္းၾကယ္လွေပ၏။ သူ႔ကုိယ္သူ သတ္ေသခါနီးဆဲဆဲ၌ အိမ္နီးခ်င္းထံမွ စကားတစ္ခြန္းၾကားလုိက္ရ၏။ ထုိစကားသည္ သူ႔ကုိ မေသခ်င္စိတ္ျပန္ေပါက္ေစ၏။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ျဖစ္ေစ၏။ အားအင္ကုိ ျပည့္လာေစ၏။

"ကုကၠဳဋာရာမေက်ာင္းမွာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးရွိတယ္။ အဲဒီရဟန္းေတာ္က စိတ္ဆင္းရဲတဲ့သူကုိလည္း စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္တယ္။ အျပစ္လုပ္ထားသူကုိလဲ ၀န္ခ်ေစၿပီး အျပစ္ကို ေဆးေၾကာေပးႏုိင္တယ္"

ေမာင္နတ္ႀကီးသည္ အခ်ိန္ကုိ လုံး၀ျဖဳန္းတီးမေနေတာ့။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ပါဋလိပုတ္ၿမိဳ့ထဲရွိ ကုကၠဳဋာရာမေက်ာင္းသုိ႔ ဒုန္းစုိင္းၿပီး ေျပးလႊားသြားေလ၏။ မေကာင္း ေက်ာင္းပုိ႔ဆုိသည့္ စကားသည္ မွန္ေလ၏။ လုံး၀သုံးစား၍ မရေတာ့သည့္ ေမာင္နတ္ႀကီးသည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေလၿပီ။ အေရးေရာက္မွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိ သတိရ၏။ ကာမဂုဏ္ယဇ္မူးေနစဥ္တုန္းကေတာ့ အမဂၤလာဦးျပည္းရဟန္းေတြ ဟု သူေရရြတ္ခဲ့၏။ ယခုမူ သူ႔အျပစ္တုိ႔ကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ားထံေမွာက္၌ ေဆးေၾကာရန္ အဆုံးအမခံယူရန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသုိ႔ သူအေျပးလာခဲ့၏။ အားကုိးမႈကုိ ရွာေဖြလာ၏။ မဂၤလာတရားတုိ႔ကုိ နာၾကားဖုိ႔ ေရာက္လာ၏။

ဆက္ေရးပါမည္။

မွတ္ခ်က္။
The Heresy of Mahadeva ကုိ ဖြဲ႔ႏြ႔ဲေရးသားပါသည္။ ။

....